Der volle Kalender
"Dolu Takvim": German with Levels hikâyesinin 13 bölümünden 3. bölümü. Hikâyeyi Almanca okuyun, gerektiğinde Türkçe çevirisine göz atın ve sondaki kelime testiyle yeni kelimeleri sağlamlaştırın.
✓ Bu bölümü tamamladınız
Yalnızca Almanca mı okuyorsunuz? Herhangi bir paragrafa dokunun ya da tıklayın, Türkçe çevirisine göz atın.
Bu hikayeyi dinle
Oynat düğmesine bas ve metni takip et: okunan kelime vurgulanır. Ses başladıktan sonra herhangi bir kelimeye dokunarak o noktaya atlayabilirsin.
Es ist Sonntagabend in Köln. In der Küche ist es warm und leise. Deniz sitzt am Tisch und trinkt Tee. Er wohnt jetzt zwei Wochen in dieser Wohnung. Letzte Woche hat er die Familie Weber kennengelernt, und das war sehr schön. Morgen beginnt seine erste volle Woche in Deutschland: Sprachkurs, Papiere, Termine.
Köln'de pazar akşamı. Mutfak sıcak ve sessiz. Deniz masada oturmuş çay içiyor. İki haftadır bu evde oturuyor. Geçen hafta Weber ailesiyle tanıştı ve bu çok güzeldi. Yarın Almanya'daki ilk dolu haftası başlıyor: dil kursu, evraklar, randevular.
Die Tür geht auf. Lukas kommt herein. Er hält etwas Großes aus Papier in der Hand.
Kapı açılıyor. Lukas içeri giriyor. Elinde kâğıttan büyük bir şey tutuyor.
Lukas: „Guten Abend, Deniz! Schau mal, was ich habe."
Lukas: "İyi akşamlar, Deniz! Bak, elimde ne var."
Deniz: „Was ist das? Ein Bild?"
Deniz: "O ne? Bir resim mi?"
Lukas: „Nein, das ist ein Kalender. Ein großer Kalender für die Küche."
Lukas: "Hayır, bu bir takvim. Mutfak için büyük bir takvim."
Deniz: „Ein Kalender? Und was sollen wir damit tun?"
Deniz: "Takvim mi? Peki onunla ne yapacağız?"
Lukas: „Wir schreiben alles hinein. Jeden Termin, jeden Tag. Sonst vergessen wir alles."
Lukas: "İçine her şeyi yazacağız. Her randevuyu, her günü. Yoksa her şeyi unutuyoruz."
Deniz: „Ich glaube, das ist eine gute Idee. Ich vergesse wirklich sehr viel."
Deniz: "Bence bu iyi bir fikir. Gerçekten çok şey unutuyorum."
Lukas legt den Kalender auf den Tisch. Dann stellt er seine Tasse daneben und nimmt einen Stift.
Lukas takvimi masanın üzerine koyuyor. Sonra fincanını yanına bırakıyor ve eline bir kalem alıyor.
Lukas: „Also gut. Wir fangen an. Welcher Tag ist heute?"
Lukas: "Pekâlâ. Başlıyoruz. Bugün hangi gün?"
Deniz: „Heute ist Sonntag."
Deniz: "Bugün pazar."
Lukas: „Richtig. Und morgen?"
Lukas: "Doğru. Peki yarın?"
Deniz: „Morgen ist Montag. Dann kommen Dienstag, Mittwoch, Donnerstag, Freitag ... und dann Samstag."
Deniz: "Yarın pazartesi. Sonra salı, çarşamba, perşembe, cuma geliyor ... sonra da cumartesi."
Lukas: „Sehr gut, das ist alles richtig. Manche Leute sagen auch Sonnabend."
Lukas: "Çok iyi, hepsi doğru. Bazı insanlar 'Sonnabend' da der."
Deniz: „Sonnabend? Was bedeutet das?"
Deniz: "Sonnabend mi? O ne demek?"
Lukas: „Sonnabend bedeutet auch Samstag. Im Norden sagen viele Leute Sonnabend. Hier in Köln sagen wir Samstag."
Lukas: "Sonnabend da cumartesi demek. Kuzeyde birçok insan Sonnabend der. Burada, Köln'de biz Samstag deriz."
Deniz: „Ah, so ist das. Und Samstag und Sonntag zusammen sind das Wochenende, richtig?"
Deniz: "Ah, demek öyle. Cumartesi ve pazar birlikte de hafta sonu oluyor, değil mi?"
Lukas: „Genau. Am Wochenende arbeite ich nie. Am Wochenende schlafe ich lange."
Lukas: "Aynen öyle. Hafta sonları asla çalışmam. Hafta sonları uzun uzun uyurum."
Deniz liest langsam die Wörter im Kalender. Ein Wort versteht er nicht.
Deniz takvimdeki kelimeleri yavaş yavaş okuyor. Bir kelimeyi anlamıyor.
Deniz: „Lukas, kannst du mir bitte helfen? Was bedeutet Vormittag?"
Deniz: "Lukas, bana yardım eder misin lütfen? 'Vormittag' ne demek?"
Lukas: „Das ist einfach. Ein Tag hat viele Teile. Am Morgen stehst du auf, so um sieben Uhr. Der Vormittag ist von neun bis zwölf. Um zwölf ist Mittag. Danach kommt der Nachmittag, dann der Abend und dann die Nacht."
Lukas: "O kolay. Bir günün birçok bölümü var. Sabah kalkarsın, saat yedi civarında. Öğleden önce dokuzdan on ikiye kadardır. Saat on ikide öğlen olur. Ondan sonra öğleden sonra gelir, sonra akşam, sonra da gece."
Deniz: „Also: Morgen, Vormittag, Mittag, Nachmittag, Abend, Nacht. Ist das richtig?"
Deniz: "Yani: sabah, öğleden önce, öğle, öğleden sonra, akşam, gece. Doğru mu?"
Lukas: „Das ist perfekt. Sag mal, wann beginnt dein Kurs?"
Lukas: "Mükemmel. Söylesene, kursun ne zaman başlıyor?"
Deniz: „Jeden Morgen um neun Uhr. Und wie viel Zeit brauche ich mit dem Bus?"
Deniz: "Her sabah saat dokuzda. Peki otobüsle ne kadar zamana ihtiyacım var?"
Lukas: „Zwanzig Minuten. Aber geh lieber früher. Eine Sache ist sehr wichtig in Deutschland: Sei pünktlich."
Lukas: "Yirmi dakika. Ama sen yine de daha erken çık. Almanya'da bir şey çok önemlidir: Dakik ol."
Deniz: „Ich bin immer pünktlich. Ich komme nie zu spät. Ich glaube, das ist in Istanbul nicht so wichtig, aber hier schon."
Deniz: "Ben her zaman dakik olurum. Asla geç kalmam. Sanırım bu İstanbul'da o kadar önemli değil ama burada önemli."
Lukas: „Gut. Dann schreibe ich es in den Kalender: Montag bis Freitag, neun Uhr, Deutschkurs."
Lukas: "Güzel. O zaman takvime yazıyorum: pazartesiden cumaya, saat dokuz, Almanca kursu."
Deniz schaut auf die alte Uhr an der Wand.
Deniz duvardaki eski saate bakıyor.
Deniz: „Lukas, wie spät ist es jetzt?"
Deniz: "Lukas, saat şu an kaç?"
Lukas: „Moment. Auf meinem Handy ist es halb zehn."
Lukas: "Bir saniye. Telefonumda saat dokuz buçuk."
Deniz: „Aber die Uhr in der Küche sagt zehn nach neun. Eine von beiden ist falsch."
Deniz: "Ama mutfaktaki saat dokuzu on geçiyor diyor. İkisinden biri yanlış."
Lukas: „Ja, diese Uhr geht langsam. Sie geht jeden Tag ein bisschen langsamer. Aber sie funktioniert noch. Wir wissen ja, dass sie falsch geht."
Lukas: "Evet, bu saat geri kalıyor. Her gün biraz daha geri kalıyor. Ama hâlâ çalışıyor. Yanlış gösterdiğini zaten biliyoruz."
Am Montagmorgen steht Deniz früh auf. Um Viertel vor neun sitzt er schon im Bus. Der Bus fährt langsam, weil viele Leute in die Stadt fahren. Deniz schaut aus dem Fenster und wiederholt leise die Tage: Montag, Dienstag, Mittwoch, Donnerstag, Freitag, Samstag, Sonntag.
Pazartesi sabahı Deniz erken kalkıyor. Dokuza çeyrek kala çoktan otobüste oturuyor. Otobüs yavaş ilerliyor, çünkü birçok insan şehre gidiyor. Deniz camdan dışarı bakıyor ve günleri sessizce tekrar ediyor: pazartesi, salı, çarşamba, perşembe, cuma, cumartesi, pazar.
Im Kursraum sitzen zwölf Leute. Auf den Tischen liegen Bücher und Stifte. Vorne steht Herr Schneider. An der Tafel steht ein Datum: Montag, der 12. Mai.
Kurs sınıfında on iki kişi oturuyor. Masaların üzerinde kitaplar ve kalemler var. Önde Schneider Bey duruyor. Tahtada bir tarih yazıyor: 12 Mayıs, Pazartesi.
Herr Schneider: „Guten Morgen! Bitte setzen Sie sich. Wir haben heute nicht viel Zeit."
Schneider Bey: "Günaydın! Lütfen oturun. Bugün fazla zamanımız yok."
Elif: „Guten Morgen, Herr Schneider!"
Elif: "Günaydın, Schneider Bey!"
Deniz: „Guten Morgen."
Deniz: "Günaydın."
Herr Schneider: „Herr Deniz, welches Datum haben wir heute?"
Schneider Bey: "Deniz Bey, bugünün tarihi ne?"
Deniz: „Einen Moment, bitte ... Heute ist der zwölfte März."
Deniz: "Bir saniye lütfen ... Bugün on iki Mart."
Herr Schneider: „Das ist leider falsch. Schauen Sie an die Tafel."
Schneider Bey: "Maalesef yanlış. Tahtaya bakın."
Deniz: „Ah, Entschuldigung. Heute ist der zwölfte Mai."
Deniz: "Ah, özür dilerim. Bugün on iki Mayıs."
Herr Schneider: „Sehr gut, das ist richtig. Wir sind im Mai, also im Frühling."
Schneider Bey: "Çok iyi, doğru. Mayıs ayındayız, yani ilkbahardayız."
Herr Schneider schreibt die Monate an die Tafel: Januar, Februar, März, April, Mai.
Schneider Bey ayları tahtaya yazıyor: ocak, şubat, mart, nisan, mayıs.
Herr Schneider: „Bitte sprechen Sie mir nach. Langsam und laut: Januar, Februar, März, April, Mai."
Schneider Bey: "Lütfen benden sonra tekrar edin. Yavaş ve yüksek sesle: ocak, şubat, mart, nisan, mayıs."
Der ganze Kurs spricht die Monate. Deniz findet die Monate leicht, aber die Artikel findet er schwer.
Bütün sınıf ayları söylüyor. Deniz ayları kolay buluyor ama artikelleri zor buluyor.
Deniz: „Herr Schneider, ich habe eine Frage. Ist es der Januar oder das Januar?"
Deniz: "Schneider Bey, bir sorum var. 'der Januar' mı yoksa 'das Januar' mı?"
Herr Schneider: „Der Januar. Alle Monate sind maskulin: der Januar, der Februar, der März. Das ist einfach, oder?"
Schneider Bey: "'Der Januar'. Bütün aylar erildir: der Januar, der Februar, der März. Kolay, değil mi?"
Herr Schneider: „Und jetzt ein anderes Thema. Bitte schreiben Sie das hier an den Anfang von der Seite: jed- plus Endung."
Schneider Bey: "Şimdi başka bir konu. Lütfen şunu sayfanın başına yazın: 'jed-' artı ek."
Er schreibt das Wort „jed-" an die Tafel.
Tahtaya "jed-" kelimesini yazıyor.
Herr Schneider: „Also sagen wir: jeden Tag, jede Woche, jedes Jahr. Frau Demir, wann kommen Sie in den Kurs?"
Schneider Bey: "Yani şöyle deriz: her gün, her hafta, her yıl. Demir Hanım, siz kursa ne zaman geliyorsunuz?"
Elif: „Ich komme jeden Tag in den Kurs. Aber am Freitag komme ich nur am Vormittag."
Elif: "Kursa her gün geliyorum. Ama cuma günü sadece öğleden önce geliyorum."
Dann arbeitet der Kurs eine Stunde mit dem Buch. Um halb elf ist Pause.
Sonra sınıf bir saat kitapla çalışıyor. On buçukta mola var.
Elif: „Deniz, hast du am Nachmittag Zeit? Ich habe ein Formular für dich."
Elif: "Deniz, öğleden sonra vaktin var mı? Senin için bir formum var."
Deniz: „Heute Nachmittag habe ich frei. Aber am Dienstag habe ich keine Zeit."
Deniz: "Bugün öğleden sonra boşum. Ama salı günü hiç vaktim yok."
Elif: „Gut, dann heute. Das Formular ist wichtig. Du musst es schnell abgeben, sonst bekommst du Probleme. Es ist nicht schwer, ich helfe dir."
Elif: "İyi, o zaman bugün. Bu form önemli. Onu çabuk teslim etmen gerek, yoksa başın derde girer. Zor değil, ben sana yardım ederim."
Am Abend sitzt Deniz zu Hause und schreibt alles in den Kalender. Er schreibt langsam, weil er die Wörter noch üben will. Dann geht er ins Bett. Es ist eine ruhige Nacht.
Akşam Deniz evde oturuyor ve her şeyi takvime yazıyor. Yavaş yazıyor, çünkü kelimelere biraz daha çalışmak istiyor. Sonra yatağa gidiyor. Sakin bir gece.
Am Dienstagnachmittag klopft es an der Tür. Deniz steht gerade in der Küche und stellt die Tassen in den Schrank. Vor der Tür steht Frau Weber, die Mutter von Lukas. In der Hand hält sie einen Kuchen.
Salı günü öğleden sonra kapı çalınıyor. Deniz tam o sırada mutfakta fincanları dolaba yerleştiriyor. Kapının önünde Lukas'ın annesi Weber Hanım duruyor. Elinde bir kek var.
Frau Weber: „Guten Tag, Deniz! Störe ich?"
Weber Hanım: "İyi günler, Deniz! Rahatsız mı ediyorum?"
Deniz: „Nein, nein, überhaupt nicht. Kommen Sie bitte herein."
Deniz: "Yok, yok, hiç de değil. Lütfen içeri buyurun."
Frau Weber: „Ich habe einen Kuchen gebacken. Der ist für euch."
Weber Hanım: "Bir kek yaptım. İkiniz için."
Deniz: „Oh, vielen Dank! Möchten Sie einen Kaffee?"
Deniz: "Ah, çok teşekkür ederim! Bir kahve ister misiniz?"
Frau Weber: „Sehr gern."
Weber Hanım: "Çok isterim."
Deniz legt den Kuchen auf einen Teller und stellt zwei Tassen auf den Tisch. Sie sitzen zusammen und trinken Kaffee. Frau Weber sieht den neuen Kalender an der Wand.
Deniz keki bir tabağa koyuyor ve masaya iki fincan bırakıyor. Birlikte oturup kahve içiyorlar. Weber Hanım duvardaki yeni takvimi görüyor.
Frau Weber: „Ein Kalender! Sehr gut. Ein Kalender ist wichtig, wenn man viel zu tun hat."
Weber Hanım: "Bir takvim! Çok iyi. İnsanın yapacak çok işi olunca takvim önemlidir."
Deniz: „Lukas sagt das auch. Ich schreibe jetzt jeden Termin hinein."
Deniz: "Lukas da öyle diyor. Artık her randevuyu içine yazıyorum."
Frau Weber: „Dann schreiben Sie das gleich mit hinein: Im Juni ist die Hochzeit von meiner Nichte Sabine. Am dreißigsten Juni."
Weber Hanım: "O zaman şunu da hemen yazın: Haziranda yeğenim Sabine'nin düğünü var. Otuz Haziran'da."
Deniz: „Eine Hochzeit? Wie schön! Und wo?"
Deniz: "Düğün mü? Ne güzel! Peki nerede?"
Frau Weber: „In Bonn. Wir feiern zwei Tage. Letztes Jahr im September hatten wir auch eine Hochzeit in der Familie. Das war sehr laut und sehr lustig."
Weber Hanım: "Bonn'da. İki gün kutlayacağız. Geçen yıl eylülde de ailede bir düğün vardı. Çok gürültülü ve çok eğlenceliydi."
Deniz: „Ich war noch nie auf einer deutschen Hochzeit."
Deniz: "Ben daha hiç Alman düğününe gitmedim."
Frau Weber: „Dann kommen Sie mit! Ist das möglich? Haben Sie im Juni frei?"
Weber Hanım: "O zaman siz de gelin! Mümkün mü? Haziranda boş musunuz?"
Deniz: „Ich glaube schon. Der Kurs endet Anfang Juli, aber am Wochenende habe ich immer frei."
Deniz: "Sanırım evet. Kurs temmuz başında bitiyor ama hafta sonları hep boşum."
Frau Weber: „Wunderbar. Wissen Sie, in unserer Familie hat jeder Monat einen Geburtstag. Meine Tochter Mia hat im Juli Geburtstag, mein Sohn Lukas im August. Mein Mann hatte im Oktober Geburtstag, und ich habe im November Geburtstag. Und meine Schwester im Dezember, kurz vor Weihnachten."
Weber Hanım: "Harika. Biliyor musunuz, bizim ailede her aya bir doğum günü düşer. Kızım Mia'nın doğum günü temmuzda, oğlum Lukas'ınki ağustosta. Kocamın doğum günü ekimdeydi, benimki kasımda. Kız kardeşiminki de aralıkta, Noel'den hemen önce."
Deniz: „Das sind viele Geburtstage. Januar, Februar, März, April, Mai, Juni, Juli, August, September, Oktober, November, Dezember — ich glaube, ich kann jetzt alle zwölf Monate."
Deniz: "Bu çok fazla doğum günü. Ocak, şubat, mart, nisan, mayıs, haziran, temmuz, ağustos, eylül, ekim, kasım, aralık. Sanırım artık on iki ayın hepsini biliyorum."
Frau Weber: „Sehr gut! Und die Jahreszeiten? Wie viele gibt es?"
Weber Hanım: "Çok iyi! Peki mevsimler? Kaç tane var?"
Deniz: „Vier: der Frühling, der Sommer, der Herbst und der Winter."
Deniz: "Dört: ilkbahar, yaz, sonbahar ve kış."
Frau Weber: „Richtig. Jetzt ist Frühling. Im Sommer ist Köln sehr schön, aber im Winter ist es oft grau. Manche Leute sagen auch Frühjahr, das bedeutet das Gleiche wie Frühling."
Weber Hanım: "Doğru. Şimdi ilkbahar. Yazın Köln çok güzeldir ama kışın hava çoğu zaman gridir. Bazı insanlar 'Frühjahr' da der, 'Frühling' ile aynı anlama gelir."
Deniz: „Ich mag den Herbst. In Istanbul ist der Herbst warm."
Deniz: "Ben sonbaharı severim. İstanbul'da sonbahar sıcak olur."
Frau Weber: „Und was machen Sie am Samstag? Ich mache eine kleine Feier am Nachmittag. Nur Kaffee und Kuchen, nichts Großes."
Weber Hanım: "Peki cumartesi ne yapıyorsunuz? Öğleden sonra küçük bir kutlama yapıyorum. Sadece kahve ve kek, büyük bir şey değil."
Deniz: „Am Samstag ... einen Moment, ich schaue in den Kalender. Am Samstagnachmittag habe ich noch nichts. Also ja, sehr gern!"
Deniz: "Cumartesi ... bir saniye, takvime bakayım. Cumartesi öğleden sonra henüz bir şeyim yok. O zaman evet, seve seve!"
Frau Weber: „Prima. Um drei Uhr bei mir. Und bitte kommen Sie pünktlich, ja?"
Weber Hanım: "Harika. Saat üçte bende. Ve lütfen tam vaktinde gelin, olur mu?"
Deniz: „Ich komme immer pünktlich. Fast immer."
Deniz: "Ben her zaman vaktinde gelirim. Neredeyse her zaman."
Am Abend erzählt Deniz alles seinem Mitbewohner. Lukas lacht.
Akşam Deniz her şeyi ev arkadaşına anlatıyor. Lukas gülüyor.
Lukas: „Meine Mutter fragt viel, oder?"
Lukas: "Annem çok soru soruyor, değil mi?"
Deniz: „Ja, sehr viel. Aber ich finde das gut. So lerne ich schnell Deutsch."
Deniz: "Evet, hem de çok. Ama bence bu iyi. Böylece hızlı Almanca öğreniyorum."
Lukas: „Dann musst du morgen früh aufstehen. Am Mittwoch beginnt der Kurs schon um acht."
Lukas: "O zaman yarın erken kalkman gerek. Çarşamba günü kurs daha saat sekizde başlıyor."
Deniz: „Was? Um acht? Dann muss ich um halb sieben aufstehen und mich sofort anziehen."
Deniz: "Ne? Sekizde mi? O zaman altı buçukta kalkıp hemen giyinmem gerek."
Am Mittwoch bekommt Deniz einen Brief. Der Brief ist von der Behörde. Er versteht nicht jedes Wort, aber er versteht das Wichtigste: Donnerstag, 15. Mai, 8:30 Uhr, Zimmer 214.
Çarşamba günü Deniz'e bir mektup geliyor. Mektup resmî daireden. Her kelimeyi anlamıyor ama en önemli kısmı anlıyor: Perşembe, 15 Mayıs, saat 8:30, 214 numaralı oda.
Deniz: „Lukas! Ich habe einen Brief bekommen. Ich habe am Donnerstag einen Termin um halb neun."
Deniz: "Lukas! Bana bir mektup geldi. Perşembe günü sekiz buçukta bir randevum var."
Lukas: „Zeig mal. Ja, das ist richtig. Um acht Uhr dreißig."
Lukas: "Göster bakayım. Evet, doğru. Sekiz otuzda."
Deniz: „Aber mein Kurs beginnt um neun. Das ist ein Problem, oder?"
Deniz: "Ama benim kursum dokuzda başlıyor. Bu bir sorun, değil mi?"
Lukas: „Ein kleines Problem. Du gehst zuerst zum Amt und dann in den Kurs. Du kommst dann eine Stunde später, das ist ganz normal."
Lukas: "Küçük bir sorun. Önce daireye gidersin, sonra kursa. O zaman bir saat geç gelirsin, bu gayet normal."
Deniz: „Ist das wirklich möglich? Ich möchte nicht zu spät kommen."
Deniz: "Bu gerçekten mümkün mü? Geç kalmak istemiyorum."
Lukas: „Klar. Schreib Herrn Schneider eine Nachricht."
Lukas: "Tabii. Schneider Bey'e bir mesaj yaz."
Deniz schreibt sofort eine Nachricht. Zwei Minuten später kriegt er eine Antwort.
Deniz hemen bir mesaj yazıyor. İki dakika sonra cevap geliyor.
Deniz: „Herr Schneider schreibt: Kein Problem, kommen Sie nach der Pause. Super!"
Deniz: "Schneider Bey şöyle yazmış: Sorun değil, moladan sonra gelin. Süper!"
Lukas: „Siehst du? Und jetzt geh schlafen. Morgen musst du früh aufstehen."
Lukas: "Gördün mü? Şimdi git yat. Yarın erken kalkman gerek."
In der Nacht schläft Deniz schlecht. Um sechs Uhr steht er auf. Er geht ins Bad, zieht sich aus und duscht. Dann will er sich noch die Hände waschen, aber das Wasser ist kalt. Er zieht sich schnell an. In der Küche schaut er auf die Uhr: zehn vor sieben. Er hat noch viel Zeit. Er isst ein Brot und trinkt Tee.
Gece Deniz kötü uyuyor. Saat altıda kalkıyor. Banyoya gidiyor, soyunuyor ve duş alıyor. Sonra bir de ellerini yıkamak istiyor ama su soğuk. Hızlıca giyiniyor. Mutfakta saate bakıyor: yediye on var. Daha çok vakti var. Biraz ekmek yiyor ve çay içiyor.
Lukas kommt in die Küche. Er sieht müde aus.
Lukas mutfağa geliyor. Yorgun görünüyor.
Lukas: „Guten Morgen. Warum bist du so ruhig? Es ist doch schon spät."
Lukas: "Günaydın. Neden bu kadar sakinsin? Saat geç oldu ama."
Deniz: „Spät? Es ist zehn vor sieben."
Deniz: "Geç mi? Saat yediye on var."
Lukas: „Nein! Auf meinem Handy ist es zwanzig nach sieben. Die Uhr in der Küche ist kaputt, nicht nur langsam."
Lukas: "Hayır! Telefonumda saat yediyi yirmi geçiyor. Mutfaktaki saat sadece geri kalmıyor, bozuk."
Deniz: „Was? Oh nein!"
Deniz: "Ne? Olamaz!"
Lukas: „Lauf! Der Bus fährt in vier Minuten."
Lukas: "Koş! Otobüs dört dakika sonra kalkıyor."
Deniz nimmt seine Tasche und läuft. Die Tasche ist leicht, das ist ein Glück. Er läuft drei Minuten zur Haltestelle, und der Bus kommt in dieser Sekunde. Um fünfundzwanzig nach acht steht er vor Zimmer 214. Er ist pünktlich.
Deniz çantasını alıp koşuyor. Çanta hafif, bu da bir şans. Durağa üç dakika koşuyor ve otobüs tam o saniyede geliyor. Sekizi yirmi beş geçe 214 numaralı odanın önünde duruyor. Tam vaktinde.
Eine Frau öffnet die Tür.
Bir kadın kapıyı açıyor.
Die Frau: „Guten Tag. Haben Sie einen Termin?"
Kadın: "İyi günler. Randevunuz var mı?"
Deniz: „Ja, um halb neun. Mein Name ist Deniz."
Deniz: "Evet, sekiz buçukta. Adım Deniz."
Die Frau: „Einen Moment ... ja, hier steht Ihr Name. Kommen Sie bitte herein. Bitte legen Sie Ihren Pass hier auf den Tisch."
Kadın: "Bir saniye ... evet, adınız burada yazıyor. Lütfen içeri girin. Pasaportunuzu lütfen buraya, masanın üzerine koyun."
Deniz: „Hier, bitte. Und hier ist auch das Formular."
Deniz: "Buyurun. Form da burada."
Die Frau: „Danke. Können Sie bitte hier unten das Datum schreiben?"
Kadın: "Teşekkürler. Şuraya, en alta tarihi yazabilir misiniz lütfen?"
Deniz: „Welches Datum? Heute ist der fünfzehnte Mai, richtig?"
Deniz: "Hangi tarihi? Bugün on beş Mayıs, değil mi?"
Die Frau: „Richtig. Und dann noch Ihre Unterschrift, bitte."
Kadın: "Doğru. Bir de imzanız lütfen."
Deniz: „Wie lange dauert das jetzt?"
Deniz: "Peki bu iş ne kadar sürer?"
Die Frau: „Sie bekommen einen Brief. Normalerweise in drei oder vier Wochen. Wenn Sie im Juni nichts bekommen, rufen Sie bitte an."
Kadın: "Size bir mektup gelecek. Normalde üç veya dört hafta içinde. Haziranda bir şey gelmezse lütfen bizi arayın."
Deniz: „Also im Juni. Gut. Vielen Dank!"
Deniz: "Demek haziranda. İyi. Çok teşekkür ederim!"
Die Frau: „Sie sind fertig. Einen schönen Tag noch!"
Kadın: "İşiniz bitti. İyi günler dilerim!"
Deniz geht nach draußen. Der Anfang war schwer, aber jetzt ist alles gut. Um Viertel nach neun sitzt er im Kursraum. Elif sitzt schon da.
Deniz dışarı çıkıyor. Başlangıç zordu ama şimdi her şey yolunda. Dokuzu çeyrek geçe kurs sınıfında oturuyor. Elif çoktan orada oturuyor.
Elif: „Und? Wie war es?"
Elif: "Ee? Nasıldı?"
Deniz: „Gut! Zehn Minuten, dann war ich fertig. Aber heute Morgen war Stress. Die Uhr in unserer Küche ist kaputt."
Deniz: "İyiydi! On dakika, sonra işim bitti. Ama bu sabah tam bir stresti. Bizim mutfaktaki saat bozuk."
Elif: „Dann kauft doch eine neue Uhr. Das kostet doch fast nichts."
Elif: "O zaman yeni bir saat alın. Zaten neredeyse hiç para tutmaz."
Deniz: „Ich glaube, Lukas will keine neue Uhr. Er sagt: Die alte Uhr geht nur ein bisschen langsam."
Deniz: "Bence Lukas yeni saat istemiyor. Diyor ki: Eski saat sadece birazcık geri kalıyor."
Elif: „Männer! Kauf du eine. Bald ist Wochenende, dann hast du Zeit."
Elif: "Erkekler işte! Sen al bir tane. Yakında hafta sonu, o zaman vaktin olur."
Am Freitag um Viertel nach zwölf sagt Herr Schneider das schönste Wort von der Woche.
Cuma günü on ikiyi çeyrek geçe Schneider Bey haftanın en güzel sözünü söylüyor.
Herr Schneider: „So, meine Damen und Herren, für heute ist Schluss. Am Ende von der Woche sind alle müde, das ist normal. Schönes Wochenende!"
Schneider Bey: "Evet, hanımlar ve beyler, bugünlük bu kadar. Haftanın sonunda herkes yorgun olur, bu normal. İyi hafta sonları!"
Elif: „Deniz, was machst du in deiner Freizeit? Am Wochenende, meine ich."
Elif: "Deniz, boş zamanlarında ne yapıyorsun? Hafta sonunda demek istiyorum."
Deniz: „Am Samstagnachmittag habe ich eine Feier bei Frau Weber. Und am Abend gibt es eine Party bei Mia. Sonntag ist frei."
Deniz: "Cumartesi öğleden sonra Weber Hanım'da bir kutlamam var. Akşam da Mia'da parti var. Pazar boş."
Elif: „Zwei Feste an einem Tag! Du bist jetzt ein echter Kölner."
Elif: "Bir günde iki kutlama! Sen artık gerçek bir Kölnlüsün."
Am Samstagvormittag geht Deniz zuerst einkaufen. In einem kleinen Laden sieht er eine Uhr.
Cumartesi günü öğleden önce Deniz ilk iş alışverişe gidiyor. Küçük bir dükkânda bir saat görüyor.
Deniz: „Entschuldigung, was kostet diese Uhr?"
Deniz: "Affedersiniz, bu saat ne kadar?"
Der Verkäufer: „Neunzehn Euro fünfzig."
Satıcı: "On dokuz euro elli."
Deniz: „Und ist sie laut? Ich möchte lieber eine leise Uhr."
Deniz: "Peki çok ses çıkarıyor mu? Sessiz bir saati tercih ederim."
Der Verkäufer: „Diese hier ist ganz leise."
Satıcı: "Bu gayet sessizdir."
Deniz: „Gut, die nehme ich."
Deniz: "İyi, bunu alıyorum."
Um drei Uhr ist er bei Frau Weber. Auf dem Tisch stehen Kuchen, Kaffee und Brötchen mit Käse. Mia sitzt schon da und isst ein Brötchen.
Saat üçte Weber Hanım'ın evinde. Masada kek, kahve ve peynirli küçük ekmekler var. Mia çoktan gelmiş, bir küçük ekmek yiyor.
Frau Weber: „Deniz! Pünktlich auf die Minute. Setzen Sie sich."
Weber Hanım: "Deniz! Dakikası dakikasına vaktinde. Oturun."
Deniz: „Guten Tag! Ich habe etwas mitgebracht."
Deniz: "İyi günler! Yanımda bir şey getirdim."
Frau Weber: „Eine Uhr? Für mich?"
Weber Hanım: "Saat mi? Bana mı?"
Deniz: „Nein, für unsere Küche. Unsere alte Uhr ist kaputt."
Deniz: "Hayır, mutfağımız için. Bizim eski saatimiz bozuk."
Mia: „Ha! Die alte Uhr ist doch schon seit hundert Jahren kaputt."
Mia: "Ha! O eski saat zaten yüz yıldır bozuk."
Frau Weber: „Moment mal! Diese Uhr gehört mir. Sie war von meiner Mutter. Deshalb hängt sie noch da."
Weber Hanım: "Bir dakika! O saat benim. Annemindi. O yüzden hâlâ orada asılı duruyor."
Deniz: „Oh! Dann tut es mir leid. Sie können sie natürlich behalten."
Deniz: "Ah! O zaman özür dilerim. Elbette sizde kalabilir."
Frau Weber: „Nein, nein. Sie haben recht. Eine Uhr muss die richtige Zeit zeigen. Aber die alte Uhr nehme ich wieder mit nach unten."
Weber Hanım: "Yok, yok. Haklısınız. Bir saat doğru zamanı göstermeli. Ama eski saati ben aşağıya geri götürüyorum."
Alle lachen und essen Kuchen. Sie sitzen zwei Stunden zusammen und reden.
Herkes gülüyor ve kek yiyor. İki saat birlikte oturup sohbet ediyorlar.
Mia: „Deniz, kommst du heute Abend zu meiner Party? Wir feiern das Ende von den Prüfungen."
Mia: "Deniz, bu akşam benim partime geliyor musun? Sınavların bitişini kutluyoruz."
Deniz: „Ja, gern. Um wie viel Uhr beginnt sie?"
Deniz: "Evet, memnuniyetle. Saat kaçta başlıyor?"
Mia: „Um acht. Aber komm lieber um neun, vorher ist niemand da."
Mia: "Sekizde. Ama sen en iyisi dokuzda gel, ondan önce kimse olmuyor."
Frau Weber: „Mia! Und bitte nicht so laut. Nach elf Uhr bitte leise sein, ja? Die Leute im Haus wollen schlafen."
Weber Hanım: "Mia! Ve lütfen çok ses yapmayın. Saat on birden sonra lütfen sessiz olun, tamam mı? Apartmandakiler uyumak istiyor."
Mia: „Ja, Mama. Ganz leise, versprochen."
Mia: "Tamam, anne. Çok sessiz olacağız, söz."
Um Viertel vor neun kommt Deniz nach Hause. Er ist müde. Er möchte lieber baden, aber er hat keine Zeit. Also duscht er schnell, zieht sich um und geht wieder los.
Dokuza çeyrek kala Deniz eve geliyor. Yorgun. Aslında küvette yıkanmayı tercih ederdi ama vakti yok. Bu yüzden hızlıca duş alıyor, üstünü değiştiriyor ve tekrar yola çıkıyor.
Auf der Party sind zwanzig junge Leute. Die Musik ist laut, aber schön. Deniz versteht nicht alles, und manchmal spricht jemand zu schnell.
Partide yirmi genç var. Müzik sesi yüksek ama güzel. Deniz her şeyi anlamıyor ve bazen biri çok hızlı konuşuyor.
Deniz: „Entschuldigung, kannst du bitte langsam sprechen? Ich lerne erst seit Mai Deutsch."
Deniz: "Pardon, lütfen yavaş konuşur musun? Almancayı daha mayıstan beri öğreniyorum."
Ein Freund von Mia: „Kein Problem! Und? Wie findest du Köln?"
Mia'nın bir arkadaşı: "Sorun değil! Ee? Köln'ü nasıl buluyorsun?"
Deniz: „Am Anfang war alles schwer. Aber jetzt gefällt es mir sehr."
Deniz: "Başta her şey zordu. Ama şimdi çok hoşuma gidiyor."
Um halb eins in der Nacht geht Deniz nach Hause. Er zieht sich aus und schläft sofort ein.
Gece on iki buçukta Deniz evine gidiyor. Üstünü çıkarıyor ve hemen uykuya dalıyor.
Am Sonntagmorgen wacht er spät auf. Lukas steht schon in der Küche.
Pazar sabahı geç uyanıyor. Lukas çoktan mutfakta.
Lukas: „Guten Morgen! Ich gehe gleich Brötchen holen. Möchtest du auch welche?"
Lukas: "Günaydın! Birazdan küçük ekmek almaya gidiyorum. Sen de ister misin?"
Deniz: „Ja, bitte. Vier Brötchen."
Deniz: "Evet, lütfen. Dört tane."
Nach dem Frühstück hängen sie die neue Uhr an die Wand. Deniz nimmt den Stift und schaut auf den Kalender.
Kahvaltıdan sonra yeni saati duvara asıyorlar. Deniz kalemi alıyor ve takvime bakıyor.
Deniz: „So. Nächste Woche: Montag bis Freitag Kurs. Am Dienstag um vier Uhr ein Termin bei der Bank. Am Donnerstag Kino mit Elif."
Deniz: "Evet. Gelecek hafta: pazartesiden cumaya kurs. Salı günü saat dörtte bankada randevu. Perşembe günü Elif'le sinema."
Lukas: „Und der Samstag? Hast du am Samstag frei?"
Lukas: "Peki cumartesi? Cumartesi boş musun?"
Deniz: „Ja, am Samstag habe ich nichts."
Deniz: "Evet, cumartesi hiçbir şeyim yok."
Lukas: „Dann schreib hin: Samstag, elf Uhr, Fußball im Park. Und am Sonntag machen wir gar nichts."
Lukas: "O zaman şunu yaz: cumartesi, saat on bir, parkta futbol. Pazar günü de hiçbir şey yapmıyoruz."
Deniz: „Gar nichts? Das ist mein Lieblingstermin."
Deniz: "Hiçbir şey mi? Bu benim en sevdiğim randevu."
Lukas: „Siehst du? Der Kalender ist gar nicht so schlimm."
Lukas: "Gördün mü? Takvim o kadar da kötü bir şey değilmiş."
Deniz: „Nein, er gefällt mir wirklich. Vor zwei Wochen war jeder Tag gleich. Jetzt hat jeder Tag einen Namen und eine Zeit. Ich glaube, das ist der Anfang von meinem neuen Leben hier."
Deniz: "Değil, gerçekten hoşuma gidiyor. İki hafta önce her gün aynıydı. Şimdi her günün bir adı ve bir saati var. Sanırım bu, buradaki yeni hayatımın başlangıcı."
Lukas: „So ist es. Und im Juni fahren wir zur Hochzeit nach Bonn."
Lukas: "Aynen öyle. Haziranda da düğün için Bonn'a gidiyoruz."
Deniz: „Das steht schon im Kalender. Am dreißigsten Juni. Bald, oder?"
Deniz: "O zaten takvimde yazılı. Otuz Haziran'da. Yakında, değil mi?"
Lukas: „Ziemlich bald. Und jetzt Schluss mit dem Kalender! Es ist Sonntag."
Lukas: "Epey yakında. Şimdi de takvimi bırakalım artık! Bugün pazar."
Geschafft! 3. bölümün sonuna ulaştınız.
Bu seviyenin dilbilgisini de çalışın: cevaplı ücretsiz A1 dilbilgisi testi
Bu bölümün 100 kelimesi
Bu bölümdeki her hedef kelime; türü ve İngilizce anlamıyla birlikte. Hikâye, bu listenin ve önceki bölümlerin dışındaki kelimeleri asla kullanmaz; yani bu tablo eksiksiz anahtarınızdır.
Kelime kartları
Çevirmek için karta dokunun.
| Almanca | Tür | İngilizce |
|---|---|---|
| der Donnerstag | noun | Thursday |
| der Freitag | noun | Friday |
| der Samstag/Sonnabend | noun | Saturday |
| der Sonntag | noun | Sunday |
| das Wochenende | noun | weekend |
| spät | adjective | late |
| pünktlich | adjective | punctual/on time |
| der Morgen | noun | morning |
| der Vormittag | noun | late morning |
| der Mittag | noun | noon |
| welch | adjective | which |
| wie viel | pronoun | how much/many |
| jed | adjective | every/each |
| langsam | adjective | slow(ly) |
| richtig | adjective | correct/right |
| glauben | verb | to believe/think |
| bedeuten | verb | to mean |
| tun | verb | to do |
| nie | adverb | never |
| jetzt | adverb | now |
| der Nachmittag | noun | afternoon |
| der Abend | noun | evening |
| die Nacht | noun | night |
| die Zeit | noun | time |
| die Sekunde | noun | second |
| der Januar | noun | January |
| der Februar | noun | February |
| der März | noun | March |
| der April | noun | April |
| der Mai | noun | May |
| ander | adjective | other/different |
| aber | conjunction | but |
| falsch | adjective | wrong/false |
| leicht | adjective | light/easy |
| schwer | adjective | heavy/difficult |
| stehen | verb | to stand/be (written) |
| liegen | verb | to lie/be located |
| sitzen | verb | to sit |
| dann | adverb | then |
| so | adverb | so/like this |
| der Juni | noun | June |
| der Juli | noun | July |
| der August | noun | August |
| der September | noun | September |
| der Oktober | noun | October |
| der November | noun | November |
| der Dezember | noun | December |
| der Frühling/das Frühjahr | noun | spring |
| der Sommer | noun | summer |
| der Herbst | noun | autumn |
| wichtig | adjective | important |
| einfach | adjective | simple/easy; single |
| möglich | adjective | possible |
| also | adverb | so/well |
| gerade | adverb | just (now) |
| legen | verb | to lay/put |
| stellen | verb | to put/place |
| halten | verb | to hold |
| aufstehen | verb | to get up |
| sich anziehen | verb | to get dressed |
| der Winter | noun | winter |
| die Minute | noun | minute |
| die Stunde | noun | hour |
| der Tag | noun | day |
| die Woche | noun | week |
| das Jahr | noun | year |
| das Datum | noun | date |
| die Uhr | noun | clock/o'clock |
| der Moment | noun | moment |
| der Anfang | noun | beginning |
| normal | adjective | normal |
| frei | adjective | free/available |
| fertig | adjective | finished/ready |
| gleich | adverb | very soon / in a moment / almost immediately |
| bald | adverb | soon |
| bekommen | verb | to get/receive |
| kriegen | verb | to get (informal) |
| sich ausziehen | verb | to get undressed |
| sich waschen | verb | to wash (oneself) |
| sich duschen | verb | to shower |
| das Ende | noun | end |
| der Schluss | noun | end/conclusion |
| die Pause | noun | break/pause |
| der Termin | noun | appointment |
| die Feier | noun | celebration/party |
| die Hochzeit | noun | wedding |
| die Party | noun | party |
| die Freizeit | noun | free time/leisure |
| feiern | verb | to celebrate |
| das Brötchen | noun | bread roll |
| kaputt | adjective | broken |
| laut | adjective | loud |
| leise | adjective | quiet(ly) |
| sofort | adverb | immediately |
| lieber | adverb | preferably |
| holen | verb | to fetch/get |
| gehören | verb | to belong to |
| baden | verb | to bathe |
| schlafen | verb | to sleep |
| essen | verb | to eat |
Kelime testi: bu bölümü tamamlayın
Bu bölümün kelime listesinden on kısa soru. Bölümü yolculuk haritanızda tamamlandı olarak işaretlemek için en az 8 doğru yapın.
Okumaya devam edin
Almanca öğrenmeye bugün başla
Önce kelimeler, sonra dilbilgisi. A1 ve A2 için anlaşılır, düzenli dersler.