Der volle Kalender

Es ist Sonntagabend in Köln. In der Küche ist es warm und leise. Deniz sitzt am Tisch und trinkt Tee. Er wohnt jetzt zwei Wochen in dieser Wohnung. Letzte Woche hat er die Familie Weber kennengelernt, und das war sehr schön. Morgen beginnt seine erste volle Woche in Deutschland: Sprachkurs, Papiere, Termine.

Jest niedzielny wieczór w Kolonii. W kuchni jest ciepło i cicho. Deniz siedzi przy stole i pije herbatę. Mieszka w tym mieszkaniu już od dwóch tygodni. W zeszłym tygodniu poznał rodzinę Weberów i było bardzo miło. Jutro zaczyna się jego pierwszy pełny tydzień w Niemczech: kurs językowy, papiery, terminy.

Die Tür geht auf. Lukas kommt herein. Er hält etwas Großes aus Papier in der Hand.

Drzwi się otwierają. Wchodzi Lukas. Trzyma w ręce coś dużego z papieru.

Lukas: „Guten Abend, Deniz! Schau mal, was ich habe."

Lukas: „Dobry wieczór, Deniz! Zobacz, co mam.”

Deniz: „Was ist das? Ein Bild?"

Deniz: „Co to jest? Obraz?”

Lukas: „Nein, das ist ein Kalender. Ein großer Kalender für die Küche."

Lukas: „Nie, to kalendarz. Duży kalendarz do kuchni.”

Deniz: „Ein Kalender? Und was sollen wir damit tun?"

Deniz: „Kalendarz? A co mamy z nim robić?”

Lukas: „Wir schreiben alles hinein. Jeden Termin, jeden Tag. Sonst vergessen wir alles."

Lukas: „Będziemy wszystko w nim zapisywać. Każdy termin, każdy dzień. Inaczej wszystko zapomnimy.”

Deniz: „Ich glaube, das ist eine gute Idee. Ich vergesse wirklich sehr viel."

Deniz: „Myślę, że to dobry pomysł. Naprawdę bardzo dużo zapominam.”

Lukas legt den Kalender auf den Tisch. Dann stellt er seine Tasse daneben und nimmt einen Stift.

Lukas kładzie kalendarz na stole. Potem stawia obok swój kubek i bierze długopis.

Lukas: „Also gut. Wir fangen an. Welcher Tag ist heute?"

Lukas: „No dobra. Zaczynamy. Jaki dziś jest dzień?”

Deniz: „Heute ist Sonntag."

Deniz: „Dziś jest niedziela.”

Lukas: „Richtig. Und morgen?"

Lukas: „Dobrze. A jutro?”

Deniz: „Morgen ist Montag. Dann kommen Dienstag, Mittwoch, Donnerstag, Freitag ... und dann Samstag."

Deniz: „Jutro jest poniedziałek. Potem wtorek, środa, czwartek, piątek… a potem sobota.”

Lukas: „Sehr gut, das ist alles richtig. Manche Leute sagen auch Sonnabend."

Lukas: „Bardzo dobrze, wszystko się zgadza. Niektórzy mówią też «Sonnabend».”

Deniz: „Sonnabend? Was bedeutet das?"

Deniz: „Sonnabend? Co to znaczy?”

Lukas: „Sonnabend bedeutet auch Samstag. Im Norden sagen viele Leute Sonnabend. Hier in Köln sagen wir Samstag."

Lukas: „Sonnabend to też sobota. Na północy wiele osób mówi «Sonnabend». Tu, w Kolonii, mówimy «Samstag».”

Deniz: „Ah, so ist das. Und Samstag und Sonntag zusammen sind das Wochenende, richtig?"

Deniz: „Aha, rozumiem. A sobota i niedziela razem to weekend, tak?”

Lukas: „Genau. Am Wochenende arbeite ich nie. Am Wochenende schlafe ich lange."

Lukas: „Dokładnie. W weekend nigdy nie pracuję. W weekend długo śpię.”

Deniz liest langsam die Wörter im Kalender. Ein Wort versteht er nicht.

Deniz powoli czyta słowa w kalendarzu. Jednego słowa nie rozumie.

Deniz: „Lukas, kannst du mir bitte helfen? Was bedeutet Vormittag?"

Deniz: „Lukas, możesz mi pomóc? Co znaczy «Vormittag»?”

Lukas: „Das ist einfach. Ein Tag hat viele Teile. Am Morgen stehst du auf, so um sieben Uhr. Der Vormittag ist von neun bis zwölf. Um zwölf ist Mittag. Danach kommt der Nachmittag, dann der Abend und dann die Nacht."

Lukas: „To proste. Dzień ma wiele części. Rano wstajesz, tak koło siódmej. Vormittag, czyli przedpołudnie, trwa od dziewiątej do dwunastej. O dwunastej jest południe. Potem jest popołudnie, potem wieczór, a potem noc.”

Deniz: „Also: Morgen, Vormittag, Mittag, Nachmittag, Abend, Nacht. Ist das richtig?"

Deniz: „Czyli: rano, przedpołudnie, południe, popołudnie, wieczór, noc. Dobrze?”

Lukas: „Das ist perfekt. Sag mal, wann beginnt dein Kurs?"

Lukas: „Idealnie. Powiedz, o której zaczyna się twój kurs?”

Deniz: „Jeden Morgen um neun Uhr. Und wie viel Zeit brauche ich mit dem Bus?"

Deniz: „Codziennie rano o dziewiątej. A ile czasu jedzie się autobusem?”

Lukas: „Zwanzig Minuten. Aber geh lieber früher. Eine Sache ist sehr wichtig in Deutschland: Sei pünktlich."

Lukas: „Dwadzieścia minut. Ale lepiej wychodź wcześniej. W Niemczech jedna rzecz jest bardzo ważna: bądź punktualny.”

Deniz: „Ich bin immer pünktlich. Ich komme nie zu spät. Ich glaube, das ist in Istanbul nicht so wichtig, aber hier schon."

Deniz: „Zawsze jestem punktualny. Nigdy się nie spóźniam. Myślę, że w Stambule to nie jest takie ważne, ale tutaj tak.”

Lukas: „Gut. Dann schreibe ich es in den Kalender: Montag bis Freitag, neun Uhr, Deutschkurs."

Lukas: „Dobrze. To zapiszę w kalendarzu: od poniedziałku do piątku, dziewiąta, kurs niemieckiego.”

Deniz schaut auf die alte Uhr an der Wand.

Deniz patrzy na stary zegar na ścianie.

Deniz: „Lukas, wie spät ist es jetzt?"

Deniz: „Lukas, która jest teraz godzina?”

Lukas: „Moment. Auf meinem Handy ist es halb zehn."

Lukas: „Chwila. Na mojej komórce jest wpół do dziesiątej.”

Deniz: „Aber die Uhr in der Küche sagt zehn nach neun. Eine von beiden ist falsch."

Deniz: „Ale zegar w kuchni pokazuje dziesięć po dziewiątej. Któryś z nich źle chodzi.”

Lukas: „Ja, diese Uhr geht langsam. Sie geht jeden Tag ein bisschen langsamer. Aber sie funktioniert noch. Wir wissen ja, dass sie falsch geht."

Lukas: „Tak, ten zegar się spóźnia. Z każdym dniem chodzi trochę wolniej. Ale jeszcze działa. Przecież wiemy, że źle chodzi.”

Am Montagmorgen steht Deniz früh auf. Um Viertel vor neun sitzt er schon im Bus. Der Bus fährt langsam, weil viele Leute in die Stadt fahren. Deniz schaut aus dem Fenster und wiederholt leise die Tage: Montag, Dienstag, Mittwoch, Donnerstag, Freitag, Samstag, Sonntag.

W poniedziałek rano Deniz wstaje wcześnie. Za kwadrans dziewiąta siedzi już w autobusie. Autobus jedzie powoli, bo dużo ludzi jedzie do miasta. Deniz patrzy przez okno i cicho powtarza dni tygodnia: poniedziałek, wtorek, środa, czwartek, piątek, sobota, niedziela.

Im Kursraum sitzen zwölf Leute. Auf den Tischen liegen Bücher und Stifte. Vorne steht Herr Schneider. An der Tafel steht ein Datum: Montag, der 12. Mai.

W sali siedzi dwanaście osób. Na stolikach leżą książki i długopisy. Z przodu stoi pan Schneider. Na tablicy jest napisana data: poniedziałek, 12 maja.

Herr Schneider: „Guten Morgen! Bitte setzen Sie sich. Wir haben heute nicht viel Zeit."

Pan Schneider: „Dzień dobry! Proszę usiąść. Nie mamy dziś dużo czasu.”

Elif: „Guten Morgen, Herr Schneider!"

Elif: „Dzień dobry, panie Schneider!”

Deniz: „Guten Morgen."

Deniz: „Dzień dobry.”

Herr Schneider: „Herr Deniz, welches Datum haben wir heute?"

Pan Schneider: „Panie Denizie, którego mamy dzisiaj?”

Deniz: „Einen Moment, bitte ... Heute ist der zwölfte März."

Deniz: „Chwileczkę… Dzisiaj jest dwunasty marca.”

Herr Schneider: „Das ist leider falsch. Schauen Sie an die Tafel."

Pan Schneider: „Niestety źle. Proszę spojrzeć na tablicę.”

Deniz: „Ah, Entschuldigung. Heute ist der zwölfte Mai."

Deniz: „A, przepraszam. Dzisiaj jest dwunasty maja.”

Herr Schneider: „Sehr gut, das ist richtig. Wir sind im Mai, also im Frühling."

Pan Schneider: „Bardzo dobrze, zgadza się. Jest maj, czyli wiosna.”

Herr Schneider schreibt die Monate an die Tafel: Januar, Februar, März, April, Mai.

Pan Schneider pisze na tablicy nazwy miesięcy: styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj.

Herr Schneider: „Bitte sprechen Sie mir nach. Langsam und laut: Januar, Februar, März, April, Mai."

Pan Schneider: „Proszę powtarzać za mną. Powoli i głośno: styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj.”

Der ganze Kurs spricht die Monate. Deniz findet die Monate leicht, aber die Artikel findet er schwer.

Cała grupa powtarza nazwy miesięcy. Miesiące wydają się Denizowi łatwe, ale rodzajniki są dla niego trudne.

Deniz: „Herr Schneider, ich habe eine Frage. Ist es der Januar oder das Januar?"

Deniz: „Panie Schneider, mam pytanie. Mówi się «der Januar» czy «das Januar»?”

Herr Schneider: „Der Januar. Alle Monate sind maskulin: der Januar, der Februar, der März. Das ist einfach, oder?"

Pan Schneider: „Der Januar. Wszystkie miesiące są rodzaju męskiego: der Januar, der Februar, der März. To proste, prawda?”

Herr Schneider: „Und jetzt ein anderes Thema. Bitte schreiben Sie das hier an den Anfang von der Seite: jed- plus Endung."

Pan Schneider: „A teraz inny temat. Proszę zapisać to na początku strony: jed- plus końcówka.”

Er schreibt das Wort „jed-" an die Tafel.

Pisze na tablicy słowo „jed-”.

Herr Schneider: „Also sagen wir: jeden Tag, jede Woche, jedes Jahr. Frau Demir, wann kommen Sie in den Kurs?"

Pan Schneider: „Mówimy więc: jeden Tag, jede Woche, jedes Jahr — każdy dzień, każdy tydzień, każdy rok. Pani Demir, kiedy przychodzi pani na kurs?”

Elif: „Ich komme jeden Tag in den Kurs. Aber am Freitag komme ich nur am Vormittag."

Elif: „Przychodzę na kurs codziennie. Ale w piątek przychodzę tylko przed południem.”

Dann arbeitet der Kurs eine Stunde mit dem Buch. Um halb elf ist Pause.

Potem grupa przez godzinę pracuje z podręcznikiem. O wpół do jedenastej jest przerwa.

Elif: „Deniz, hast du am Nachmittag Zeit? Ich habe ein Formular für dich."

Elif: „Deniz, masz czas po południu? Mam dla ciebie formularz.”

Deniz: „Heute Nachmittag habe ich frei. Aber am Dienstag habe ich keine Zeit."

Deniz: „Dziś po południu jestem wolny. Ale we wtorek nie mam czasu.”

Elif: „Gut, dann heute. Das Formular ist wichtig. Du musst es schnell abgeben, sonst bekommst du Probleme. Es ist nicht schwer, ich helfe dir."

Elif: „Dobra, to dzisiaj. Ten formularz jest ważny. Musisz go szybko oddać, bo inaczej będziesz miał problemy. Nie jest trudny, pomogę ci.”

Am Abend sitzt Deniz zu Hause und schreibt alles in den Kalender. Er schreibt langsam, weil er die Wörter noch üben will. Dann geht er ins Bett. Es ist eine ruhige Nacht.

Wieczorem Deniz siedzi w domu i wszystko zapisuje w kalendarzu. Pisze powoli, bo chce jeszcze poćwiczyć słówka. Potem idzie spać. Noc jest spokojna.

Am Dienstagnachmittag klopft es an der Tür. Deniz steht gerade in der Küche und stellt die Tassen in den Schrank. Vor der Tür steht Frau Weber, die Mutter von Lukas. In der Hand hält sie einen Kuchen.

We wtorek po południu ktoś puka do drzwi. Deniz akurat stoi w kuchni i wstawia filiżanki do szafki. Przed drzwiami stoi pani Weber, mama Lukasa. W ręce trzyma ciasto.

Frau Weber: „Guten Tag, Deniz! Störe ich?"

Pani Weber: „Dzień dobry, Deniz! Nie przeszkadzam?”

Deniz: „Nein, nein, überhaupt nicht. Kommen Sie bitte herein."

Deniz: „Nie, nie, ani trochę. Proszę, niech pani wejdzie.”

Frau Weber: „Ich habe einen Kuchen gebacken. Der ist für euch."

Pani Weber: „Upiekłam ciasto. To dla was.”

Deniz: „Oh, vielen Dank! Möchten Sie einen Kaffee?"

Deniz: „Och, bardzo dziękuję! Napije się pani kawy?”

Frau Weber: „Sehr gern."

Pani Weber: „Bardzo chętnie.”

Deniz legt den Kuchen auf einen Teller und stellt zwei Tassen auf den Tisch. Sie sitzen zusammen und trinken Kaffee. Frau Weber sieht den neuen Kalender an der Wand.

Deniz kładzie ciasto na talerzu i stawia na stole dwie filiżanki. Siedzą razem i piją kawę. Pani Weber widzi nowy kalendarz na ścianie.

Frau Weber: „Ein Kalender! Sehr gut. Ein Kalender ist wichtig, wenn man viel zu tun hat."

Pani Weber: „Kalendarz! Bardzo dobrze. Kalendarz jest ważny, kiedy ma się dużo do zrobienia.”

Deniz: „Lukas sagt das auch. Ich schreibe jetzt jeden Termin hinein."

Deniz: „Lukas też tak mówi. Teraz zapisuję w nim każdy termin.”

Frau Weber: „Dann schreiben Sie das gleich mit hinein: Im Juni ist die Hochzeit von meiner Nichte Sabine. Am dreißigsten Juni."

Pani Weber: „To niech pan od razu zapisze też to: w czerwcu jest ślub mojej siostrzenicy Sabine. Trzydziestego czerwca.”

Deniz: „Eine Hochzeit? Wie schön! Und wo?"

Deniz: „Ślub? Jak pięknie! A gdzie?”

Frau Weber: „In Bonn. Wir feiern zwei Tage. Letztes Jahr im September hatten wir auch eine Hochzeit in der Familie. Das war sehr laut und sehr lustig."

Pani Weber: „W Bonn. Świętujemy dwa dni. W zeszłym roku we wrześniu też mieliśmy wesele w rodzinie. Było bardzo głośno i bardzo wesoło.”

Deniz: „Ich war noch nie auf einer deutschen Hochzeit."

Deniz: „Nigdy jeszcze nie byłem na niemieckim weselu.”

Frau Weber: „Dann kommen Sie mit! Ist das möglich? Haben Sie im Juni frei?"

Pani Weber: „To niech pan jedzie z nami! Da się? Ma pan wolne w czerwcu?”

Deniz: „Ich glaube schon. Der Kurs endet Anfang Juli, aber am Wochenende habe ich immer frei."

Deniz: „Chyba tak. Kurs kończy się na początku lipca, ale w weekendy zawsze mam wolne.”

Frau Weber: „Wunderbar. Wissen Sie, in unserer Familie hat jeder Monat einen Geburtstag. Meine Tochter Mia hat im Juli Geburtstag, mein Sohn Lukas im August. Mein Mann hatte im Oktober Geburtstag, und ich habe im November Geburtstag. Und meine Schwester im Dezember, kurz vor Weihnachten."

Pani Weber: „Cudownie. Wie pan, w naszej rodzinie w każdym miesiącu są czyjeś urodziny. Moja córka Mia ma urodziny w lipcu, mój syn Lukas w sierpniu. Mój mąż miał urodziny w październiku, a ja mam urodziny w listopadzie. A moja siostra w grudniu, tuż przed Bożym Narodzeniem.”

Deniz: „Das sind viele Geburtstage. Januar, Februar, März, April, Mai, Juni, Juli, August, September, Oktober, November, Dezember — ich glaube, ich kann jetzt alle zwölf Monate."

Deniz: „To dużo urodzin. Styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad, grudzień — chyba znam już wszystkie dwanaście miesięcy.”

Frau Weber: „Sehr gut! Und die Jahreszeiten? Wie viele gibt es?"

Pani Weber: „Bardzo dobrze! A pory roku? Ile ich jest?”

Deniz: „Vier: der Frühling, der Sommer, der Herbst und der Winter."

Deniz: „Cztery: wiosna, lato, jesień i zima.”

Frau Weber: „Richtig. Jetzt ist Frühling. Im Sommer ist Köln sehr schön, aber im Winter ist es oft grau. Manche Leute sagen auch Frühjahr, das bedeutet das Gleiche wie Frühling."

Pani Weber: „Zgadza się. Teraz jest wiosna. Latem Kolonia jest bardzo piękna, ale zimą często jest szaro. Niektórzy mówią też «Frühjahr», to znaczy to samo co «Frühling».”

Deniz: „Ich mag den Herbst. In Istanbul ist der Herbst warm."

Deniz: „Ja lubię jesień. W Stambule jesień jest ciepła.”

Frau Weber: „Und was machen Sie am Samstag? Ich mache eine kleine Feier am Nachmittag. Nur Kaffee und Kuchen, nichts Großes."

Pani Weber: „A co pan robi w sobotę? Robię po południu małe przyjęcie. Tylko kawa i ciasto, nic wielkiego.”

Deniz: „Am Samstag ... einen Moment, ich schaue in den Kalender. Am Samstagnachmittag habe ich noch nichts. Also ja, sehr gern!"

Deniz: „W sobotę… chwileczkę, zajrzę do kalendarza. W sobotę po południu jeszcze nic nie mam. Czyli tak, bardzo chętnie!”

Frau Weber: „Prima. Um drei Uhr bei mir. Und bitte kommen Sie pünktlich, ja?"

Pani Weber: „Świetnie. O trzeciej u mnie. I proszę przyjść punktualnie, dobrze?”

Deniz: „Ich komme immer pünktlich. Fast immer."

Deniz: „Zawsze przychodzę punktualnie. Prawie zawsze.”

Am Abend erzählt Deniz alles seinem Mitbewohner. Lukas lacht.

Wieczorem Deniz wszystko opowiada współlokatorowi. Lukas się śmieje.

Lukas: „Meine Mutter fragt viel, oder?"

Lukas: „Moja mama dużo pyta, co?”

Deniz: „Ja, sehr viel. Aber ich finde das gut. So lerne ich schnell Deutsch."

Deniz: „Tak, bardzo dużo. Ale moim zdaniem to dobrze. Dzięki temu szybko uczę się niemieckiego.”

Lukas: „Dann musst du morgen früh aufstehen. Am Mittwoch beginnt der Kurs schon um acht."

Lukas: „To jutro musisz wcześnie wstać. W środę kurs zaczyna się już o ósmej.”

Deniz: „Was? Um acht? Dann muss ich um halb sieben aufstehen und mich sofort anziehen."

Deniz: „Co? O ósmej? To muszę wstać o wpół do siódmej i od razu się ubrać.”

Am Mittwoch bekommt Deniz einen Brief. Der Brief ist von der Behörde. Er versteht nicht jedes Wort, aber er versteht das Wichtigste: Donnerstag, 15. Mai, 8:30 Uhr, Zimmer 214.

W środę Deniz dostaje list. List jest z urzędu. Nie rozumie każdego słowa, ale rozumie najważniejsze: czwartek, 15 maja, godz. 8:30, pokój 214.

Deniz: „Lukas! Ich habe einen Brief bekommen. Ich habe am Donnerstag einen Termin um halb neun."

Deniz: „Lukas! Dostałem list. W czwartek mam termin o wpół do dziewiątej.”

Lukas: „Zeig mal. Ja, das ist richtig. Um acht Uhr dreißig."

Lukas: „Pokaż. Tak, zgadza się. O ósmej trzydzieści.”

Deniz: „Aber mein Kurs beginnt um neun. Das ist ein Problem, oder?"

Deniz: „Ale mój kurs zaczyna się o dziewiątej. To problem, prawda?”

Lukas: „Ein kleines Problem. Du gehst zuerst zum Amt und dann in den Kurs. Du kommst dann eine Stunde später, das ist ganz normal."

Lukas: „Mały problem. Najpierw idziesz do urzędu, a potem na kurs. Przyjdziesz godzinę później, to zupełnie normalne.”

Deniz: „Ist das wirklich möglich? Ich möchte nicht zu spät kommen."

Deniz: „Naprawdę tak można? Nie chcę się spóźnić.”

Lukas: „Klar. Schreib Herrn Schneider eine Nachricht."

Lukas: „Jasne. Napisz wiadomość do pana Schneidera.”

Deniz schreibt sofort eine Nachricht. Zwei Minuten später kriegt er eine Antwort.

Deniz od razu pisze wiadomość. Dwie minuty później dostaje odpowiedź.

Deniz: „Herr Schneider schreibt: Kein Problem, kommen Sie nach der Pause. Super!"

Deniz: „Pan Schneider pisze: «Nie ma problemu, proszę przyjść po przerwie». Super!”

Lukas: „Siehst du? Und jetzt geh schlafen. Morgen musst du früh aufstehen."

Lukas: „Widzisz? A teraz idź spać. Jutro musisz wcześnie wstać.”

In der Nacht schläft Deniz schlecht. Um sechs Uhr steht er auf. Er geht ins Bad, zieht sich aus und duscht. Dann will er sich noch die Hände waschen, aber das Wasser ist kalt. Er zieht sich schnell an. In der Küche schaut er auf die Uhr: zehn vor sieben. Er hat noch viel Zeit. Er isst ein Brot und trinkt Tee.

W nocy Deniz źle śpi. O szóstej wstaje. Idzie do łazienki, rozbiera się i bierze prysznic. Potem chce jeszcze umyć ręce, ale woda jest zimna. Szybko się ubiera. W kuchni patrzy na zegar: za dziesięć siódma. Ma jeszcze dużo czasu. Je kanapkę i pije herbatę.

Lukas kommt in die Küche. Er sieht müde aus.

Lukas wchodzi do kuchni. Wygląda na zmęczonego.

Lukas: „Guten Morgen. Warum bist du so ruhig? Es ist doch schon spät."

Lukas: „Dzień dobry. Czemu jesteś taki spokojny? Przecież jest już późno.”

Deniz: „Spät? Es ist zehn vor sieben."

Deniz: „Późno? Jest za dziesięć siódma.”

Lukas: „Nein! Auf meinem Handy ist es zwanzig nach sieben. Die Uhr in der Küche ist kaputt, nicht nur langsam."

Lukas: „Nie! Na mojej komórce jest dwadzieścia po siódmej. Zegar w kuchni jest zepsuty, a nie tylko się spóźnia.”

Deniz: „Was? Oh nein!"

Deniz: „Co? O nie!”

Lukas: „Lauf! Der Bus fährt in vier Minuten."

Lukas: „Biegnij! Autobus odjeżdża za cztery minuty.”

Deniz nimmt seine Tasche und läuft. Die Tasche ist leicht, das ist ein Glück. Er läuft drei Minuten zur Haltestelle, und der Bus kommt in dieser Sekunde. Um fünfundzwanzig nach acht steht er vor Zimmer 214. Er ist pünktlich.

Deniz bierze torbę i biegnie. Torba jest lekka, całe szczęście. Biegnie trzy minuty na przystanek, a autobus przyjeżdża dokładnie w tej sekundzie. Dwadzieścia pięć po ósmej stoi przed pokojem 214. Jest punktualnie.

Eine Frau öffnet die Tür.

Jakaś kobieta otwiera drzwi.

Die Frau: „Guten Tag. Haben Sie einen Termin?"

Kobieta: „Dzień dobry. Jest pan umówiony?”

Deniz: „Ja, um halb neun. Mein Name ist Deniz."

Deniz: „Tak, na wpół do dziewiątej. Nazywam się Deniz.”

Die Frau: „Einen Moment ... ja, hier steht Ihr Name. Kommen Sie bitte herein. Bitte legen Sie Ihren Pass hier auf den Tisch."

Kobieta: „Chwileczkę… tak, tu jest pana nazwisko. Proszę wejść. Proszę położyć tu na stole paszport.”

Deniz: „Hier, bitte. Und hier ist auch das Formular."

Deniz: „Proszę bardzo. A tu jest jeszcze formularz.”

Die Frau: „Danke. Können Sie bitte hier unten das Datum schreiben?"

Kobieta: „Dziękuję. Może pan tu na dole wpisać datę?”

Deniz: „Welches Datum? Heute ist der fünfzehnte Mai, richtig?"

Deniz: „Jaką datę? Dziś jest piętnasty maja, tak?”

Die Frau: „Richtig. Und dann noch Ihre Unterschrift, bitte."

Kobieta: „Zgadza się. I jeszcze pana podpis, proszę.”

Deniz: „Wie lange dauert das jetzt?"

Deniz: „Jak długo to teraz potrwa?”

Die Frau: „Sie bekommen einen Brief. Normalerweise in drei oder vier Wochen. Wenn Sie im Juni nichts bekommen, rufen Sie bitte an."

Kobieta: „Dostanie pan list. Zwykle za trzy albo cztery tygodnie. Jeśli w czerwcu nic pan nie dostanie, proszę zadzwonić.”

Deniz: „Also im Juni. Gut. Vielen Dank!"

Deniz: „Czyli w czerwcu. Dobrze. Bardzo dziękuję!”

Die Frau: „Sie sind fertig. Einen schönen Tag noch!"

Kobieta: „To wszystko. Miłego dnia!”

Deniz geht nach draußen. Der Anfang war schwer, aber jetzt ist alles gut. Um Viertel nach neun sitzt er im Kursraum. Elif sitzt schon da.

Deniz wychodzi na zewnątrz. Początek był trudny, ale teraz wszystko jest dobrze. Kwadrans po dziewiątej siedzi już w sali. Elif już tam jest.

Elif: „Und? Wie war es?"

Elif: „I jak? Jak poszło?”

Deniz: „Gut! Zehn Minuten, dann war ich fertig. Aber heute Morgen war Stress. Die Uhr in unserer Küche ist kaputt."

Deniz: „Dobrze! Dziesięć minut i było po wszystkim. Ale rano był stres. Zegar w naszej kuchni jest zepsuty.”

Elif: „Dann kauft doch eine neue Uhr. Das kostet doch fast nichts."

Elif: „To kupcie po prostu nowy zegar. Przecież to prawie nic nie kosztuje.”

Deniz: „Ich glaube, Lukas will keine neue Uhr. Er sagt: Die alte Uhr geht nur ein bisschen langsam."

Deniz: „Chyba Lukas nie chce nowego zegara. Mówi, że stary zegar tylko trochę się spóźnia.”

Elif: „Männer! Kauf du eine. Bald ist Wochenende, dann hast du Zeit."

Elif: „Ach, ci faceci! To ty kup. Niedługo weekend, będziesz miał czas.”

Am Freitag um Viertel nach zwölf sagt Herr Schneider das schönste Wort von der Woche.

W piątek kwadrans po dwunastej pan Schneider mówi najpiękniejsze słowa w całym tygodniu.

Herr Schneider: „So, meine Damen und Herren, für heute ist Schluss. Am Ende von der Woche sind alle müde, das ist normal. Schönes Wochenende!"

Pan Schneider: „No, proszę państwa, na dziś koniec. Pod koniec tygodnia wszyscy są zmęczeni, to normalne. Miłego weekendu!”

Elif: „Deniz, was machst du in deiner Freizeit? Am Wochenende, meine ich."

Elif: „Deniz, co robisz w wolnym czasie? To znaczy w weekend.”

Deniz: „Am Samstagnachmittag habe ich eine Feier bei Frau Weber. Und am Abend gibt es eine Party bei Mia. Sonntag ist frei."

Deniz: „W sobotę po południu mam przyjęcie u pani Weber. A wieczorem jest impreza u Mii. Niedziela jest wolna.”

Elif: „Zwei Feste an einem Tag! Du bist jetzt ein echter Kölner."

Elif: „Dwie imprezy jednego dnia! Jesteś teraz prawdziwym kolończykiem.”

Am Samstagvormittag geht Deniz zuerst einkaufen. In einem kleinen Laden sieht er eine Uhr.

W sobotę przed południem Deniz najpierw idzie na zakupy. W małym sklepie widzi zegar.

Deniz: „Entschuldigung, was kostet diese Uhr?"

Deniz: „Przepraszam, ile kosztuje ten zegar?”

Der Verkäufer: „Neunzehn Euro fünfzig."

Sprzedawca: „Dziewiętnaście euro pięćdziesiąt.”

Deniz: „Und ist sie laut? Ich möchte lieber eine leise Uhr."

Deniz: „A czy głośno tyka? Wolałbym cichy zegar.”

Der Verkäufer: „Diese hier ist ganz leise."

Sprzedawca: „Ten jest zupełnie cichy.”

Deniz: „Gut, die nehme ich."

Deniz: „Dobrze, biorę go.”

Um drei Uhr ist er bei Frau Weber. Auf dem Tisch stehen Kuchen, Kaffee und Brötchen mit Käse. Mia sitzt schon da und isst ein Brötchen.

O trzeciej jest u pani Weber. Na stole stoją ciasto, kawa i bułki z serem. Mia już siedzi przy stole i je bułkę.

Frau Weber: „Deniz! Pünktlich auf die Minute. Setzen Sie sich."

Pani Weber: „Deniz! Co do minuty. Proszę siadać.”

Deniz: „Guten Tag! Ich habe etwas mitgebracht."

Deniz: „Dzień dobry! Coś przyniosłem.”

Frau Weber: „Eine Uhr? Für mich?"

Pani Weber: „Zegar? Dla mnie?”

Deniz: „Nein, für unsere Küche. Unsere alte Uhr ist kaputt."

Deniz: „Nie, do naszej kuchni. Nasz stary zegar jest zepsuty.”

Mia: „Ha! Die alte Uhr ist doch schon seit hundert Jahren kaputt."

Mia: „Ha! Przecież ten stary zegar jest zepsuty od stu lat.”

Frau Weber: „Moment mal! Diese Uhr gehört mir. Sie war von meiner Mutter. Deshalb hängt sie noch da."

Pani Weber: „Chwileczkę! Ten zegar należy do mnie. Był po mojej mamie. Dlatego ciągle tam wisi.”

Deniz: „Oh! Dann tut es mir leid. Sie können sie natürlich behalten."

Deniz: „Och! To przepraszam. Oczywiście może go pani zatrzymać.”

Frau Weber: „Nein, nein. Sie haben recht. Eine Uhr muss die richtige Zeit zeigen. Aber die alte Uhr nehme ich wieder mit nach unten."

Pani Weber: „Nie, nie. Ma pan rację. Zegar musi pokazywać właściwą godzinę. Ale stary zegar zabiorę z powrotem na dół.”

Alle lachen und essen Kuchen. Sie sitzen zwei Stunden zusammen und reden.

Wszyscy się śmieją i jedzą ciasto. Siedzą razem dwie godziny i rozmawiają.

Mia: „Deniz, kommst du heute Abend zu meiner Party? Wir feiern das Ende von den Prüfungen."

Mia: „Deniz, przyjdziesz dziś wieczorem na moją imprezę? Świętujemy koniec egzaminów.”

Deniz: „Ja, gern. Um wie viel Uhr beginnt sie?"

Deniz: „Tak, chętnie. O której się zaczyna?”

Mia: „Um acht. Aber komm lieber um neun, vorher ist niemand da."

Mia: „O ósmej. Ale lepiej przyjdź o dziewiątej, wcześniej nikogo nie będzie.”

Frau Weber: „Mia! Und bitte nicht so laut. Nach elf Uhr bitte leise sein, ja? Die Leute im Haus wollen schlafen."

Pani Weber: „Mia! I proszę, nie tak głośno. Po jedenastej ma być cicho, dobrze? Ludzie w domu chcą spać.”

Mia: „Ja, Mama. Ganz leise, versprochen."

Mia: „Tak, mamo. Będzie bardzo cicho, obiecuję.”

Um Viertel vor neun kommt Deniz nach Hause. Er ist müde. Er möchte lieber baden, aber er hat keine Zeit. Also duscht er schnell, zieht sich um und geht wieder los.

Za kwadrans dziewiąta Deniz wraca do domu. Jest zmęczony. Wolałby się wykąpać, ale nie ma czasu. Szybko więc bierze prysznic, przebiera się i znowu wychodzi.

Auf der Party sind zwanzig junge Leute. Die Musik ist laut, aber schön. Deniz versteht nicht alles, und manchmal spricht jemand zu schnell.

Na imprezie jest dwadzieścia młodych osób. Muzyka jest głośna, ale fajna. Deniz nie wszystko rozumie, a czasem ktoś mówi za szybko.

Deniz: „Entschuldigung, kannst du bitte langsam sprechen? Ich lerne erst seit Mai Deutsch."

Deniz: „Przepraszam, możesz mówić wolniej? Uczę się niemieckiego dopiero od maja.”

Ein Freund von Mia: „Kein Problem! Und? Wie findest du Köln?"

Kolega Mii: „Nie ma sprawy! I jak? Jak ci się podoba Kolonia?”

Deniz: „Am Anfang war alles schwer. Aber jetzt gefällt es mir sehr."

Deniz: „Na początku wszystko było trudne. Ale teraz bardzo mi się tu podoba.”

Um halb eins in der Nacht geht Deniz nach Hause. Er zieht sich aus und schläft sofort ein.

O wpół do pierwszej w nocy Deniz wraca do domu. Rozbiera się i od razu zasypia.

Am Sonntagmorgen wacht er spät auf. Lukas steht schon in der Küche.

W niedzielę rano budzi się późno. Lukas już stoi w kuchni.

Lukas: „Guten Morgen! Ich gehe gleich Brötchen holen. Möchtest du auch welche?"

Lukas: „Dzień dobry! Zaraz idę po bułki. Chcesz też?”

Deniz: „Ja, bitte. Vier Brötchen."

Deniz: „Tak, poproszę. Cztery bułki.”

Nach dem Frühstück hängen sie die neue Uhr an die Wand. Deniz nimmt den Stift und schaut auf den Kalender.

Po śniadaniu wieszają nowy zegar na ścianie. Deniz bierze długopis i patrzy na kalendarz.

Deniz: „So. Nächste Woche: Montag bis Freitag Kurs. Am Dienstag um vier Uhr ein Termin bei der Bank. Am Donnerstag Kino mit Elif."

Deniz: „No więc. W przyszłym tygodniu: od poniedziałku do piątku kurs. We wtorek o czwartej wizyta w banku. W czwartek kino z Elif.”

Lukas: „Und der Samstag? Hast du am Samstag frei?"

Lukas: „A sobota? Masz wolną sobotę?”

Deniz: „Ja, am Samstag habe ich nichts."

Deniz: „Tak, w sobotę nic nie mam.”

Lukas: „Dann schreib hin: Samstag, elf Uhr, Fußball im Park. Und am Sonntag machen wir gar nichts."

Lukas: „To zapisz: sobota, jedenasta, piłka w parku. A w niedzielę nie robimy zupełnie nic.”

Deniz: „Gar nichts? Das ist mein Lieblingstermin."

Deniz: „Zupełnie nic? To mój ulubiony termin.”

Lukas: „Siehst du? Der Kalender ist gar nicht so schlimm."

Lukas: „Widzisz? Ten kalendarz wcale nie jest taki straszny.”

Deniz: „Nein, er gefällt mir wirklich. Vor zwei Wochen war jeder Tag gleich. Jetzt hat jeder Tag einen Namen und eine Zeit. Ich glaube, das ist der Anfang von meinem neuen Leben hier."

Deniz: „Nie, naprawdę mi się podoba. Dwa tygodnie temu każdy dzień był taki sam. Teraz każdy dzień ma nazwę i godzinę. Myślę, że to początek mojego nowego życia tutaj.”

Lukas: „So ist es. Und im Juni fahren wir zur Hochzeit nach Bonn."

Lukas: „Tak właśnie jest. A w czerwcu jedziemy na wesele do Bonn.”

Deniz: „Das steht schon im Kalender. Am dreißigsten Juni. Bald, oder?"

Deniz: „To już jest w kalendarzu. Trzydziestego czerwca. Już niedługo, co?”

Lukas: „Ziemlich bald. Und jetzt Schluss mit dem Kalender! Es ist Sonntag."

Lukas: „Dość niedługo. A teraz koniec z kalendarzem! Jest niedziela.”