Bölüm 8 / 13

Die Berufsmesse

"Meslek Fuarı": German with Levels hikâyesinin 13 bölümünden 8. bölümü. Hikâyeyi Almanca okuyun, gerektiğinde Türkçe çevirisine göz atın ve sondaki kelime testiyle yeni kelimeleri sağlamlaştırın.

Seviye A1/A2 Kurs günleri 36 ile 40 arası 99 hedef kelime Yaklaşık 15 dk okuma

Es ist Samstagmorgen. Draußen ist der Himmel dunkel und grau. Es regnet schon seit sechs Uhr. Deniz steht in der Küche am Fenster und trinkt Kaffee. Heute ist ein wichtiger Tag, denn er fährt mit Elif zur Berufsmesse in Köln-Deutz.

Cumartesi sabahı. Dışarıda gökyüzü karanlık ve gri. Saat altıdan beri yağmur yağıyor. Deniz mutfakta, pencerenin başında durmuş kahve içiyor. Bugün önemli bir gün, çünkü Elif'le birlikte Köln-Deutz'taki meslek fuarına gidiyor.

Lukas: „Guten Morgen, Deniz. Du bist ja schon wach."

Lukas: "Günaydın, Deniz. Bakıyorum çoktan uyanmışsın."

Deniz: „Guten Morgen, Lukas. Ich konnte nicht gut schlafen. Ich bin ein bisschen nervös."

Deniz: "Günaydın, Lukas. İyi uyuyamadım. Biraz gerginim."

Lukas: „Das ist klar. So eine Messe ist neu für dich. Aber du hast Glück: Am Nachmittag scheint vielleicht die Sonne."

Lukas: "Gayet normal. Böyle bir fuar senin için yeni bir şey. Ama şanslısın: Öğleden sonra belki güneş açar."

Deniz: „Im Moment regnet es sehr stark. Wie viel Grad haben wir heute?"

Deniz: "Şu anda çok şiddetli yağmur yağıyor. Bugün hava kaç derece?"

Lukas: „Nur zwölf Grad. Für August ist das wirklich kalt."

Lukas: "Sadece on iki derece. Ağustos için bu gerçekten soğuk."

Deniz: „In Istanbul sind es heute dreißig Grad. Dort scheint die Sonne, und die Leute sitzen am Meer und essen Eis."

Deniz: "İstanbul'da bugün hava otuz derece. Orada güneş parlıyor, insanlar deniz kenarında oturmuş dondurma yiyor."

Deniz: „Und hier ist der Kaffee heute leider sehr bitter."

Deniz: "Burada ise kahve bugün ne yazık ki çok acı."

Lukas: „Oh, ich habe keinen Zucker gekauft. Das war mein Fehler. Aber bitterer Kaffee macht wach, und heute musst du wach sein."

Lukas: "Ah, şeker almadım. Bu benim hatamdı. Ama acı kahve insanı uyandırır, bugün de senin uyanık olman gerekiyor."

Deniz geht ins Wohnzimmer. Auf dem Tisch steht der Drucker. Deniz möchte seinen Lebenslauf drucken, aber der Drucker macht nichts.

Deniz oturma odasına geçiyor. Masanın üstünde yazıcı duruyor. Deniz özgeçmişini yazdırmak istiyor ama yazıcı hiçbir şey yapmıyor.

Deniz: „Lukas, kannst du mir bitte helfen? Der Drucker funktioniert nicht."

Deniz: "Lukas, bana yardım edebilir misin lütfen? Yazıcı çalışmıyor."

Lukas: „Ist der Text denn offen?"

Lukas: "Peki metin açık mı?"

Deniz: „Ja, der Text ist hier auf dem Bildschirm. Ich habe schon zehnmal auf das Feld geklickt."

Deniz: "Evet, metin burada, ekranda. Kutucuğa on kere tıkladım bile."

Lukas: „Warte. Du musst hier anklicken, nicht da. Dann kommt ein Fenster, und dann musst du unten noch einmal anklicken. So."

Lukas: "Bekle. Buraya tıklaman lazım, oraya değil. Sonra bir pencere açılıyor, sonra da aşağıda bir kez daha tıklaman gerekiyor. İşte böyle."

Der Drucker macht ein Geräusch und beginnt zu drucken. Nach einer Minute hat Deniz drei Seiten in der Hand.

Yazıcı bir ses çıkarıyor ve yazdırmaya başlıyor. Bir dakika sonra Deniz'in elinde üç sayfa var.

Deniz: „Danke! Du bist die Lösung für alle meine Probleme."

Deniz: "Teşekkürler! Sen bütün sorunlarımın çözümüsün."

Lukas: „Das war keine große Lösung. Der Fehler war ganz klein. Bei einem Drucker ist der Fehler immer klein."

Lukas: "Büyük bir çözüm değildi. Hata çok küçüktü. Yazıcılarda hata her zaman küçüktür."

Deniz: „Mein Vater schickt in der Türkei manchmal noch ein Fax."

Deniz: "Babam Türkiye'de bazen hâlâ faks gönderiyor."

Lukas: „Ein Fax! In meinem Büro steht auch ein Fax, aber niemand benutzt es. Das Ding ist tot."

Lukas: "Faks! Benim ofisimde de bir faks var ama kimse kullanmıyor. O alet artık ölü."

Es klingelt an der Tür. Frau Weber kommt herein.

Kapı zili çalıyor. Weber Hanım içeri giriyor.

Frau Weber: „Guten Morgen, ihr zwei! Ich habe Brötchen aus der Bäckerei mitgebracht. Und für dich, Deniz, habe ich eine CD. Deutsche Lieder, ein Sänger aus Köln. Musik hilft beim Lernen."

Weber Hanım: "Günaydın ikinize de! Fırından küçük ekmekler getirdim. Senin için de, Deniz, bir CD'm var. Almanca şarkılar, Kölnlü bir şarkıcı. Müzik öğrenmeye yardımcı oluyor."

Deniz: „Vielen Dank, Frau Weber! Ich höre die CD heute Abend."

Deniz: "Çok teşekkür ederim, Weber Hanım! CD'yi bu akşam dinleyeceğim."

Frau Weber: „Und wohin geht ihr heute?"

Weber Hanım: "Peki bugün nereye gidiyorsunuz?"

Deniz: „Zur Berufsmesse. Das Thema ist: Berufe und Ausbildung. Es gibt über hundert Stände."

Deniz: "Meslek fuarına. Konu şu: meslekler ve meslek eğitimi. Yüzden fazla stant var."

Frau Weber: „Wie schön! Ein Beruf ist wichtig im Leben. Ohne Arbeit ist das Leben langweilig, glaube ich."

Weber Hanım: "Ne güzel! Meslek hayatta önemli bir şey. Bence iş olmadan hayat sıkıcı."

Frau Weber: „Ach, und der Nachbar raucht wieder eine Zigarette im Treppenhaus. Jeden Morgen eine Zigarette vor der Tür! Das ist nicht gesund."

Weber Hanım: "Ah, bir de komşu yine merdiven boşluğunda sigara içiyor. Her sabah kapının önünde bir sigara! Bu sağlıklı değil."

Lukas: „Mama, das ist heute nicht unser Thema."

Lukas: "Anne, bugün konumuz bu değil."

Das Handy klingelt. Es ist Elif.

Cep telefonu çalıyor. Arayan Elif.

Elif: „Hallo Deniz! Bist du fertig?"

Elif: "Merhaba Deniz! Hazır mısın?"

Deniz: „Fast. Ich habe gerade meinen Lebenslauf gedruckt."

Deniz: "Neredeyse. Az önce özgeçmişimi yazdırdım."

Elif: „Sehr gut. Und hast du das Formular für die Anmeldung ausgefüllt?"

Elif: "Çok iyi. Peki kayıt formunu doldurdun mu?"

Deniz: „Ja, aber ich hatte ein Problem. Sie wollten meine Telefonnummer mit der Vorwahl."

Deniz: "Evet ama bir sorun yaşadım. Telefon numaramı alan koduyla birlikte istediler."

Elif: „Die Vorwahl von Köln ist 0221."

Elif: "Köln'ün alan kodu 0221."

Deniz: „Das weiß ich jetzt. Gestern habe ich die Information angerufen, und eine Frau hat mir eine Auskunft gegeben."

Deniz: "Artık biliyorum. Dün danışma hattını aradım, bir kadın bana bilgi verdi."

Elif: „In der Halle gibt es auch einen Stand für Information und Auskunft."

Elif: "Fuar salonunda da danışma ve bilgi için bir stant var."

Deniz: „Und wie war deine Prüfung am Donnerstag?"

Deniz: "Peki perşembe günkü sınavın nasıl geçti?"

Elif: „Ich habe bestanden! Der Text war leicht, und ich hatte Glück."

Elif: "Geçtim! Metin kolaydı, şansım da yaver gitti."

Deniz: „Herzlichen Glückwunsch! Das ist super."

Deniz: "Tebrikler! Bu süper."

Deniz: „Herr Schneider hat im Kurs eine Aussage gemacht. Diese Aussage vergesse ich nie: Ein gutes Gespräch ist besser als hundert Formulare."

Deniz: "Schneider Bey kursta bir söz söyledi. O sözü asla unutmam: İyi bir konuşma, yüz formdan daha iyidir."

Elif: „Da hat er recht. Heute machen wir viele Gespräche. Bis gleich am Bahnhof!"

Elif: "Bu konuda haklı. Bugün çok konuşma yapacağız. Birazdan istasyonda görüşürüz!"

Deniz steht vor dem Schrank. Er weiß nicht, was er anziehen soll. Lukas sitzt auf dem Bett und trinkt Tee.

Deniz dolabın önünde duruyor. Ne giyeceğini bilmiyor. Lukas yatakta oturmuş çay içiyor.

Deniz: „Lukas, was ziehe ich an? Das lila Hemd oder das dunkelblaue?"

Deniz: "Lukas, ne giyeyim? Lila gömleği mi yoksa lacivert olanı mı?"

Lukas: „Nimm das dunkelblaue Hemd. Das lila Hemd ist für die Disco, nicht für eine Messe."

Lukas: "Lacivert gömleği al. Lila gömlek diskoya göre, fuara göre değil."

Deniz: „Und diese Jacke? Sie ist orange."

Deniz: "Peki bu ceket? Turuncu."

Lukas: „Sie ist zu bunt. Und ehrlich gesagt ist sie hässlich."

Lukas: "Fazla renkli. Hem açık konuşmak gerekirse çirkin de."

Deniz: „Danke, du bist ein guter Freund."

Deniz: "Sağ ol, iyi bir arkadaşsın."

Lukas: „Nimm die graue Jacke. Der Pullover darunter ist zu dünn, aber es sind nur zwölf Grad, also nimm den dicken Pullover. Er ist warm."

Lukas: "Gri ceketi al. Altındaki kazak çok ince, ama hava sadece on iki derece, o yüzden kalın kazağı al. O sıcak tutuyor."

Deniz: „Und welche Schuhe? Der schwarze Schuh hat leider ein Loch."

Deniz: "Peki hangi ayakkabılar? Siyah ayakkabıda maalesef bir delik var."

Lukas: „Dann nimm die braunen. Welche Größe hast du?"

Lukas: "O zaman kahverengileri al. Kaç numara giyiyorsun?"

Deniz: „Größe 44. Bei den braunen Schuhen ist die Größe perfekt."

Deniz: "44 numara. Kahverengi ayakkabılarda numara tam oluyor."

Deniz packt seine Tasche: den Lebenslauf, ein Buch, Wasser und einen Regenschirm.

Deniz çantasını topluyor: özgeçmişi, bir kitap, su ve bir şemsiye.

Lukas: „Was hast du alles in der Tasche? Sie hat ein Gewicht wie ein kleines Auto!"

Lukas: "Çantanda neler var öyle? Ağırlığı küçük bir araba kadar!"

Deniz: „Das Gewicht ist wirklich zu hoch. Okay, das Buch bleibt hier."

Deniz: "Ağırlığı gerçekten çok fazla. Tamam, kitap burada kalıyor."

Das Handy klingelt wieder. Es ist Mia.

Cep telefonu yine çalıyor. Arayan Mia.

Mia: „Hi Deniz. Ich kann heute leider nicht mitkommen."

Mia: "Selam Deniz. Bugün maalesef sizinle gelemiyorum."

Deniz: „Oh, warum nicht?"

Deniz: "Ah, neden?"

Mia: „Ich habe Fieber. 38,5 Grad. Mein Kopf tut weh, und mein Bauch tut auch weh."

Mia: "Ateşim var. 38,5 derece. Başım ağrıyor, karnım da ağrıyor."

Deniz: „Das tut mir leid. Gute Besserung! Ich bringe dir einen Prospekt mit."

Deniz: "Çok üzüldüm. Geçmiş olsun! Sana bir broşür getiririm."

Um halb zehn stehen Deniz und Elif am Bahnhof. Der Fahrkartenautomat ist kaputt.

Dokuz buçukta Deniz ile Elif istasyondalar. Bilet otomatı bozuk.

Elif: „Der Automat nimmt kein Geld. Wir müssen zum anderen Automaten gehen."

Elif: "Otomat para almıyor. Öteki otomata gitmemiz lazım."

Deniz: „Da ist noch ein Automat, neben dem Kiosk."

Deniz: "Şurada bir otomat daha var, büfenin yanında."

Am Kiosk kauft Elif eine Zeitung. Dann fahren sie mit der Bahn. Die Türen öffnen automatisch. Draußen regnet es immer noch. Sie fahren an einer Bäckerei, an einem Schwimmbad und an einer alten Disco vorbei.

Elif büfeden bir gazete alıyor. Sonra trene biniyorlar. Kapılar otomatik olarak açılıyor. Dışarıda hâlâ yağmur yağıyor. Bir fırının, bir yüzme havuzunun ve eski bir diskonun önünden geçiyorlar.

Zehn Minuten später sind sie da. Die Messe ist in Halle 6. Die Halle ist riesig und von außen ein bisschen hässlich, aber innen ist alles modern und hell.

On dakika sonra oradalar. Fuar, 6 numaralı salonda. Salon kocaman ve dışarıdan biraz çirkin, ama içeride her şey modern ve aydınlık.

Am Eingang steht ein Tisch. Eine freundliche Dame gibt ihnen ein Formular.

Girişte bir masa var. Güler yüzlü bir hanım onlara bir form veriyor.

Die Dame: „Guten Tag! Bitte schreiben Sie hier Ihren Namen und Ihre Adresse. Und hier oben die Anrede."

Hanım: "İyi günler! Lütfen buraya adınızı ve adresinizi yazın. Şu üst tarafa da hitabı."

Deniz: „Entschuldigung, was bedeutet Anrede?"

Deniz: "Affedersiniz, Anrede ne demek?"

Die Dame: „Die Anrede ist Herr oder Frau. Und daneben kreuzen Sie an: männlich oder weiblich."

Hanım: "Anrede, Bey ya da Hanım demek. Yanında da işaretliyorsunuz: erkek ya da kadın."

Deniz: „Ah, klar. Also Herr Deniz, männlich."

Deniz: "Ah, tabii. Yani Deniz Bey, erkek."

Elif: „Und ich: Frau Demir, weiblich."

Elif: "Ben de: Demir Hanım, kadın."

Die Dame: „Danke schön. Herzlich willkommen auf der Berufsmesse! Der Herr dort am Stand gibt Ihnen einen Plan."

Hanım: "Çok teşekkürler. Meslek fuarına hoş geldiniz! Şuradaki standın başında duran bey size bir plan verecek."

In der Halle ist es laut. Über dem Eingang hängt ein großes Schild: „Herzlich willkommen!" Durch die Fenster im Dach scheint jetzt endlich die Sonne. Der Regen hat aufgehört.

Salonun içi gürültülü. Girişin üzerinde büyük bir tabela asılı: "Hoş geldiniz!" Çatı pencerelerinden şimdi nihayet güneş giriyor. Yağmur durdu.

Am Informationsstand arbeitet eine junge Angestellte. Sie gibt ihnen einen Plan und einen Kaffee.

Danışma standında genç bir görevli kadın çalışıyor. Onlara bir plan ve bir kahve veriyor.

Die Angestellte: „Um zwölf Uhr gibt es eine Führung durch die Halle. Die Führung dauert eine Stunde. Möchten Sie mitmachen?"

Görevli kadın: "Saat on ikide salonda rehberli bir tur var. Tur bir saat sürüyor. Katılmak ister misiniz?"

Deniz: „Ja, gern. Kann man einfach mitkommen?"

Deniz: "Evet, memnuniyetle. Öylece gelmek mümkün mü?"

Die Angestellte: „Klar. Kommen Sie um zwölf Uhr hierher. Und nehmen Sie den Plan mit, sonst finden Sie die Stände nicht."

Görevli kadın: "Tabii. Saat on ikide buraya gelin. Planı da yanınıza alın, yoksa stantları bulamazsınız."

Deniz und Elif gehen langsam durch die Halle. Links steht ein Verein aus Köln.

Deniz ile Elif salonda ağır ağır ilerliyorlar. Solda Köln'den bir dernek var.

Deniz: „Was macht dieser Verein?"

Deniz: "Bu dernek ne yapıyor?"

Elif: „Der Verein macht kulturelle Projekte für junge Leute: Konzerte, Theater, Musik."

Elif: "Dernek, gençler için kültürel projeler yapıyor: konserler, tiyatro, müzik."

Deniz: „Kann man da mitmachen?"

Deniz: "Buna katılmak mümkün mü?"

Elif: „Natürlich. Man kann auch Freunde mitbringen."

Elif: "Tabii ki. Yanında arkadaşlarını da getirebilirsin."

Rechts steht die Feuerwehr. Ein großes rotes Auto steht in der Halle. Ein Mann erklärt Kindern, was man bei Feuer machen muss.

Sağda itfaiye var. Salonda büyük, kırmızı bir araba duruyor. Bir adam çocuklara yangında ne yapmak gerektiğini anlatıyor.

Neben der Feuerwehr steht die Polizei. Ein Polizist steht dort mit einem Hund. Der Hund ist groß und dunkel und sehr ruhig.

İtfaiyenin yanında polis var. Orada bir polis, bir köpekle duruyor. Köpek iri, koyu renkli ve çok sakin.

Etwas weiter gibt es einen Stand mit Bäumen und Blumen. Es riecht gut.

Biraz daha ileride ağaçlı ve çiçekli bir stant var. Güzel kokuyor.

Die Frau am Stand: „Wir suchen junge Leute für den Garten- und Landschaftsbau. Man arbeitet draußen, mit Bäumen und Blumen. Wir machen auch Gärten am See."

Standdaki kadın: "Bahçe ve peyzaj işleri için genç insanlar arıyoruz. Dışarıda, ağaçlarla ve çiçeklerle çalışılıyor. Göl kenarında da bahçeler yapıyoruz."

Deniz: „Ein Baum, eine Blume, frische Luft. Das klingt gut. Aber bei zwölf Grad und Regen?"

Deniz: "Bir ağaç, bir çiçek, temiz hava. Kulağa hoş geliyor. Ama on iki derecede ve yağmur altında?"

Die Frau am Stand: „Im Sommer ist es schöner. Unser Team fährt jedes Jahr ans Meer und macht dort einen Park."

Standdaki kadın: "Yazın daha güzel oluyor. Ekibimiz her yıl deniz kenarına gidiyor ve orada bir park yapıyor."

Plötzlich sieht Deniz einen bekannten Mann auf der anderen Seite der Halle.

Deniz birdenbire salonun karşı tarafında tanıdık bir adam görüyor.

Deniz: „Elif, da hinten ist Herr Schneider! Siehst du ihn?"

Deniz: "Elif, şu arkadaki Schneider Bey! Onu görüyor musun?"

Elif: „Wo denn? Hier sind hundert Leute."

Elif: "Nerede? Burada yüz kişi var."

Deniz: „Beim blauen Stand. Er ist groß und hat kurze braune Haare. Er hat ein rundes Gesicht und eine Brille."

Deniz: "Mavi standın orada. Uzun boylu ve kısa kahverengi saçlı. Yuvarlak bir yüzü ve gözlüğü var."

Elif: „Ich sehe drei Männer mit Brille."

Elif: "Ben gözlüklü üç adam görüyorum."

Deniz: „Er ist nicht dick und nicht dünn. Er trägt ein weißes Hemd und eine rosa Krawatte."

Deniz: "Ne şişman ne zayıf. Üzerinde beyaz bir gömlek ve pembe bir kravat var."

Elif: „Eine rosa Krawatte? Jetzt sehe ich ihn. Die Krawatte ist wirklich hässlich."

Elif: "Pembe kravat mı? Şimdi görüyorum onu. Kravat gerçekten çirkin."

Deniz: „Und neben ihm steht eine Frau mit langen blonden Haaren. Ihr Haar ist ganz hell."

Deniz: "Yanında da uzun sarı saçlı bir kadın duruyor. Saçları çok açık renk."

Elif: „Die Frau im lila Kleid?"

Elif: "Lila elbiseli kadın mı?"

Deniz: „Genau. Komm, wir sagen Hallo."

Deniz: "Aynen. Gel, merhaba diyelim."

Herr Schneider sieht Deniz und lacht.

Schneider Bey Deniz'i görüyor ve gülüyor.

Herr Schneider: „Guten Tag, Herr Deniz! Guten Tag, Frau Demir! Sie sind also auch hier."

Schneider Bey: "İyi günler, Deniz Bey! İyi günler, Demir Hanım! Demek siz de buradasınız."

Deniz: „Guten Tag, Herr Schneider. Ja, wir suchen Informationen über Berufe."

Deniz: "İyi günler, Schneider Bey. Evet, meslekler hakkında bilgi arıyoruz."

Herr Schneider: „Sehr gut. Ich arbeite heute hier am Stand der Sprachschule. Und wofür interessieren Sie sich?"

Schneider Bey: "Çok iyi. Ben bugün burada, dil okulunun standında çalışıyorum. Peki siz nelerle ilgileniyorsunuz?"

Deniz: „Ich interessiere mich für Technik. Und ein bisschen für Computer."

Deniz: "Ben teknikle ilgileniyorum. Bir de biraz bilgisayarlarla."

Herr Schneider: „Dann gehen Sie zu Halle 6, Reihe C. Dort sind die Handwerker und die Techniker."

Schneider Bey: "O zaman 6 numaralı salona, C sırasına gidin. Zanaatkârlar ve teknisyenler orada."

Am Stand C1 steht ein Mann mit einer Maschine auf dem Tisch.

C1 standında bir adam duruyor, masanın üstünde bir makine var.

Der Mann am Stand: „Guten Tag! Interessieren Sie sich für Technik?"

Standdaki adam: "İyi günler! Teknikle ilgileniyor musunuz?"

Deniz: „Ja, ich interessiere mich sehr für Technik. Was macht ein Techniker genau?"

Deniz: "Evet, teknikle çok ilgileniyorum. Bir teknisyen tam olarak ne yapar?"

Der Mann am Stand: „Ein Techniker repariert Maschinen und Computer. Er sucht den Fehler und findet eine Lösung. Mein Kollege dort ist Mechaniker. Er arbeitet nur an Autos."

Standdaki adam: "Bir teknisyen makineleri ve bilgisayarları tamir eder. Hatayı arar ve bir çözüm bulur. Şuradaki meslektaşım tamirci. O yalnızca arabalar üzerinde çalışıyor."

Deniz: „Was für eine Ausbildung braucht man dafür?"

Deniz: "Bunun için nasıl bir eğitim gerekiyor?"

Der Mann am Stand: „Man macht eine Ausbildung, drei Jahre. Man ist Auszubildender in einer Firma und geht zweimal pro Woche in die Berufsschule."

Standdaki adam: "Üç yıllık bir meslek eğitimi yapıyorsunuz. Bir firmada çırak oluyorsunuz ve haftada iki kez meslek okuluna gidiyorsunuz."

Elif: „Und danach?"

Elif: "Peki ondan sonra?"

Der Mann am Stand: „Viele Handwerker arbeiten später selbstständig. Selbstständig sein ist schwer, aber man ist sein eigener Chef."

Standdaki adam: "Birçok zanaatkâr daha sonra kendi işini yapıyor. Kendi işini yapmak zor, ama insan kendi patronu oluyor."

Am nächsten Stand steht eine Frau in weißer Kleidung. Über ihr hängt ein Foto von einem Krankenhaus.

Bir sonraki stantta beyaz kıyafetli bir kadın duruyor. Başının üstünde bir hastane fotoğrafı asılı.

Die Frau am Stand: „Wir suchen Krankenpfleger und Krankenpflegerinnen. Ich arbeite als Krankenpflegerin, seit zwölf Jahren."

Standdaki kadın: "Hemşire arıyoruz, kadın ve erkek. Ben on iki yıldır hemşire olarak çalışıyorum."

Deniz: „Was macht ein Krankenpfleger den ganzen Tag?"

Deniz: "Bir hemşire bütün gün ne yapar?"

Die Frau am Stand: „Ein Krankenpfleger hilft den Patienten, gibt Medikamente und misst Fieber. Wenn jemand Schmerzen hat, sind wir da. Man muss freundlich sein, auch um vier Uhr nachts."

Standdaki kadın: "Bir hemşire hastalara yardım eder, ilaç verir ve ateş ölçer. Birinin ağrısı olduğunda biz oradayız. Güler yüzlü olmak gerekiyor, gece saat dörtte bile."

In Reihe D riecht es nach Brot und Suppe. Hier sind das Hotel und die Gastronomie.

D sırası ekmek ve çorba kokuyor. Otelcilik ve gastronomi burada.

Der Koch: „Hallo! Möchten Sie Koch werden? Ein Koch steht acht oder zehn Stunden in der Küche. Es ist heiß, es ist stressig, aber es macht Spaß."

Aşçı: "Merhaba! Aşçı olmak ister misiniz? Bir aşçı mutfakta sekiz ya da on saat ayakta durur. Sıcaktır, streslidir, ama keyiflidir."

Deniz: „Und ein Kellner?"

Deniz: "Peki garson?"

Der Koch: „Der Kellner arbeitet vorne bei den Gästen. Ein guter Kellner hat ein gutes Gedächtnis und ein freundliches Gesicht. Mein Bruder ist Kellner in einem Hotel am See."

Aşçı: "Garson önde, misafirlerin yanında çalışır. İyi bir garsonun iyi bir hafızası ve güler bir yüzü vardır. Kardeşim göl kenarında bir otelde garson."

Der Bäcker: „Und ich bin Bäcker. Ich stehe um drei Uhr auf. Meine Bäckerei ist um halb sechs offen. Aber um zwei Uhr nachmittags habe ich frei."

Fırıncı: "Ben de fırıncıyım. Saat üçte kalkıyorum. Fırınım beş buçukta açılıyor. Ama öğleden sonra saat ikide işim bitiyor."

An einem großen bunten Stand sind die Medien und die Kultur.

Büyük, rengârenk bir stantta medya ve kültür var.

Die Journalistin: „Ich arbeite als Journalistin bei einer Zeitung hier in Köln."

Gazeteci: "Ben burada, Köln'de bir gazetede gazeteci olarak çalışıyorum."

Deniz: „Was macht ein Journalist den ganzen Tag?"

Deniz: "Bir gazeteci bütün gün ne yapar?"

Die Journalistin: „Ein Journalist telefoniert, führt Gespräche, schreibt einen Text und schreibt ihn noch einmal. Und dann kommt der Chef und findet einen Fehler."

Gazeteci: "Bir gazeteci telefon eder, görüşmeler yapar, bir metin yazar, sonra onu bir kez daha yazar. Sonra da şef gelir ve bir hata bulur."

Elif: „Und die anderen Berufe hier?"

Elif: "Peki buradaki diğer meslekler?"

Die Journalistin: „Hier links sitzt ein Autor. Er schreibt Bücher zu Hause, allein. Daneben ist ein Künstler mit seinen Bildern. Der Musiker dort spielt um drei Uhr, und danach singt eine Sängerin aus Bonn."

Gazeteci: "Şurada solda bir yazar oturuyor. Evde, tek başına kitap yazıyor. Yanında da resimleriyle bir sanatçı var. Şuradaki müzisyen saat üçte çalıyor, ondan sonra da Bonnlu bir şarkıcı şarkı söylüyor."

Deniz: „Und die Frau da? Sie ist sehr groß und sehr dünn."

Deniz: "Peki şu kadın? Çok uzun boylu ve çok zayıf."

Die Journalistin: „Das ist ein Model. Sie arbeitet für eine Firma aus Düsseldorf. Und der Mann neben ihr ist Schauspieler, er spielt im Theater."

Gazeteci: "O bir manken. Düsseldorflu bir firma için çalışıyor. Yanındaki adam da oyuncu, tiyatroda oynuyor."

Ein älterer Mann kommt zum Stand und lacht.

Yaşlıca bir adam standa geliyor ve gülüyor.

Der ältere Mann: „Ich bin Rentner. Vierzig Jahre war ich Kaufmann in einer Firma, immer im Büro, immer am Telefon. Jetzt bin ich Babysitter für meine Enkel. Das ist der schönste Beruf."

Yaşlıca adam: "Ben emekliyim. Kırk yıl boyunca bir şirkette iş adamıydım, hep ofisteydim, hep telefondaydım. Şimdi torunlarımın bakıcısıyım. En güzel meslek bu."

Deniz: „Und wie war die Arbeit als Kaufmann?"

Deniz: "Peki iş adamı olarak çalışmak nasıldı?"

Der ältere Mann: „Nicht schlecht. Ein Kaufmann kauft, verkauft und rechnet. Mein Sohn ist auch Angestellter in einem Büro. Aber am Ende zählt: Die Arbeit muss dir gefallen."

Yaşlıca adam: "Fena değildi. Bir iş adamı alır, satar ve hesap yapar. Oğlum da bir ofiste çalışıyor. Ama sonunda şu önemli: İşini sevmen gerek."

Um vier Uhr sind Deniz und Elif müde. Ihre Füße tun weh. Sie gehen in ein Café neben der Halle. Draußen scheint jetzt die Sonne, und vor dem Fenster steht ein großer Baum.

Saat dörtte Deniz ile Elif yorgun. Ayakları ağrıyor. Salonun yanındaki bir kafeye giriyorlar. Dışarıda şimdi güneş parlıyor, pencerenin önünde de büyük bir ağaç duruyor.

Der Kellner: „Guten Tag. Was möchten Sie trinken?"

Garson: "İyi günler. Ne içmek istersiniz?"

Elif: „Ich hätte gern einen Tee, bitte. Und ein Wasser."

Elif: "Ben bir çay rica edeyim, lütfen. Bir de su."

Deniz: „Für mich einen Kaffee, bitte. Aber mit Zucker! Heute Morgen war mein Kaffee sehr bitter."

Deniz: "Bana bir kahve lütfen. Ama şekerli olsun! Bu sabah kahvem çok acıydı."

Der Kellner: „Kein Problem. Zusammen oder getrennt?"

Garson: "Sorun değil. Birlikte mi, ayrı mı?"

Elif: „Getrennt, bitte."

Elif: "Ayrı, lütfen."

Sie legen die Prospekte auf den Tisch. Es sind viele: bunt, dick und schwer.

Broşürleri masaya koyuyorlar. Sayıları epey fazla: rengârenk, kalın ve ağır.

Elif: „Also, Deniz. Welcher Beruf passt zu dir?"

Elif: "Ee, Deniz. Hangi meslek sana uygun?"

Deniz: „Ich weiß es nicht genau. Aber ich glaube, dass Technik gut zu mir passt. Ich repariere gern Dinge. In Istanbul habe ich immer die Computer repariert."

Deniz: "Tam olarak bilmiyorum. Ama sanırım teknik bana iyi uyuyor. Bir şeyler tamir etmeyi seviyorum. İstanbul'da bilgisayarları hep ben tamir ederdim."

Elif: „Das stimmt, du hast auch mein Handy repariert. Und Koch?"

Elif: "Doğru, benim telefonumu da sen tamir etmiştin. Peki aşçılık?"

Deniz: „Nein. Ich kann kochen, aber nicht acht Stunden lang. Und Bäcker? Um drei Uhr aufstehen – nie im Leben."

Deniz: "Hayır. Yemek yapabilirim, ama sekiz saat boyunca değil. Ya fırıncılık? Saat üçte kalkmak, hayatta olmaz."

Elif: „Und Friseur? Du hast schöne Haare."

Elif: "Peki kuaförlük? Saçların güzel."

Deniz: „Mein Cousin ist Friseur in Istanbul! Er hat einen kleinen Salon. Er ist selbstständig und arbeitet sechs Tage pro Woche."

Deniz: "Kuzenim İstanbul'da kuaför! Küçük bir salonu var. Kendi işini yapıyor ve haftada altı gün çalışıyor."

Elif: „Wirklich? Erzähl mal von deiner Familie."

Elif: "Gerçekten mi? Ailenden biraz bahsetsene."

Deniz: „Also, mein Onkel ist Mechaniker. Er arbeitet seit dreißig Jahren an Autos. Meine Tante war Lehrerin, jetzt ist sie Rentnerin. Sie hat vier Enkel."

Deniz: "Şöyle: Amcam tamirci. Otuz yıldır arabalar üzerinde çalışıyor. Halam öğretmendi, şimdi emekli. Dört torunu var."

Elif: „Vier Enkel! Und dein Cousin, ist er verheiratet?"

Elif: "Dört torun! Peki kuzenin, evli mi?"

Deniz: „Er war verheiratet. Jetzt ist er geschieden. Er und seine Frau sind seit zwei Jahren getrennt. Sie waren kein gutes Paar, glaube ich."

Deniz: "Evliydi. Şimdi boşandı. Karısıyla iki yıldır ayrılar. Bence iyi bir çift değillerdi."

Deniz: „Aber jetzt geht es ihm gut. Er sagt, ein Ehepartner muss auch ein Freund sein. Und bei euch?"

Deniz: "Ama şimdi durumu iyi. Diyor ki: Eş aynı zamanda arkadaş da olmalı. Peki sizde?"

Elif: „Meine Eltern sind seit dreißig Jahren zusammen. Ein sehr ruhiges Paar. Meine Cousine arbeitet in Hamburg als Model, und ihr Ehepartner ist Polizist. Meine kleine Schwester arbeitet am Wochenende als Babysitterin bei unseren Nachbarn."

Elif: "Annemle babam otuz yıldır birlikte. Çok sakin bir çift. Kuzenim Hamburg'da manken olarak çalışıyor, eşi de polis. Küçük kız kardeşim hafta sonları komşularımızın yanında bebek bakıcılığı yapıyor."

Elif: „Und was machst du jetzt konkret?"

Elif: "Peki şimdi somut olarak ne yapacaksın?"

Deniz: „Am Montag rufe ich die Firma aus Reihe C an. Ich frage nach einem Praktikum. Wenn das Praktikum gut läuft, mache ich vielleicht die Ausbildung als Techniker."

Deniz: "Pazartesi günü C sırasındaki firmayı arayacağım. Staj için soracağım. Staj iyi giderse belki teknisyenlik eğitimini de yaparım."

Elif: „Sehr gut. Und schreib eine E-Mail, keine SMS. Mit Anrede: Sehr geehrte Damen und Herren."

Elif: "Çok iyi. Bir de SMS değil, e-posta yaz. Hitapla birlikte: Sayın Hanımlar ve Beyler."

Deniz: „Klar. Und am Ende: Mit herzlichen Grüßen."

Deniz: "Tabii. Sonuna da: İçten selamlarla."

Um sechs Uhr ist Deniz wieder zu Hause. Im Treppenhaus steht Frau Weber mit ihrem Hund.

Saat altıda Deniz yeniden evde. Merdiven boşluğunda Weber Hanım köpeğiyle duruyor.

Frau Weber: „Da bist du ja! Und? Wie war die Messe?"

Weber Hanım: "İşte geldin! Ee? Fuar nasıldı?"

Deniz: „Sehr gut! Die Halle war riesig. Ich habe mit einem Techniker, mit einer Krankenpflegerin, mit einem Koch und mit einem Journalisten gesprochen."

Deniz: "Çok iyiydi! Salon kocamandı. Bir teknisyenle, bir hemşireyle, bir aşçıyla ve bir gazeteciyle konuştum."

Frau Weber: „Und was möchtest du werden?"

Weber Hanım: "Peki ne olmak istiyorsun?"

Deniz: „Techniker, glaube ich. Am Montag rufe ich an."

Deniz: "Teknisyen, sanırım. Pazartesi günü arayacağım."

Frau Weber: „Herzlichen Glückwunsch! Das ist eine gute Entscheidung. Mein Enkel wollte früher Sänger oder Schauspieler werden. Heute ist er Angestellter bei der Bahn und sehr zufrieden."

Weber Hanım: "Tebrikler! Bu iyi bir karar. Torunum eskiden şarkıcı ya da oyuncu olmak istiyordu. Bugün demiryolu şirketinde çalışıyor ve halinden çok memnun."

Oben in der Wohnung sitzt Lukas vor dem Fernseher.

Yukarıda, dairede Lukas televizyonun karşısında oturuyor.

Lukas: „Na? Wie war es?"

Lukas: "Ee? Nasıldı?"

Deniz: „Lang. Meine Füße tun weh, mein Bauch hat Hunger, und meine Tasche hat jetzt ein Gewicht wie zwei Autos. Aber es war ein guter Tag."

Deniz: "Uzundu. Ayaklarım ağrıyor, karnım aç, çantam da artık iki araba ağırlığında. Ama güzel bir gündü."

Lukas: „Und? Hast du eine Lösung gefunden?"

Lukas: "Ee? Bir çözüm buldun mu?"

Deniz: „Vielleicht. Ich interessiere mich für Technik, und ein Techniker sucht Fehler und findet Lösungen. Das ist gut, denn ich mache selbst viele Fehler."

Deniz: "Belki. Teknikle ilgileniyorum, bir teknisyen de hata arar ve çözüm bulur. Bu iyi, çünkü ben kendim de çok hata yapıyorum."

Lukas: „Willkommen im Leben. Ich bin Kaufmann und mache jeden Tag Fehler. Komm, es gibt Pizza. Und danach hören wir deine neue CD."

Lukas: "Hayata hoş geldin. Ben iş adamıyım ve her gün hata yapıyorum. Gel, pizza var. Sonra da yeni CD'ni dinleriz."

Geschafft! 8. bölümün sonuna ulaştınız.

Bu seviyenin dilbilgisini de çalışın: cevaplı ücretsiz A1 dilbilgisi testi

Bu bölümün 99 kelimesi

Bu bölümdeki her hedef kelime; türü ve İngilizce anlamıyla birlikte. Hikâye, bu listenin ve önceki bölümlerin dışındaki kelimeleri asla kullanmaz; yani bu tablo eksiksiz anahtarınızdır.

AlmancaTürİngilizce
der Druckernounprinter
die CDnounCD
das Faxnounfax
das Gesprächnounconversation
die Informationnouninformation
die Auskunftnouninformation (on request)
die Aussagenounstatement
druckenverbto print
anklickenverbto click on
die Vorwahlnounarea code
das Gewichtnounweight
das Glücknounluck/happiness
der Glückwunschnouncongratulations
das Lebennounlife
die Zigarettenouncigarette
bitteradjectivebitter
klaradjectiveclear/of course
die Lösungnounsolution
der Fehlernounmistake/error
das Themanountopic/subject
der Textnountext
die Bäckereinounbakery
die Disconoundisco/club
das Schwimmbadnounswimming pool
die Hallenounhall
der Kiosknounkiosk
der Automatnounmachine/vending machine
automatischadjectiveautomatic(ally)
selbstständigadjectiveself-employed
männlichadjectivemale
weiblichadjectivefemale
der HerrnounMr./gentleman
die Damenounlady
der Schuhnounshoe
die Taschenounbag/pocket
die Größenounsize
der Bauchnounstomach/belly
das Haarnounhair
das Fiebernounfever
weh tunverbto hurt
totadjectivedead
Gradnoundegree
die Anredenounsalutation
herzlichadjectivewarm/cordial
regnenverbto rain
scheinenverbto shine/seem
das Meernounsea/ocean
der Seenounlake
der Baumnountree
die Blumenounflower
der Hundnoundog
das Feuernounfire/light
mitbringenverbto bring along
mitkommenverbto come along
mitmachenverbto participate
mitnehmenverbto take along
der Vereinnounclub/association
kulturelladjectivecultural
die Führungnounguided tour
der Angestelltenounemployee
der Auszubildendenountrainee/apprentice
der Autornounauthor
der Babysitternounbabysitter
der Bäckernounbaker
der Friseurnounhairdresser
der Handwerkernouncraftsperson
der Journalistnounjournalist
der Kaufmannnounmerchant/business person
der Kellnernounwaiter/waitress
der Kochnouncook/chef
der Krankenpflegernounnurse
der Künstlernounartist
der Mechanikernounmechanic
das Modelnounmodel
der Musikernounmusician
der Polizistnounpolice officer
der Rentnernounretiree/pensioner
der Sängernounsinger
der Schauspielernounactor/actress
der Technikernountechnician
der Cousinnouncousin
der Enkelnoungrandchild
der Onkelnoununcle
die Tantenounaunt
getrenntadjectiveseparated
geschiedenadjectivedivorced
der Ehepartnernounspouse
das Paarnounpair/couple
der Nachbarnounneighbor
lilaadjectivepurple/lilac
orangeadjectiveorange
rosaadjectivepink
blondadjectiveblond
buntadjectivecolorful
dunkeladjectivedark
dickadjectivefat/thick
dünnadjectivethin
hässlichadjectiveugly
das Gesichtnounface

Okumaya devam edin

Önceki bölümPapiere, Post und Telefon Sonraki bölümDie Prüfung und der Ausflug Almanca kısa hikâyeler13 bölümün tamamı

Almanca öğrenmeye bugün başla

Önce kelimeler, sonra dilbilgisi. A1 ve A2 için anlaşılır, düzenli dersler.

iOS ve Android için şimdi yayında.