Bölüm 1 / 13

Der erste Tag in Köln

"Köln'de İlk Gün": German with Levels hikâyesinin 13 bölümünden 1. bölümü. Hikâyeyi Almanca okuyun, gerektiğinde Türkçe çevirisine göz atın ve sondaki kelime testiyle yeni kelimeleri sağlamlaştırın.

Seviye A1 Kurs günleri 1 ile 5 arası 100 hedef kelime Yaklaşık 15 dk okuma

Es ist Montag. Der Flug von Istanbul nach Köln ist lang. Deniz sitzt im Flugzeug. Er hört Musik und trinkt Wasser. Er ist sehr müde, aber er ist auch glücklich. Heute beginnt sein neues Leben in Deutschland.

Bugün pazartesi. İstanbul'dan Köln'e uçuş uzun. Deniz uçakta oturuyor. Müzik dinliyor ve su içiyor. Çok yorgun ama aynı zamanda mutlu. Bugün Almanya'daki yeni hayatı başlıyor.

Der Flug hat eine Nummer: LH eins, drei, acht, sieben. Deniz sagt die Nummer oft. Eins, drei, acht, sieben. Die Zahlen sind neu für ihn. Er will sie gut lernen, denn er braucht die Zahlen jeden Tag.

Uçuşun bir numarası var: LH bir, üç, sekiz, yedi. Deniz numarayı sık sık söylüyor. Bir, üç, sekiz, yedi. Sayılar onun için yeni. Onları iyi öğrenmek istiyor çünkü sayılara her gün ihtiyacı var.

Um zehn Uhr landet das Flugzeug. Deniz geht durch den Flughafen und sucht seinen Koffer. Der Koffer ist groß und schwer. Dann geht er nach draußen. Da steht ein Mann mit einem Schild. Auf dem Schild steht ein Name: Deniz.

Saat onda uçak iniyor. Deniz havalimanında yürüyor ve bavulunu arıyor. Bavul büyük ve ağır. Sonra dışarı çıkıyor. Orada elinde bir tabela olan bir adam duruyor. Tabelanın üzerinde bir isim yazıyor: Deniz.

Deniz: „Hallo! Ich glaube, das ist mein Name."

Deniz: "Merhaba! Sanırım bu benim adım."

Lukas: „Hallo! Bist du Deniz?"

Lukas: "Merhaba! Sen Deniz misin?"

Deniz: „Ja, ich bin Deniz. Und wie heißt du?"

Deniz: "Evet, ben Deniz. Peki senin adın ne?"

Lukas: „Ich heiße Lukas. Lukas Weber. Ich bin dein Mitbewohner."

Lukas: "Benim adım Lukas. Lukas Weber. Ben senin ev arkadaşınım."

Deniz: „Sehr schön! Ich freue mich."

Deniz: "Çok güzel! Memnun oldum."

Lukas: „Ich mich auch. Wie geht es dir?"

Lukas: "Ben de memnun oldum. Nasılsın?"

Deniz: „Danke, gut. Aber ich bin sehr müde."

Deniz: "Teşekkürler, iyiyim. Ama çok yorgunum."

Lukas: „Das verstehe ich. Der Flug ist lang, oder?"

Lukas: "Anlıyorum. Uçuş uzun, değil mi?"

Deniz: „Ja. Von Istanbul nach Köln sind es drei Stunden. Aber ich kann im Flugzeug nicht schlafen."

Deniz: "Evet. İstanbul'dan Köln'e üç saat sürüyor. Ama ben uçakta uyuyamıyorum."

Lukas: „Woher kommst du genau?"

Lukas: "Tam olarak nereden geliyorsun?"

Deniz: „Ich komme aus Istanbul. Und du? Wo wohnst du?"

Deniz: "İstanbul'dan geliyorum. Peki sen? Nerede oturuyorsun?"

Lukas: „Ich wohne hier in Köln. Ich wohne schon zehn Jahre hier. Und jetzt wohnen wir zusammen."

Lukas: "Ben burada, Köln'de oturuyorum. On yıldır burada oturuyorum. Ve artık birlikte oturuyoruz."

Deniz: „Das finde ich sehr gut."

Deniz: "Bence bu çok güzel."

Lukas nimmt den Koffer. Beide gehen langsam durch den Flughafen. Alle sprechen Deutsch, und alle sprechen sehr schnell.

Lukas bavulu alıyor. İkisi havalimanında yavaş yavaş yürüyor. Herkes Almanca konuşuyor ve herkes çok hızlı konuşuyor.

Lukas: „Sag mal, wie alt bist du?"

Lukas: "Söylesene, kaç yaşındasın?"

Deniz: „Ich bin achtundzwanzig. Und wie alt bist du?"

Deniz: "Yirmi sekiz yaşındayım. Peki sen kaç yaşındasın?"

Lukas: „Ich bin dreißig. Ich bin also zwei Jahre älter."

Lukas: "Ben otuz yaşındayım. Yani senden iki yaş büyüğüm."

Deniz: „Zwei Jahre sind nicht viel."

Deniz: "İki yaş çok değil."

Lukas: „Nein, das ist nicht viel. Arbeitest du? Oder lernst du?"

Lukas: "Hayır, çok değil. Çalışıyor musun? Yoksa okuyor musun?"

Deniz: „Beides. Ich lerne Deutsch, und dann will ich hier arbeiten. In Istanbul habe ich vier Jahre in einem Büro gearbeitet."

Deniz: "İkisi de. Almanca öğreniyorum, sonra burada çalışmak istiyorum. İstanbul'da dört yıl bir ofiste çalıştım."

Lukas: „Ah, ich arbeite auch in einem Büro! Wir beide arbeiten also im Büro."

Lukas: "Ah, ben de bir ofiste çalışıyorum! Demek ikimiz de ofiste çalışıyoruz."

Deniz: „Ist die Arbeit gut?"

Deniz: "İş iyi mi?"

Lukas: „Die Arbeit ist gut, aber mein Chef ist manchmal schlecht. Er fragt zu viel und er hört nicht."

Lukas: "İş iyi ama patronum bazen kötü. Çok fazla soruyor ve dinlemiyor."

Deniz: „Das verstehe ich. Chefs fragen oft und hören nie."

Deniz: "Anlıyorum. Patronlar sık sık sorar ve asla dinlemez."

Lukas: „Genau! Du verstehst mich schon sehr gut. Sag mal, ich brauche deine Telefonnummer. Kannst du sie mir bitte sagen?"

Lukas: "Aynen öyle! Beni şimdiden çok iyi anlıyorsun. Söylesene, telefon numarana ihtiyacım var. Bana söyler misin lütfen?"

Deniz: „Ja, gerne. Meine Nummer ist null, eins, sechs, eins — dann zwei, drei, vier — dann fünf, sechs, sieben."

Deniz: "Evet, tabii. Numaram sıfır, bir, altı, bir — sonra iki, üç, dört — sonra beş, altı, yedi."

Lukas: „Langsam, bitte! Kannst du das noch einmal sagen?"

Lukas: "Yavaş lütfen! Bir kez daha söyler misin?"

Deniz: „Natürlich. Null, eins, sechs, eins. Dann zwei, drei, vier. Dann fünf, sechs, sieben."

Deniz: "Tabii. Sıfır, bir, altı, bir. Sonra iki, üç, dört. Sonra beş, altı, yedi."

Lukas: „Jetzt habe ich sie. Und hier ist meine Nummer: null, eins, sieben, neun — elf, zwölf, dreizehn."

Lukas: "Şimdi aldım. Benim numaram da şu: sıfır, bir, yedi, dokuz — on bir, on iki, on üç."

Deniz: „Elf, zwölf, dreizehn? Das ist einfach. Elf, zwölf, dreizehn."

Deniz: "On bir, on iki, on üç mü? Bu kolay. On bir, on iki, on üç."

Lukas: „Ja, sehr einfach. So kann ich die Nummer auch nicht vergessen. Komm, das Auto steht dort."

Lukas: "Evet, çok kolay. Böylece ben de numarayı unutamam. Gel, araba şurada."

Nach vierzig Minuten sind sie in der Stadt. Deniz schaut aus dem Fenster. Die Stadt ist groß und alt. Er sieht Häuser, Menschen, Fahrräder und einen Fluss.

Kırk dakika sonra şehirdeler. Deniz camdan dışarı bakıyor. Şehir büyük ve eski. Evler, insanlar, bisikletler ve bir nehir görüyor.

Deniz: „Die Stadt ist schön. Wie viele Menschen wohnen hier?"

Deniz: "Şehir güzel. Burada kaç kişi yaşıyor?"

Lukas: „Eine Million. Köln ist groß, aber nicht zu groß."

Lukas: "Bir milyon. Köln büyük ama çok da büyük değil."

Deniz: „Und der Dom? Ich möchte den Dom sehen."

Deniz: "Peki katedral? Katedrali görmek istiyorum."

Lukas: „Der Dom ist dort. Er ist sehr alt und sehr groß. Wir gehen morgen dorthin, wenn du willst."

Lukas: "Katedral şurada. Çok eski ve çok büyük. İstersen yarın oraya gideriz."

Deniz: „Ja, gerne. Ich will alles sehen."

Deniz: "Evet, çok isterim. Her şeyi görmek istiyorum."

Das Auto hält. Lukas macht die Tür auf.

Araba duruyor. Lukas kapıyı açıyor.

Lukas: „So, hier ist es. Gartenstraße vierzehn."

Lukas: "İşte, burası. Gartenstraße on dört."

Deniz: „Vierzehn? Ich muss die Hausnummer lernen. Gartenstraße vierzehn."

Deniz: "On dört mü? Ev numarasını öğrenmem lazım. Gartenstraße on dört."

Lukas: „Genau. Das Haus ist alt, aber die Wohnung ist neu. Das ist gut, oder?"

Lukas: "Aynen. Bina eski ama daire yeni. Bu iyi, değil mi?"

Deniz: „Das ist sehr gut. Wie viele Stockwerke hat das Haus?"

Deniz: "Bu çok iyi. Bina kaç katlı?"

Lukas: „Vier. Wir wohnen im dritten Stock."

Lukas: "Dört. Biz üçüncü katta oturuyoruz."

Deniz: „Gibt es einen Aufzug?"

Deniz: "Asansör var mı?"

Lukas: „Nein, einen Aufzug gibt es hier nicht. Aber das ist kein Problem. Wir sind jung."

Lukas: "Hayır, burada asansör yok. Ama sorun değil. Biz genciz."

Deniz: „Wie viele Stufen sind es?"

Deniz: "Kaç basamak var?"

Lukas: „Fünfzehn, dann noch fünfzehn, dann noch fünfzehn. Zusammen fünfundvierzig."

Lukas: "On beş, sonra on beş daha, sonra on beş daha. Toplam kırk beş."

Deniz: „Fünfundvierzig Stufen mit einem Koffer! Ich brauche Wasser."

Deniz: "Bavulla kırk beş basamak! Bana su lazım."

Sie gehen nach oben. Deniz zählt die Stufen: eins, zwei, drei, vier, fünf, sechs, sieben, acht, neun, zehn. Dann noch fünf. Er ist müde, aber er lacht. Oben macht Lukas die Tür auf.

Yukarı çıkıyorlar. Deniz basamakları sayıyor: bir, iki, üç, dört, beş, altı, yedi, sekiz, dokuz, on. Sonra beş tane daha. Yorgun ama gülüyor. Yukarıda Lukas kapıyı açıyor.

Lukas: „Dies ist der Flur. Da rechts ist die Küche. Und hier ist dein Zimmer."

Lukas: "Burası koridor. Sağda mutfak var. Burası da senin odan."

Deniz: „Wie viele Zimmer hat die Wohnung?"

Deniz: "Daire kaç odalı?"

Lukas: „Vier Zimmer. Dein Zimmer, mein Zimmer, das Wohnzimmer und die Küche. Das Bad ist klein, aber es geht."

Lukas: "Dört oda. Senin odan, benim odam, oturma odası ve mutfak. Banyo küçük ama idare eder."

Deniz: „Mein Zimmer ist groß!"

Deniz: "Odam büyükmüş!"

Lukas: „Es ist nicht klein, das stimmt. Zwanzig Quadratmeter. Da ist ein Bett, ein Tisch und ein Stuhl."

Lukas: "Küçük değil, doğru. Yirmi metrekare. İçinde bir yatak, bir masa ve bir sandalye var."

Deniz: „Und was kostet das Zimmer?"

Deniz: "Peki oda ne kadar?"

Lukas: „Vierhundert Euro. Und der Strom kostet vierzig Euro."

Lukas: "Dört yüz euro. Elektrik de kırk euro."

Deniz: „Vierhundert und vierzig. Das ist okay. Das kann ich machen."

Deniz: "Dört yüz ve kırk. Uygun. Bunu karşılayabilirim."

Lukas: „Und dies ist dein Schlüssel. Du darfst hier alles machen. Du musst nicht fragen."

Lukas: "Bu da senin anahtarın. Burada her şeyi yapabilirsin. Sormana gerek yok."

Deniz: „Und meine Freunde? Dürfen meine Freunde auch kommen?"

Deniz: "Peki arkadaşlarım? Arkadaşlarım da gelebilir mi?"

Lukas: „Natürlich dürfen deine Freunde kommen. Das ist auch dein Haus."

Lukas: "Tabii ki arkadaşların gelebilir. Burası senin de evin."

Deniz: „Danke, Lukas. Ah, eine Frage: Wie ist das WLAN? Ich brauche das WLAN."

Deniz: "Teşekkürler, Lukas. Ah, bir soru: Wi-Fi ne? Wi-Fi'a ihtiyacım var."

Lukas: „Das WLAN heißt Weber. Und das Passwort ist lang: Koeln, dann sechzehn, siebzehn, achtzehn, neunzehn."

Lukas: "Wi-Fi'ın adı Weber. Şifre de uzun: Koeln, sonra on altı, on yedi, on sekiz, on dokuz."

Deniz: „Sechzehn, siebzehn, achtzehn, neunzehn?"

Deniz: "On altı, on yedi, on sekiz, on dokuz mu?"

Lukas: „Ja. Du musst nur zählen. Sechzehn, siebzehn, achtzehn, neunzehn."

Lukas: "Evet. Sadece sayman yeterli. On altı, on yedi, on sekiz, on dokuz."

Deniz: „Ich muss all die Zahlen lernen. Sechzehn, siebzehn, achtzehn, neunzehn. Okay, es funktioniert! Danke!"

Deniz: "Bütün bu sayıları öğrenmem lazım. On altı, on yedi, on sekiz, on dokuz. Tamam, çalışıyor! Teşekkürler!"

Um zwölf Uhr klingelt es an der Tür. Deniz trinkt gerade Wasser in der Küche. Lukas macht die Tür auf. Vor der Tür steht eine Frau. Sie ist klein und sie lacht.

Saat on ikide kapı çalıyor. Deniz o sırada mutfakta su içiyor. Lukas kapıyı açıyor. Kapının önünde bir kadın duruyor. Kadın ufak tefek ve gülüyor.

Lukas: „Hallo Mama! Kommst du rein?"

Lukas: "Merhaba anne! İçeri geliyor musun?"

Frau Weber: „Ja, natürlich komme ich rein. Ist er schon da?"

Weber Hanım: "Evet, tabii ki geliyorum. O geldi mi?"

Lukas: „Ja, er ist da. Deniz, das ist meine Mutter. Sie wohnt unten, in Wohnung sieben."

Lukas: "Evet, geldi. Deniz, bu benim annem. Aşağıda, yedi numaralı dairede oturuyor."

Deniz: „Guten Tag, Frau Weber."

Deniz: "İyi günler, Weber Hanım."

Frau Weber: „Guten Tag! Ich heiße Renate. Aber Frau Weber ist auch gut. Wie ist Ihr Name?"

Weber Hanım: "İyi günler! Benim adım Renate. Ama Weber Hanım da olur. Sizin adınız ne?"

Deniz: „Mein Name ist Deniz."

Deniz: "Benim adım Deniz."

Frau Weber: „Deniz. Das ist ein schöner Name. Was bedeutet er?"

Weber Hanım: "Deniz. Bu çok güzel bir isim. Ne anlama geliyor?"

Deniz: „Deniz bedeutet Meer."

Deniz: "Deniz, deniz demek."

Frau Weber: „Das Meer! Wie schön. Und woher kommen Sie?"

Weber Hanım: "Deniz! Ne güzel. Peki nereden geliyorsunuz?"

Deniz: „Ich komme aus Istanbul."

Deniz: "İstanbul'dan geliyorum."

Frau Weber: „Istanbul! Und wie alt sind Sie?"

Weber Hanım: "İstanbul! Peki kaç yaşındasınız?"

Deniz: „Ich bin achtundzwanzig."

Deniz: "Yirmi sekiz yaşındayım."

Frau Weber: „Achtundzwanzig. Sehr jung. Ich bin zweiundsechzig."

Weber Hanım: "Yirmi sekiz. Çok genç. Ben altmış iki yaşındayım."

Deniz: „Zweiundsechzig? Das glaube ich nicht!"

Deniz: "Altmış iki mi? İnanmıyorum!"

Frau Weber: „Doch, doch. Und sagen Sie: Haben Sie eine Frau?"

Weber Hanım: "Öyle, öyle. Peki söyleyin: Eşiniz var mı?"

Deniz: „Nein, ich habe keine Frau."

Deniz: "Hayır, eşim yok."

Frau Weber: „Und ein Kind? Haben Sie ein Kind?"

Weber Hanım: "Peki çocuk? Çocuğunuz var mı?"

Deniz: „Nein, ich habe kein Kind."

Deniz: "Hayır, çocuğum yok."

Frau Weber: „Und Ihre Familie? Wo wohnt Ihre Familie?"

Weber Hanım: "Peki aileniz? Aileniz nerede yaşıyor?"

Deniz: „Meine Familie wohnt in Istanbul. Mein Vater ist ein alter Mann, er ist siebzig. Meine Mutter ist vierundsechzig. Ich habe auch eine Schwester. Sie ist siebenundzwanzig und sie arbeitet in einer Schule."

Deniz: "Ailem İstanbul'da yaşıyor. Babam yaşlı bir adam, yetmiş yaşında. Annem altmış dört yaşında. Bir de kız kardeşim var. Yirmi yedi yaşında ve bir okulda çalışıyor."

Lukas: „Mama, bitte! Du fragst zu viel."

Lukas: "Anne, lütfen! Çok fazla soru soruyorsun."

Frau Weber: „Ich frage gerne! Ich frage immer viel. Wie soll ich die Menschen sonst verstehen?"

Weber Hanım: "Soru sormayı severim! Her zaman çok soru sorarım. Yoksa insanları nasıl anlayayım?"

Deniz: „Das ist kein Problem. Ich verstehe die Fragen gut. Fragen sind gut für mein Deutsch."

Deniz: "Sorun değil. Soruları iyi anlıyorum. Sorular Almancam için iyi."

Frau Weber: „Sehen Sie, Lukas! Er versteht mich. Möchten Sie Kaffee oder Tee?"

Weber Hanım: "Gördün mü, Lukas! O beni anlıyor. Kahve mi istersiniz, çay mı?"

Deniz: „Ich möchte gerne einen Tee, bitte."

Deniz: "Ben bir çay alayım, lütfen."

Frau Weber: „Kaffee oder Tee — ich trinke beides. Am Morgen trinke ich Kaffee, am Abend trinke ich Tee. Und Sie? Trinken Sie auch Kaffee?"

Weber Hanım: "Kahve mi çay mı? Ben ikisini de içerim. Sabahları kahve içerim, akşamları çay içerim. Peki siz? Siz de kahve içer misiniz?"

Deniz: „Ja, ich trinke auch Kaffee. Aber in der Türkei trinken wir sehr oft Tee. Wir trinken zehn Tassen Tee am Tag."

Deniz: "Evet, ben de kahve içerim. Ama Türkiye'de çok sık çay içeriz. Günde on bardak çay içeriz."

Frau Weber: „Zehn Tassen! Das ist viel. Ich trinke drei Tassen Kaffee, dann kann ich nicht schlafen."

Weber Hanım: "On bardak! Bu çok. Ben üç fincan kahve içiyorum, sonra da uyuyamıyorum."

Lukas: „Meine Mutter trinkt sechs Tassen, nicht drei."

Lukas: "Annem üç değil, altı fincan içiyor."

Frau Weber: „Lukas! Das ist nicht wahr. Also, hören Sie: Ich koche heute Abend. Kommt ihr beide? Um sieben Uhr?"

Weber Hanım: "Lukas! Bu doğru değil. Şimdi dinleyin: Bu akşam yemek yapıyorum. İkiniz gelir misiniz? Saat yedide?"

Lukas: „Ja, wir kommen gerne. Was kochst du?"

Lukas: "Evet, seve seve geliriz. Ne pişiriyorsun?"

Frau Weber: „Kartoffeln und Fisch. Ich koche sehr gerne. Deniz, essen Sie Fisch?"

Weber Hanım: "Patates ve balık. Yemek yapmayı çok severim. Deniz, balık yer misiniz?"

Deniz: „Ja, ich esse alles. Ich koche auch gerne, aber nicht sehr gut."

Deniz: "Evet, ben her şeyi yerim. Ben de yemek yapmayı severim ama pek iyi yapamam."

Frau Weber: „Kochen kann man lernen. Das ist wie Deutsch. Sie machen es oft, dann können Sie es."

Weber Hanım: "Yemek yapmak öğrenilir. Almanca gibi. Sık sık yaparsınız, sonra yapabilirsiniz."

Deniz: „Das ist ein schöner Satz. Ich mache es oft, dann kann ich es."

Deniz: "Bu güzel bir cümle. Sık sık yaparım, sonra yapabilirim."

Frau Weber: „Und noch etwas: Mein Mann heißt Thomas. Er ist heute nicht hier. Er spielt Fußball mit seinen Freunden. Er ist vierundsechzig und er spielt immer noch Fußball!"

Weber Hanım: "Bir şey daha: Eşimin adı Thomas. Bugün burada değil. Arkadaşlarıyla futbol oynuyor. Altmış dört yaşında ve hâlâ futbol oynuyor!"

Deniz: „Mit vierundsechzig? Das ist stark."

Deniz: "Altmış dört yaşında mı? Bu müthiş."

Frau Weber: „Ja. Also, bis sieben Uhr. Tschüss, ihr beiden!"

Weber Hanım: "Evet. Haydi, saat yedide görüşürüz. Hoşça kalın, ikiniz!"

Deniz: „Tschüss, Frau Weber. Und danke!"

Deniz: "Güle güle, Weber Hanım. Ve teşekkürler!"

Am Nachmittag gehen Lukas und Deniz einkaufen. Der Supermarkt ist klein, aber es gibt alles. Deniz nimmt einen Wagen und sucht die Zahlen an den Regalen.

Öğleden sonra Lukas ve Deniz alışverişe gidiyor. Süpermarket küçük ama her şey var. Deniz bir alışveriş arabası alıyor ve raflardaki sayıları arıyor.

Deniz: „Was brauchen wir?"

Deniz: "Neye ihtiyacımız var?"

Lukas: „Wir müssen Brot, Wasser, Milch und Kaffee kaufen. Ich habe kein Brot mehr zu Hause."

Lukas: "Ekmek, su, süt ve kahve almamız lazım. Evde hiç ekmeğim kalmadı."

Deniz: „Und Tee? Ich brauche Tee. Ohne Tee kann ich nicht leben."

Deniz: "Peki çay? Bana çay lazım. Çaysız yaşayamam."

Lukas: „Kein Problem. Wir kaufen auch Tee."

Lukas: "Sorun değil. Çay da alırız."

Deniz: „Was kostet das Brot hier?"

Deniz: "Burada ekmek ne kadar?"

Lukas: „Dieses Brot kostet zwei Euro dreißig. Das Brot dort kostet drei Euro fünfzig."

Lukas: "Bu ekmek iki euro otuz. Şuradaki ekmek üç euro elli."

Deniz: „Dann nehme ich das Brot für zwei Euro dreißig. Und das Wasser? Wie viel kostet das Wasser?"

Deniz: "O zaman iki euro otuz olan ekmeği alıyorum. Peki su? Su ne kadar?"

Lukas: „Ein Euro zwanzig. Sechs Flaschen sind sieben Euro."

Lukas: "Bir euro yirmi. Altı şişe yedi euro."

Deniz: „Sechs Flaschen für sieben Euro? Das ist gut. Und der Kaffee?"

Deniz: "Altı şişe yedi euro mu? Bu iyi. Peki kahve?"

Lukas: „Der Kaffee kostet fünf Euro sechzig."

Lukas: "Kahve beş euro altmış."

Deniz: „Okay. Ich kaufe den Kaffee, du kaufst das Brot."

Deniz: "Tamam. Kahveyi ben alıyorum, ekmeği sen alıyorsun."

Deniz sucht dann Salz. Er sucht und sucht, aber er findet es nicht. Da kommt eine Frau.

Deniz sonra tuz arıyor. Arıyor, arıyor ama bulamıyor. O sırada bir kadın geliyor.

Deniz: „Entschuldigung, können Sie mir bitte helfen? Ich suche Salz."

Deniz: "Affedersiniz, bana yardım edebilir misiniz lütfen? Tuz arıyorum."

Die Frau: „Ja, gerne. Gehen Sie dorthin und dann nach links. Es ist im Regal acht, unten."

Kadın: "Tabii, memnuniyetle. Şuraya gidin, sonra sola dönün. Sekiz numaralı rafta, altta."

Deniz: „Entschuldigung, ich verstehe nicht. Können Sie das bitte noch einmal sagen? Langsam, bitte."

Deniz: "Özür dilerim, anlamıyorum. Bir kez daha söyleyebilir misiniz lütfen? Yavaş lütfen."

Die Frau: „Kein Problem. Sie gehen dort nach links. Dann Regal acht. Das Salz ist unten."

Kadın: "Sorun değil. Şuradan sola gidiyorsunuz. Sonra sekiz numaralı raf. Tuz altta."

Deniz: „Ah, jetzt verstehe ich. Regal acht, unten, links. Vielen Dank!"

Deniz: "Ah, şimdi anlıyorum. Sekiz numaralı raf, altta, solda. Çok teşekkürler!"

Die Frau: „Bitte schön. Sprechen Sie schon gut Deutsch!"

Kadın: "Rica ederim. Şimdiden iyi Almanca konuşuyorsunuz!"

Deniz: „Nein, nein. Mein Deutsch ist noch schlecht."

Deniz: "Yok, yok. Almancam henüz kötü."

Die Frau: „Es ist nicht schlecht. Es ist gut."

Kadın: "Kötü değil. İyi."

Nach dem Supermarkt gehen sie noch in einen Buchladen. Deniz sucht ein Buch für die Schule.

Süpermarketten sonra bir de kitapçıya gidiyorlar. Deniz okul için bir kitap arıyor.

Deniz: „Ich möchte ein Buch für Deutsch. Ein Buch mit vielen Wörtern."

Deniz: "Almanca için bir kitap istiyorum. İçinde çok kelime olan bir kitap."

Lukas: „Dieses Buch hier ist gut. Meine Schwester Mia hat auch dieses Buch."

Lukas: "Buradaki bu kitap iyi. Kız kardeşim Mia'da da bu kitap var."

Deniz: „Was kostet es?"

Deniz: "Ne kadar?"

Lukas: „Neunzehn Euro."

Lukas: "On dokuz euro."

Deniz: „Neunzehn Euro sind viel, aber ich brauche es. Ich kaufe es."

Deniz: "On dokuz euro çok ama buna ihtiyacım var. Alıyorum."

Auf dem Weg nach Hause fragt Deniz noch viel. Er will alles wissen.

Eve dönerken Deniz daha çok soru soruyor. Her şeyi bilmek istiyor.

Deniz: „Wo ist die Sprachschule? Ist sie weit?"

Deniz: "Dil okulu nerede? Uzak mı?"

Lukas: „Nein, die Schule ist nicht weit. Sie ist dort, nur zehn Minuten von hier. Du kannst gehen oder du kannst den Bus nehmen."

Lukas: "Hayır, okul uzak değil. Şurada, buradan sadece on dakika. Yürüyebilirsin ya da otobüse binebilirsin."

Deniz: „Wie lange fährt der Bus?"

Deniz: "Otobüs ne kadar sürüyor?"

Lukas: „Der Bus braucht vier Minuten. Gehen ist besser."

Lukas: "Otobüs dört dakika sürüyor. Yürümek daha iyi."

Deniz: „Und wann beginnt die Schule?"

Deniz: "Peki okul ne zaman başlıyor?"

Lukas: „Am Montag um neun Uhr. Der Kurs ist von neun bis zwölf."

Lukas: "Pazartesi günü saat dokuzda. Kurs dokuzdan on ikiye kadar."

Deniz: „Wie viele Leute sind in der Klasse?"

Deniz: "Sınıfta kaç kişi var?"

Lukas: „Ich weiß es nicht genau. Vielleicht sechzehn oder siebzehn."

Lukas: "Tam bilmiyorum. Belki on altı ya da on yedi."

Deniz: „Und wie lange dauert der Kurs?"

Deniz: "Peki kurs ne kadar sürüyor?"

Lukas: „Drei Monate. Der Lehrer heißt Herr Schneider. Alle sagen, er ist sehr gut, aber sehr streng."

Lukas: "Üç ay. Öğretmenin adı Schneider Bey. Herkes onun çok iyi ama çok sert olduğunu söylüyor."

Deniz: „Streng ist okay. Ich will Deutsch lernen, und dann will ich hier arbeiten."

Deniz: "Sert olması sorun değil. Almanca öğrenmek istiyorum, sonra da burada çalışmak istiyorum."

Um sechs Uhr sitzen Lukas und Deniz im Wohnzimmer. Lukas hört Musik. Die Musik ist laut und schnell.

Saat altıda Lukas ve Deniz oturma odasında oturuyor. Lukas müzik dinliyor. Müzik yüksek sesli ve hızlı.

Deniz: „Was für Musik ist das?"

Deniz: "Bu ne tür müzik?"

Lukas: „Das ist Rock. Ich höre sehr gerne Rock. Und du? Was hörst du gerne?"

Lukas: "Bu rock. Rock dinlemeyi çok severim. Peki sen? Sen ne dinlemeyi seversin?"

Deniz: „Ich höre gerne alles. Rock, Jazz, auch türkische Musik. Darf ich hier Musik hören?"

Deniz: "Ben her şeyi dinlerim. Rock, caz, Türk müziği de. Burada müzik dinleyebilir miyim?"

Lukas: „Natürlich darfst du Musik hören. Aber nicht nach elf Uhr, bitte. Frau Kaiser wohnt unter uns und sie schläft früh."

Lukas: "Tabii ki müzik dinleyebilirsin. Ama saat on birden sonra olmaz lütfen. Kaiser Hanım bizim altımızda oturuyor ve erken yatıyor."

Deniz: „Kein Problem. Nach elf Uhr bin ich still. Spielst du auch Musik?"

Deniz: "Sorun değil. Saat on birden sonra sessiz olurum. Sen de müzik çalıyor musun?"

Lukas: „Ja, ich spiele Gitarre. Aber ich spiele schlecht. Ich spiele nur drei oder vier Lieder."

Lukas: "Evet, gitar çalıyorum. Ama kötü çalıyorum. Sadece üç ya da dört şarkı çalabiliyorum."

Deniz: „Drei Lieder sind genug! Ich spiele kein Instrument. Aber ich spiele Fußball."

Deniz: "Üç şarkı yeter! Ben hiçbir enstrüman çalmıyorum. Ama futbol oynuyorum."

Lukas: „Fußball? Das ist super! Wir spielen jeden Samstag Fußball. Wir sind elf oder zwölf Leute. Willst du kommen?"

Lukas: "Futbol mu? Bu harika! Biz her cumartesi futbol oynuyoruz. On bir ya da on iki kişiyiz. Gelmek ister misin?"

Deniz: „Ja, sehr gerne! Wann spielt ihr?"

Deniz: "Evet, çok isterim! Ne zaman oynuyorsunuz?"

Lukas: „Am Samstag um zwei Uhr. Der Platz ist nicht weit, zwanzig Minuten von hier."

Lukas: "Cumartesi günü saat ikide. Saha uzak değil, buradan yirmi dakika."

Deniz: „Und was soll ich mitbringen?"

Deniz: "Peki yanımda ne getireyim?"

Lukas: „Nichts. Nur Schuhe und Wasser. Wir wollen um zwei Uhr beginnen, aber wir beginnen immer um halb drei."

Lukas: "Hiçbir şey. Sadece ayakkabı ve su. Saat ikide başlamak istiyoruz ama her zaman iki buçukta başlıyoruz."

Deniz: „Das ist wie in Istanbul!"

Deniz: "Tıpkı İstanbul'daki gibi!"

Um sieben Uhr gehen beide nach unten. Frau Weber macht die Tür auf. Der Tisch ist schon fertig: Brot, Wasser und Wein.

Saat yedide ikisi aşağı iniyor. Weber Hanım kapıyı açıyor. Masa çoktan hazır: ekmek, su ve şarap.

Frau Weber: „Kommt rein, kommt rein! Setzt euch. Deniz, dieser Stuhl ist für Sie."

Weber Hanım: "Girin, girin! Oturun. Deniz, bu sandalye sizin için."

Deniz: „Danke schön. Ihre Wohnung ist sehr schön."

Deniz: "Çok teşekkürler. Eviniz çok güzel."

Frau Weber: „Danke! Sie ist nicht groß, nur drei Zimmer. Aber wir wohnen hier schon dreißig Jahre."

Weber Hanım: "Teşekkürler! Büyük değil, sadece üç oda. Ama otuz yıldır burada oturuyoruz."

Deniz: „Dreißig Jahre in einem Haus? Das ist lang."

Deniz: "Aynı evde otuz yıl mı? Bu uzun bir süre."

Frau Weber: „Ja, sehr lang. Lukas war ein kleines Kind, dann war er ein großer Junge, und jetzt ist er ein Mann."

Weber Hanım: "Evet, çok uzun. Lukas küçük bir çocuktu, sonra büyük bir oğlan oldu, şimdi de bir adam."

Lukas: „Mama, bitte."

Lukas: "Anne, lütfen."

Frau Weber: „Ist das nicht wahr? Also, essen wir. Deniz, möchten Sie Wasser oder Wein?"

Weber Hanım: "Doğru değil mi? Haydi, yemek yiyelim. Deniz, su mu istersiniz, şarap mı?"

Deniz: „Wasser, bitte. Und später vielleicht einen Tee."

Deniz: "Su lütfen. Sonra da belki bir çay."

Frau Weber: „Natürlich. Tee habe ich immer. Sagen Sie, verstehen Sie mich gut? Ich spreche sehr schnell, das sagen alle."

Weber Hanım: "Tabii. Bende her zaman çay olur. Söyleyin, beni iyi anlıyor musunuz? Çok hızlı konuşurum, herkes öyle söylüyor."

Deniz: „Ich verstehe nicht alles. Aber ich verstehe schon viel. Wenn Sie langsam sprechen, verstehe ich fast alles."

Deniz: "Her şeyi anlamıyorum. Ama şimdiden çok şey anlıyorum. Yavaş konuşursanız neredeyse her şeyi anlıyorum."

Frau Weber: „Gut, dann spreche ich langsam. Und Sie sagen ‚Stopp', wenn Sie nicht verstehen."

Weber Hanım: "İyi, o zaman yavaş konuşurum. Siz de anlamadığınız zaman 'dur' dersiniz."

Deniz: „Danke. Das mache ich."

Deniz: "Teşekkürler. Öyle yaparım."

Sie essen und sie sprechen. Frau Weber fragt viel, und Deniz antwortet. Er sagt seinen Namen noch einmal, er sagt seine Telefonnummer, er sagt die Hausnummer: vierzehn. Frau Weber lacht und sagt, er lernt schnell.

Yemek yiyorlar ve konuşuyorlar. Weber Hanım çok soru soruyor, Deniz de cevap veriyor. Adını bir kez daha söylüyor, telefon numarasını söylüyor, ev numarasını söylüyor: on dört. Weber Hanım gülüyor ve hızlı öğrendiğini söylüyor.

Frau Weber: „Und was machen Sie morgen?"

Weber Hanım: "Peki yarın ne yapıyorsunuz?"

Deniz: „Morgen möchte ich die Stadt sehen. Wir wollen zum Dom gehen."

Deniz: "Yarın şehri görmek istiyorum. Katedrale gitmek istiyoruz."

Lukas: „Ja, wir gehen um zehn Uhr. Willst du auch mitkommen, Mama?"

Lukas: "Evet, saat onda gidiyoruz. Sen de gelmek ister misin, anne?"

Frau Weber: „Nein, morgen kann ich nicht. Ich muss zum Arzt. Aber ihr beide geht, das ist schön."

Weber Hanım: "Hayır, yarın gelemem. Doktora gitmem lazım. Ama siz ikiniz gidin, bu güzel."

Deniz: „Und am Montag beginnt die Schule. Wir müssen dort viel lernen: die Zahlen, die Wörter, alles."

Deniz: "Pazartesi günü de okul başlıyor. Orada çok şey öğrenmemiz lazım: sayılar, kelimeler, her şey."

Frau Weber: „Dann üben wir jetzt. Zählen Sie für mich, bitte."

Weber Hanım: "O zaman şimdi alıştırma yapalım. Benim için sayın lütfen."

Deniz lacht. Dann zählt er langsam: eins, zwei, drei, vier, fünf, sechs, sieben, acht, neun, zehn, elf, zwölf, dreizehn, vierzehn, fünfzehn, sechzehn, siebzehn, achtzehn, neunzehn, zwanzig.

Deniz gülüyor. Sonra yavaşça sayıyor: bir, iki, üç, dört, beş, altı, yedi, sekiz, dokuz, on, on bir, on iki, on üç, on dört, on beş, on altı, on yedi, on sekiz, on dokuz, yirmi.

Frau Weber: „Sehr gut! Und dreißig? Und vierzig?"

Weber Hanım: "Çok iyi! Peki otuz? Peki kırk?"

Deniz: „Zwanzig, dreißig, vierzig. Das kann ich auch."

Deniz: "Yirmi, otuz, kırk. Bunu da biliyorum."

Frau Weber: „Perfekt. Sie brauchen keine Schule, Sie können schon alles!"

Weber Hanım: "Mükemmel. Sizin okula ihtiyacınız yok, şimdiden her şeyi biliyorsunuz!"

Deniz: „Nein, nein. Ich kann noch nicht viel. Aber ich lerne gerne, und ich frage gerne."

Deniz: "Yok, yok. Henüz fazla bir şey bilmiyorum. Ama öğrenmeyi severim ve soru sormayı severim."

Lukas: „Fragen ist gut. Meine Mutter fragt auch immer. Ihr beide seid gleich."

Lukas: "Soru sormak iyidir. Annem de her zaman soru sorar. İkiniz birbirinize benziyorsunuz."

Alle lachen. Um zehn Uhr sagen sie „Gute Nacht" und gehen nach oben. Deniz macht die Tür von seinem Zimmer auf. Das Zimmer ist neu für ihn, aber es ist schon ein bisschen sein Zimmer.

Herkes gülüyor. Saat onda "İyi geceler" deyip yukarı çıkıyorlar. Deniz odasının kapısını açıyor. Oda onun için yeni ama şimdiden biraz onun odası.

Er nimmt sein Buch und schreibt: Gartenstraße vierzehn, dritter Stock. Telefon von Lukas: elf, zwölf, dreizehn. WLAN: sechzehn, siebzehn, achtzehn, neunzehn. Schule: Montag, neun Uhr. Fußball: Samstag, zwei Uhr.

Kitabını alıyor ve yazıyor: Gartenstraße on dört, üçüncü kat. Lukas'ın telefonu: on bir, on iki, on üç. Wi-Fi: on altı, on yedi, on sekiz, on dokuz. Okul: pazartesi, saat dokuz. Futbol: cumartesi, saat iki.

Dann hört er noch fünf Minuten Musik. Er ist müde und sehr glücklich. All die Zahlen, all die Fragen — der erste Tag war lang, aber er war gut. Deniz sagt leise: „Tschüss, Istanbul. Hallo, Köln." Dann schläft er.

Sonra beş dakika daha müzik dinliyor. Yorgun ve çok mutlu. Bütün o sayılar, bütün o sorular: İlk gün uzundu ama güzeldi. Deniz sessizce söylüyor: "Hoşça kal, İstanbul. Merhaba, Köln." Sonra uyuyor.

Geschafft! 1. bölümün sonuna ulaştınız.

Bu seviyenin dilbilgisini de çalışın: cevaplı ücretsiz A1 dilbilgisi testi

Bu bölümün 100 kelimesi

Bu bölümdeki her hedef kelime; türü ve İngilizce anlamıyla birlikte. Hikâye, bu listenin ve önceki bölümlerin dışındaki kelimeleri asla kullanmaz; yani bu tablo eksiksiz anahtarınızdır.

AlmancaTürİngilizce
ichpronounI
dupronounyou (informal)
erpronounhe
siepronounshe/they
espronounit
wirpronounwe
ihrpronounyou all (informal)
Siepronounyou (formal)
lernenverbto learn
machenverbto do/make
spielenverbto play
wohnenverbto live/reside
arbeitenverbto work
kochenverbto cook
hörenverbto hear/listen
fragenverbto ask
sagenverbto say/tell
trinkenverbto drink
kaufenverbto buy
suchenverbto search/look for
kommenverbto come
gehenverbto go/walk
brauchenverbto need
das Wassernounwater
der Kaffeenouncoffee
der Teenountea
das Brotnounbread
das Buchnounbook
die Musiknounmusic
der Fußballnounfootball/soccer
die Fraunounwoman/wife/Mrs.
der Mannnounman/husband
das Kindnounchild
der Freundnounfriend/boyfriend
der Namenounname
das Hausnounhouse/home
die Stadtnouncity/town
die Schulenounschool
DeutschnounGerman (language)
gutadjectivegood/well
schlechtadjectivebad
schönadjectivebeautiful/nice
großadjectivebig/tall
kleinadjectivesmall/little
jaadverbyes
neinadverbno
nichtadverbnot
undconjunctionand
oderconjunctionor
auchadverbalso/too
hieradverbhere
sehradverbvery
oftadverboften
gerneadverbgladly/like to
hallointerjectionhello
tschüssinterjectionbye
dankeinterjectionthank you
bitteadverbplease
waspronounwhat
woadverbwhere
einsnounone
zweinountwo
dreinounthree
viernounfour
fünfnounfive
sechsnounsix
siebennounseven
achtnouneight
neunnounnine
zehnnounten
elfnouneleven
zwölfnountwelve
der/die/dasarticlethe
einadjectiveone/a
keinarticleno/none
nachprepositionto/after
vonprepositionfrom/of
verstehenverbto understand
könnenverbcan/to be able to
müssenverbmust/to have to
dreizehnnounthirteen
vierzehnnounfourteen
fünfzehnnounfifteen
sechzehnnounsixteen
siebzehnnounseventeen
achtzehnnouneighteen
neunzehnnounnineteen
zwanzignountwenty
dreißignounthirty
vierzignounforty
diesadjectivethis/these
allpronounall/everything
beidepronounboth
neuadjectivenew
altadjectiveold
wollenverbto want
sollenverbshould/shall
dürfenverbto be allowed to
daadverbthere/here
dort/dorthin/dortheradverbthere/to there/from there

Okumaya devam edin

Sonraki bölümKaffee und Kuchen bei Familie Weber Almanca kısa hikâyeler13 bölümün tamamı

Almanca öğrenmeye bugün başla

Önce kelimeler, sonra dilbilgisi. A1 ve A2 için anlaşılır, düzenli dersler.

iOS ve Android için şimdi yayında.