Der erste Tag im Sprachkurs

Der Wecker klingelt um halb sieben. Deniz macht das Licht an und bleibt noch eine Minute im Bett. Heute ist ein besonderer Tag, denn heute beginnt sein Sprachkurs. Er ist ein bisschen nervös. Er geht ins Bad und geht unter die Dusche. Das Wasser ist schön warm. Nach der Dusche ist er wach.

Budzik dzwoni o wpół do siódmej. Deniz zapala światło i leży jeszcze minutę w łóżku. Dziś jest wyjątkowy dzień, bo dziś zaczyna się jego kurs językowy. Jest trochę zdenerwowany. Idzie do łazienki i wchodzi pod prysznic. Woda jest przyjemnie ciepła. Po prysznicu jest już całkiem rozbudzony.

In der Küche steht Lukas vor dem Herd und macht Kaffee.

W kuchni Lukas stoi przy kuchence i robi kawę.

Lukas: „Guten Morgen, Deniz! Du bist heute sehr früh auf."

Lukas: „Dzień dobry, Deniz! Ale dziś wcześnie wstałeś.”

Deniz: „Guten Morgen. Ich konnte nicht mehr schlafen. Um neun Uhr beginnt mein Kurs."

Deniz: „Dzień dobry. Nie mogłem już spać. Mój kurs zaczyna się o dziewiątej.”

Lukas: „Der Kaffee ist gleich fertig. Möchtest du ihn schwarz oder mit Milch?"

Lukas: „Kawa zaraz będzie gotowa. Chcesz czarną czy z mlekiem?”

Deniz: „Schwarz, bitte. Vielen Dank, Lukas."

Deniz: „Czarną, poproszę. Dziękuję bardzo, Lukas.”

Lukas: „Der Dank ist nicht nötig. Ich mache jeden Morgen Kaffee. Der Herd ist alt, aber er funktioniert."

Lukas: „Nie ma za co dziękować. Robię kawę każdego ranka. Kuchenka jest stara, ale działa.”

Deniz: „Ich habe eine Bitte. Kannst du mir bitte den zweiten Schlüssel geben? Ich komme heute erst am Nachmittag zurück."

Deniz: „Mam do ciebie prośbę. Możesz mi dać drugi klucz? Dziś wrócę dopiero po południu.”

Lukas: „Klar. Der schwarze Schlüssel liegt auf dem Tisch. Er ist für die Haustür."

Lukas: „Jasne. Czarny klucz leży na stole. Jest do drzwi wejściowych.”

Deniz nimmt den Schlüssel und steckt ihn in die Tasche.

Deniz bierze klucz i wkłada go do kieszeni.

Lukas: „Ach, noch etwas. Am Freitag müssen wir die Miete bezahlen."

Lukas: „A, jeszcze jedno. W piątek musimy zapłacić czynsz.”

Deniz: „Wie viel kostet mein Zimmer noch mal?"

Deniz: „Przypomnij mi, ile kosztuje mój pokój?”

Lukas: „Dreihundert Euro. Ich miete die ganze Wohnung, und ich vermiete dir ein Zimmer. Das ist ganz normal hier."

Lukas: „Trzysta euro. Ja wynajmuję całe mieszkanie, a tobie podnajmuję pokój. Tutaj to całkiem normalne.”

Deniz: „Und wer ist der Vermieter?"

Deniz: „A kto jest właścicielem mieszkania?”

Lukas: „Der Vermieter heißt Herr Kunze. Er wohnt nicht hier. Er ruft nur an, wenn es ein Problem gibt."

Lukas: „Właściciel nazywa się pan Kunze. Nie mieszka tutaj. Dzwoni tylko wtedy, kiedy jest jakiś problem.”

Deniz: „Ist er nett?"

Deniz: „Jest miły?”

Lukas: „Er ist korrekt. Er ist nicht lustig, aber er ist okay. Meine Mutter vermietet auch ein kleines Zimmer unten im Haus."

Lukas: „Jest w porządku. Nie jest zabawny, ale jest okej. Moja mama też wynajmuje mały pokój na dole w domu.”

Deniz ist vor drei Wochen nach Köln umgezogen. Jetzt ist die Wohnung schon ein bisschen sein Zuhause.

Deniz przeprowadził się do Kolonii trzy tygodnie temu. Teraz to mieszkanie jest już trochę jego domem.

Lukas: „Was macht ihr heute im Kurs?"

Lukas: „Co dziś robicie na kursie?”

Deniz: „Ich glaube, wir machen eine Vorstellungsrunde. Jeder erzählt etwas über sich."

Deniz: „Chyba będzie runda zapoznawcza. Każdy opowie coś o sobie.”

Lukas: „Dann sag einfach deine Hobbys. Das ist immer leicht."

Lukas: „To po prostu powiedz, jakie masz hobby. To zawsze jest łatwe.”

Deniz: „Okay. Ich schwimme gern. Ich gehe zweimal in der Woche schwimmen. Ich wandere auch gern. In der Türkei bin ich oft in den Bergen gewandert."

Deniz: „Dobra. Lubię pływać. Chodzę na basen dwa razy w tygodniu. Lubię też chodzić po górach. W Turcji często wędrowałem po górach.”

Lukas: „Und tanzen? Kannst du tanzen?"

Lukas: „A tańczyć? Umiesz tańczyć?”

Deniz: „Ein bisschen. Aber ich tanze nur, wenn niemand zusieht."

Deniz: „Trochę. Ale tańczę tylko wtedy, kiedy nikt nie patrzy.”

Lukas lacht. „Du bist wirklich lustig. Meine Schwester Mia tanzt jeden Samstag. Sie geht gegen elf Uhr los und kommt gegen drei Uhr zurück."

Lukas się śmieje. „Naprawdę jesteś zabawny. Moja siostra Mia tańczy w każdą sobotę. Wychodzi około jedenastej i wraca około trzeciej.”

Deniz: „Um wie viel Uhr fährt die Bahn?"

Deniz: „O której jedzie kolejka?”

Lukas: „Du fährst am besten um Viertel nach acht. Die Bahn fährt durch die ganze Stadt, das dauert zwanzig Minuten."

Lukas: „Najlepiej jedź kwadrans po ósmej. Kolejka jedzie przez całe miasto, to trwa dwadzieścia minut.”

Deniz: „Gut. Aber ich weiß noch nicht, was ich anziehen soll."

Deniz: „Dobra. Ale jeszcze nie wiem, co mam na siebie włożyć.”

Deniz steht in seinem Zimmer vor dem Schrank. Seine Kleidung liegt auf dem Bett: ein weißes Hemd, ein grauer Pullover, eine blaue Jacke und eine schwarze Hose. Unter dem Bett stehen seine braunen Schuhe. Über dem Stuhl hängt noch eine rote Jacke.

Deniz stoi w swoim pokoju przed szafą. Jego ubrania leżą na łóżku: biała koszula, szary sweter, niebieska kurtka i czarne spodnie. Pod łóżkiem stoją jego brązowe buty. Na krześle wisi jeszcze czerwona kurtka.

Deniz: „Lukas! Kannst du bitte kurz kommen?"

Deniz: „Lukas! Możesz na chwilę przyjść?”

Lukas: „Was ist denn los?"

Lukas: „No co się dzieje?”

Deniz: „Wie sehe ich aus? Ist das okay für den ersten Tag?"

Deniz: „Jak wyglądam? Może być na pierwszy dzień?”

Lukas: „Du siehst gut aus. Du willst heute bestimmt sehr gut aussehen, oder? Aber warum liegt hier die ganze Kleidung auf dem Bett?"

Lukas: „Dobrze wyglądasz. Na pewno chcesz dziś wyglądać bardzo dobrze, co? Ale czemu wszystkie ubrania leżą na łóżku?”

Deniz: „Weil ich nicht weiß, welche Farbe besser ist. Blau oder grün?"

Deniz: „Bo nie wiem, który kolor jest lepszy. Niebieski czy zielony?”

Lukas: „Grün ist deine Lieblingsfarbe, oder?"

Lukas: „Zielony to twój ulubiony kolor, prawda?”

Deniz: „Ja, Grün ist meine Lieblingsfarbe. Aber der grüne Pullover ist zu warm. Und die gelbe Jacke ist zu laut."

Deniz: „Tak, zielony to mój ulubiony kolor. Ale zielony sweter jest za ciepły. A żółta kurtka jest zbyt krzykliwa.”

Lukas: „Die gelbe Jacke ist wirklich zu gelb. Und die rote sieht aus wie eine Tomate. Nimm das weiße Hemd und die blaue Jacke. Weiß und Blau sind immer gut."

Lukas: „Żółta kurtka jest naprawdę za bardzo żółta. A w czerwonej wyglądasz jak pomidor. Weź białą koszulę i niebieską kurtkę. Biały i niebieski zawsze są dobre.”

Deniz zieht sich an und stellt sich vor den Spiegel. Die blaue Jacke gefällt ihm.

Deniz się ubiera i staje przed lustrem. Niebieska kurtka mu się podoba.

Deniz: „Ich glaube, das ist gut. Ich freue mich auf den Kurs, aber ich habe auch ein bisschen Angst."

Deniz: „Chyba jest dobrze. Cieszę się na ten kurs, ale trochę się też boję.”

Lukas: „Warum denn Angst? Es ist ein Kurs für Anfänger. Alle machen Fehler."

Lukas: „A czego tu się bać? To kurs dla początkujących. Wszyscy robią błędy.”

Es klingelt an der Tür. Vor der Tür steht Frau Weber mit einem Teller in der Hand.

Ktoś dzwoni do drzwi. Przed drzwiami stoi pani Weber z talerzem w ręce.

Frau Weber: „Guten Morgen, ihr zwei! Ich habe Kuchen gebacken. Deniz, heute ist doch dein erster Tag im Sprachkurs!"

Pani Weber: „Dzień dobry, kochani! Upiekłam ciasto. Deniz, przecież dziś jest twój pierwszy dzień na kursie językowym!”

Deniz: „Guten Morgen, Frau Weber. Ja, heute geht es los."

Deniz: „Dzień dobry, pani Weber. Tak, dziś zaczynam.”

Frau Weber: „Wunderbar! Du siehst sehr gut aus. Die blaue Jacke ist wunderbar. Blau ist eine schöne Farbe für junge Männer."

Pani Weber: „Cudownie! Bardzo dobrze wyglądasz. Ta niebieska kurtka jest cudowna. Niebieski to piękny kolor dla młodych mężczyzn.”

Deniz: „Vielen Dank. Ich danke Ihnen auch für den Kuchen."

Deniz: „Dziękuję bardzo. Dziękuję też pani za ciasto.”

Frau Weber: „Und am Samstag grillen wir im Garten. Mein Sohn grillt immer zu viel Fleisch, aber das ist egal. Kommst du?"

Pani Weber: „A w sobotę robimy grilla w ogrodzie. Mój syn zawsze grilluje za dużo mięsa, ale nieważne. Przyjdziesz?”

Deniz: „Entschuldigung, können Sie das bitte wiederholen? Sie sprechen ein bisschen schnell für mich."

Deniz: „Przepraszam, może pani to powtórzyć? Mówi pani dla mnie trochę za szybko.”

Frau Weber: „Natürlich! Am Samstag grillen wir im Garten. Grillen! Fleisch, Gemüse, Salat. Kommst du?"

Pani Weber: „Oczywiście! W sobotę robimy grilla w ogrodzie. Grill! Mięso, warzywa, sałatka. Przyjdziesz?”

Deniz: „Ah, jetzt verstehe ich. Ja, gern. Ich freue mich."

Deniz: „Aha, teraz rozumiem. Tak, chętnie. Bardzo się cieszę.”

Frau Weber: „Sehr schön. Und noch etwas: Rauchen ist im Haus verboten. Aber im Garten ist es erlaubt. Darf ich dich um etwas bitten? Bring bitte den Teller später wieder zurück."

Pani Weber: „Bardzo dobrze. I jeszcze jedno: w domu nie wolno palić. Ale w ogrodzie można. Mogę cię o coś prosić? Oddaj mi potem talerz, dobrze?”

Deniz: „Klar. Ich bringe ihn heute Abend zurück."

Deniz: „Jasne. Odniosę go dziś wieczorem.”

Um Viertel nach acht geht Deniz aus dem Haus. Die Luft ist kühl. Er fährt mit der Bahn durch die Stadt und schaut durch das Fenster. Die Häuser sind grau und braun, der Himmel ist weiß. Gegen neun Uhr steht er vor der Sprachschule.

Kwadrans po ósmej Deniz wychodzi z domu. Powietrze jest chłodne. Jedzie kolejką przez miasto i patrzy przez okno. Domy są szare i brązowe, niebo jest białe. Około dziewiątej stoi przed szkołą językową.

Das Zimmer ist hell. Es gibt zwölf Tische und eine große Tafel. Deniz setzt sich nicht ganz nach hinten, sondern in die Mitte. Neben ihm sitzt eine junge Frau. Auf dem Tisch daneben liegt eine rote Tasche.

Sala jest jasna. Jest w niej dwanaście stolików i duża tablica. Deniz nie siada na samym końcu, tylko pośrodku. Obok niego siedzi młoda kobieta. Na sąsiednim stoliku leży czerwona torba.

Elif: „Hallo. Ist der Platz hier frei?"

Elif: „Cześć. Czy to miejsce jest wolne?”

Deniz: „Ja, klar. Bitte."

Deniz: „Tak, jasne. Proszę.”

Elif: „Ich bin Elif. Elif Demir."

Elif: „Jestem Elif. Elif Demir.”

Deniz: „Ich heiße Deniz. Deniz. Freut mich."

Deniz: „Mam na imię Deniz. Deniz. Miło mi.”

Elif: „Bist du auch aus der Türkei?"

Elif: „Ty też jesteś z Turcji?”

Deniz: „Ja, aus Istanbul. Und du?"

Deniz: „Tak, ze Stambułu. A ty?”

Elif: „Ich bin hier geboren, aber meine Eltern sind aus Izmir. Mein Deutsch ist nicht perfekt. Deshalb mache ich den Kurs."

Elif: „Urodziłam się tutaj, ale moi rodzice są z Izmiru. Mój niemiecki nie jest doskonały. Dlatego chodzę na ten kurs.”

Dann kommt der Lehrer. Er trägt ein weißes Hemd und eine graue Jacke.

Potem przychodzi nauczyciel. Ma na sobie białą koszulę i szarą marynarkę.

Herr Schneider: „Guten Morgen! Mein Name ist Schneider. Ich bin Ihr Lehrer in diesem Kurs. Willkommen in der Klasse A1."

Pan Schneider: „Dzień dobry! Nazywam się Schneider. Jestem Państwa nauczycielem na tym kursie. Witam w grupie A1.”

Die Klasse: „Guten Morgen!"

Klasa: „Dzień dobry!”

Herr Schneider: „Wir sind zwölf Schüler und ein Lehrer. Zuerst erkläre ich Ihnen ein paar Regeln. Dann machen wir eine Vorstellungsrunde."

Pan Schneider: „Jest nas dwanaścioro uczniów i jeden nauczyciel. Najpierw wyjaśnię Państwu kilka zasad. Potem zrobimy rundę zapoznawczą.”

Deniz: „Entschuldigung, ich verstehe das nicht. Was bedeutet Vorstellungsrunde?"

Deniz: „Przepraszam, nie rozumiem. Co znaczy «Vorstellungsrunde»?”

Herr Schneider: „Gute Frage. Jeder erzählt kurz etwas über sich: Name, Land, Hobbys. Das ist eine Vorstellungsrunde."

Pan Schneider: „Dobre pytanie. Każdy krótko opowiada coś o sobie: imię, kraj, hobby. To jest runda zapoznawcza.”

Deniz: „Ah, danke. Jetzt verstehe ich."

Deniz: „Aha, dziękuję. Teraz rozumiem.”

Herr Schneider: „Also, die Regeln. Der Kurs geht von neun Uhr bis halb eins. Zwischen zehn und Viertel nach zehn machen wir Pause."

Pan Schneider: „A więc zasady. Kurs trwa od dziewiątej do wpół do pierwszej. Między dziesiątą a kwadrans po dziesiątej mamy przerwę.”

Elif: „Und wann ist die Prüfung?"

Elif: „A kiedy jest egzamin?”

Herr Schneider: „Die Prüfung ist am Ende, in zwölf Wochen. Aber keine Angst. Jeden Freitag schreiben wir einen kleinen Test."

Pan Schneider: „Egzamin jest na końcu, za dwanaście tygodni. Ale bez obaw. W każdy piątek piszemy mały test.”

Herr Schneider: „Ab morgen bringen Sie bitte ein Heft mit. Im Unterricht dürfen Sie das Handy nicht benutzen. In der Pause ist es erlaubt."

Pan Schneider: „Od jutra proszę przynosić zeszyt. Na zajęciach nie wolno używać telefonu. Na przerwie można.”

Deniz: „Können Sie das bitte wiederholen? Ab wann brauchen wir ein Heft?"

Deniz: „Może pan to powtórzyć? Od kiedy potrzebujemy zeszytu?”

Herr Schneider: „Ab morgen. Und noch etwas: Ich erlaube kein Englisch in der Klasse. Nur Deutsch. Wenn Sie ein Wort nicht wissen, fragen Sie mich."

Pan Schneider: „Od jutra. I jeszcze jedno: na zajęciach nie pozwalam mówić po angielsku. Tylko po niemiecku. Jeśli nie znają Państwo jakiegoś słowa, proszę mnie zapytać.”

Elif: „Und Türkisch?"

Elif: „A po turecku?”

Herr Schneider: „Auch verboten. In der Pause dürfen Sie alles sprechen."

Pan Schneider: „Też nie wolno. Na przerwie mogą Państwo mówić, w jakim języku chcą.”

Die Vorstellungsrunde beginnt. Ein Mann sitzt ganz hinten. Er heißt Amir und kommt aus Syrien. Daneben sitzt Olga aus Polen. Vor Deniz sitzt Marco aus Italien.

Zaczyna się runda zapoznawcza. Na samym końcu sali siedzi mężczyzna. Ma na imię Amir i pochodzi z Syrii. Obok niego siedzi Olga z Polski. Przed Denizem siedzi Marco z Włoch.

Marco: „Ich bin Student. Ich studiere Informatik hier in Köln. Mein Studium ist auf Englisch, aber ich möchte auch Deutsch lernen."

Marco: „Jestem studentem. Studiuję tu w Kolonii informatykę. Studia mam po angielsku, ale chcę też nauczyć się niemieckiego.”

Herr Schneider: „Sehr gut, Marco. Und Sie, Herr Deniz?"

Pan Schneider: „Bardzo dobrze, Marco. A pan, panie Denizie?”

Deniz: „Ich heiße Deniz. Ich komme aus Istanbul. Ich bin vor drei Wochen nach Deutschland umgezogen. Ich habe in Istanbul Architektur studiert. Mein Studium hat fünf Jahre gedauert. Ich lerne jetzt Deutsch, weil ich hier arbeiten möchte."

Deniz: „Mam na imię Deniz. Pochodzę ze Stambułu. Trzy tygodnie temu przeprowadziłem się do Niemiec. W Stambule studiowałem architekturę. Studia trwały pięć lat. Teraz uczę się niemieckiego, bo chcę tu pracować.”

Herr Schneider: „Und Ihre Hobbys?"

Pan Schneider: „A pana hobby?”

Deniz: „Ich schwimme gern und ich wandere gern. Tanzen kann ich nicht so gut."

Deniz: „Lubię pływać i chodzić po górach. Tańczyć nie umiem za dobrze.”

Die Klasse lacht. Elif antwortet als Nächste.

Klasa się śmieje. Następna odpowiada Elif.

Elif: „Ich bin Elif. Ich arbeite halbtags in einem Büro. Ich lerne Deutsch, weil ich schreiben und lesen besser lernen will."

Elif: „Jestem Elif. Pracuję na pół etatu w biurze. Uczę się niemieckiego, bo chcę lepiej pisać i czytać.”

Herr Schneider: „Danke. Jetzt kommt die erste Aufgabe. Sie sprechen zu dritt und stellen sich Fragen. Am Ende erzählt jeder etwas über die anderen. Die Hausaufgabe steht später an der Tafel."

Pan Schneider: „Dziękuję. Teraz pierwsze zadanie. Rozmawiają Państwo w trójkach i zadają sobie pytania. Na koniec każdy opowiada coś o pozostałych. Zadanie domowe napiszę później na tablicy.”

Deniz, Elif und Marco sitzen zusammen. Deniz sucht in seiner Tasche, aber er findet nichts zum Schreiben.

Deniz, Elif i Marco siedzą razem. Deniz szuka czegoś w torbie, ale nie ma nic do pisania.

Deniz: „Oh nein. Ich habe keinen Kugelschreiber."

Deniz: „O nie. Nie mam długopisu.”

Elif: „Kein Problem. Ich habe zwei. Möchtest du den Bleistift oder den Kugelschreiber?"

Elif: „Nie ma problemu. Mam dwa. Chcesz ołówek czy długopis?”

Deniz: „Den Bleistift, bitte. Der Bleistift ist gut, denn ich mache viele Fehler."

Deniz: „Ołówek, poproszę. Ołówek jest dobry, bo robię dużo błędów.”

Marco: „Also, erste Frage: Wie heißt du und wie schreibt man das?"

Marco: „No to pierwsze pytanie: jak masz na imię i jak to się pisze?”

Deniz: „Ich heiße Deniz. Soll ich das buchstabieren?"

Deniz: „Nazywam się Deniz. Mam przeliterować?”

Marco: „Ja, bitte. Buchstabiere langsam, denn ich schreibe langsam."

Marco: „Tak, proszę. Literuj powoli, bo ja wolno piszę.”

Deniz: „D wie Deutschland, E, N, I, Z. Der erste Buchstabe ist ein D."

Deniz: „D jak Deutschland, E, N, I, Z. Pierwsza litera to D.”

Elif: „Herr Schneider, wie sagt man Kalem auf Deutsch?"

Elif: „Proszę pana, jak jest «kalem» po niemiecku?”

Herr Schneider: „Zeigen Sie mir das Ding bitte."

Pan Schneider: „Proszę mi pokazać tę rzecz.”

Elif: „Das hier."

Elif: „To tutaj.”

Herr Schneider: „Ah, das ist ein Kugelschreiber. Oder kurz: ein Kuli. Ein gutes Wort für den ersten Tag."

Pan Schneider: „Aha, to jest Kugelschreiber, czyli długopis. Albo krócej: Kuli. Dobre słowo na pierwszy dzień.”

Deniz: „Und was bedeutet Aufgabe? Ich verstehe das Wort nicht."

Deniz: „A co znaczy «Aufgabe»? Nie rozumiem tego słowa.”

Herr Schneider: „Eine Aufgabe ist eine kleine Arbeit für die Klasse. Zum Beispiel: Schreiben Sie fünf Sätze. Das ist eine Aufgabe."

Pan Schneider: „Aufgabe to zadanie, czyli mała praca dla klasy. Na przykład: proszę napisać pięć zdań. To jest zadanie.”

Deniz: „Ah, danke. Können Sie ein Beispiel an die Tafel schreiben?"

Deniz: „Aha, dziękuję. Może pan napisać przykład na tablicy?”

Herr Schneider schreibt einen Satz an die Tafel: „Ich lerne Deutsch, denn ich wohne in Köln."

Pan Schneider pisze na tablicy zdanie: „Uczę się niemieckiego, bo (denn) mieszkam w Kolonii.”

Herr Schneider: „Das ist ein Satz mit denn. Jetzt schreiben Sie bitte einen ähnlichen Satz. Und noch ein Beispiel: Ich lerne Deutsch, weil meine Freunde hier wohnen. Die Antwort auf eine Frage ist oft ein ganzer Satz."

Pan Schneider: „To jest zdanie z «denn». Teraz proszę napisać podobne zdanie. I jeszcze jeden przykład: Uczę się niemieckiego, ponieważ (weil) moi przyjaciele tu mieszkają. Odpowiedź na pytanie to często całe zdanie.”

Deniz schreibt: „Ich lerne Deutsch, denn ich möchte hier arbeiten."

Deniz pisze: „Uczę się niemieckiego, bo chcę tu pracować.”

Elif: „Dein Satz ist richtig. Deine Antwort ist gut."

Elif: „Twoje zdanie jest poprawne. Dobra odpowiedź.”

Deniz: „Wie viele Sprachen sprichst du, Elif?"

Deniz: „Iloma językami mówisz, Elif?”

Elif: „Drei Sprachen: Türkisch, Deutsch und ein bisschen Englisch. Deutsch ist meine zweite Sprache."

Elif: „Trzema: po turecku, po niemiecku i trochę po angielsku. Niemiecki to mój drugi język.”

Dann kommt eine neue Aufgabe. An der Tafel hängt ein Bild von einer Straße.

Potem jest nowe zadanie. Na tablicy wisi obrazek ulicy.

Herr Schneider: „Frage: Wo ist die Bäckerei? Antworten Sie in einem Satz."

Pan Schneider: „Pytanie: gdzie jest piekarnia? Proszę odpowiedzieć jednym zdaniem.”

Olga: „Die Bäckerei ist links."

Olga: „Piekarnia jest po lewej.”

Herr Schneider: „Richtig. Und die Apotheke?"

Pan Schneider: „Dobrze. A apteka?”

Amir: „Die Apotheke ist rechts, neben der Bank."

Amir: „Apteka jest po prawej, obok banku.”

Herr Schneider: „Sehr gut. Bitte benutzen Sie immer einen ganzen Satz. Das hilft für die Prüfung."

Pan Schneider: „Bardzo dobrze. Proszę zawsze odpowiadać całym zdaniem. To pomaga na egzaminie.”

Im Zimmer wird es warm. Marco öffnet das Fenster, denn die Sonne scheint.

W sali robi się ciepło. Marco otwiera okno, bo świeci słońce.

Herr Schneider: „Danke, Marco. Aber schließen Sie es später bitte wieder, es ist laut auf der Straße."

Pan Schneider: „Dziękuję, Marco. Ale proszę je potem zamknąć, na ulicy jest głośno.”

Um zehn Uhr ist Pause. Deniz und Elif gehen in den Flur. Dort steht ein Kaffeeautomat.

O dziesiątej jest przerwa. Deniz i Elif wychodzą na korytarz. Stoi tam automat z kawą.

Elif: „Riech mal. Der Kaffee riecht wirklich gut."

Elif: „Powąchaj. Ta kawa naprawdę ładnie pachnie.”

Deniz: „Ja, er riecht gut."

Deniz: „Tak, ładnie pachnie.”

Elif trinkt und macht ein Gesicht. „Aber er schmeckt schrecklich."

Elif pije i się krzywi. „Ale smakuje okropnie.”

Deniz: „Wie schmeckt er denn?"

Deniz: „A jak smakuje?”

Elif: „Wie warmes Wasser mit Zucker. Der Kaffee im Café daneben schmeckt viel besser."

Elif: „Jak ciepła woda z cukrem. Kawa w kawiarni obok smakuje o wiele lepiej.”

Deniz: „Wie sagt man das noch mal? Riechen und schmecken. Das sind zwei gute Wörter für heute."

Deniz: „Jak to się mówi? Riechen i schmecken. Pachnieć i smakować. To dwa dobre słowa na dziś.”

Elif: „Genau. Du siehst übrigens ein bisschen müde aus."

Elif: „Właśnie. A tak w ogóle, wyglądasz na trochę zmęczonego.”

Deniz: „Ich habe schlecht geschlafen, weil ich nervös war."

Deniz: „Źle spałem, bo byłem zdenerwowany.”

Nach der Pause schließt Herr Schneider die Tür und schreibt ein Wort an die Tafel: Beruf.

Po przerwie pan Schneider zamyka drzwi i pisze na tablicy jedno słowo: Beruf, czyli zawód.

Herr Schneider: „Jetzt sprechen wir über die Arbeit. Meine Frage ist einfach: Was sind Sie von Beruf? Und was haben Sie vorher gemacht? Ich fange an. Ich bin Lehrer. Ich arbeite seit zwanzig Jahren an dieser Schule. Mein Arbeitsplatz ist dieses Zimmer."

Pan Schneider: „Teraz porozmawiamy o pracy. Moje pytanie jest proste: jaki jest Państwa zawód? I co robili Państwo wcześniej? Zacznę ja. Jestem nauczycielem. Pracuję w tej szkole od dwudziestu lat. Moim miejscem pracy jest ta sala.”

Amir: „Ich bin Arzt. In Syrien habe ich zehn Jahre in einem Krankenhaus gearbeitet."

Amir: „Jestem lekarzem. W Syrii pracowałem dziesięć lat w szpitalu.”

Herr Schneider: „Sehr interessant! Der Doktor aus Syrien in meiner Klasse. Arbeiten Sie hier auch als Arzt?"

Pan Schneider: „Bardzo ciekawe! Doktor z Syrii w mojej klasie. Pracuje pan tu też jako lekarz?”

Amir: „Noch nicht. Zuerst brauche ich eine Prüfung auf Deutsch. Das ist schwer. Wenn ein Mensch krank ist, muss ich alles genau verstehen."

Amir: „Jeszcze nie. Najpierw muszę zdać egzamin z niemieckiego. To trudne. Kiedy człowiek jest chory, muszę wszystko dokładnie rozumieć.”

Olga: „Ich bin Verkäuferin. In Polen habe ich in einem Supermarkt gearbeitet. Hier habe ich auch eine Stelle in einem Supermarkt gefunden, aber nur halbtags."

Olga: „Jestem sprzedawczynią. W Polsce pracowałam w supermarkecie. Tutaj też znalazłam pracę w supermarkecie, ale tylko na pół etatu.”

Herr Schneider: „Und der Chef? Wie ist Ihre Chefin?"

Pan Schneider: „A szef? Jaka jest pani szefowa?”

Olga: „Meine Chefin ist streng, aber fair. Ein Kollege spricht ein bisschen Russisch, das hilft mir."

Olga: „Moja szefowa jest surowa, ale sprawiedliwa. Jeden kolega mówi trochę po rosyjsku, to mi pomaga.”

Marco: „Ich bin Student, aber ich habe auch einen Job. Ich bin Fahrer. Ich fahre am Abend Pizza durch die Stadt."

Marco: „Jestem studentem, ale mam też pracę. Jestem kierowcą. Wieczorami rozwożę pizzę po mieście.”

Elif: „Ich arbeite in einer kleinen Firma. Die Firma verkauft Möbel. Mein Chef ist okay, aber ich suche eine neue Stelle. Ich möchte in einem Büro arbeiten und mehr Deutsch sprechen."

Elif: „Pracuję w małej firmie. Firma sprzedaje meble. Mój szef jest w porządku, ale szukam nowej pracy. Chcę pracować w biurze i więcej mówić po niemiecku.”

Deniz: „Ich habe in Istanbul in einem Architekturbüro gearbeitet. Die Firma war klein, nur acht Kollegen. Mein Chef war sehr nett. Jetzt suche ich Arbeit in Köln, aber zuerst brauche ich mehr Deutsch."

Deniz: „W Stambule pracowałem w biurze architektonicznym. Firma była mała, tylko ośmiu kolegów. Mój szef był bardzo miły. Teraz szukam pracy w Kolonii, ale najpierw muszę lepiej znać niemiecki.”

Herr Schneider: „Das ist ein guter Plan. Ohne Sprache ist die Arbeit schwer. Zum Beispiel: Sie gehen zum Amt. Der Beamte spricht schnell, und Sie verstehen nichts."

Pan Schneider: „To dobry plan. Bez języka praca jest trudna. Na przykład: idą Państwo do urzędu. Urzędnik mówi szybko, a Państwo nic nie rozumieją.”

Elif: „Das kenne ich. Letzte Woche war ich mit Deniz beim Amt. Der Beamte hat sehr schnell gesprochen. Ich habe dreimal gesagt: Können Sie das bitte wiederholen?"

Elif: „Znam to. W zeszłym tygodniu byłam z Denizem w urzędzie. Urzędnik mówił bardzo szybko. Trzy razy powiedziałam: Czy może pan to powtórzyć?”

Deniz: „Und ich habe gesagt: Ich verstehe das nicht. Das war mein bester Satz an dem Tag."

Deniz: „A ja powiedziałem: Nie rozumiem. To było moje najlepsze zdanie tego dnia.”

Herr Schneider: „Sehr gut! Das sind wichtige Sätze. Noch mehr Berufe, bitte. Was ist ein Mann bei der Polizei?"

Pan Schneider: „Bardzo dobrze! To ważne zdania. Poproszę więcej zawodów. Jak się nazywa mężczyzna, który pracuje w policji?”

Olga: „Ein Polizist. Meine Schwester arbeitet auch bei der Polizei, aber in Polen."

Olga: „Policjant. Moja siostra też pracuje w policji, ale w Polsce.”

Herr Schneider: „Richtig. Und jetzt machen wir ein kleines Spiel. Gruppe eins sitzt links, Gruppe zwei sitzt rechts. Ich sage einen Beruf, und Sie sagen einen Satz. Die Gruppe mit den meisten Punkten gewinnt."

Pan Schneider: „Zgadza się. A teraz zagramy w małą grę. Grupa pierwsza siedzi po lewej, grupa druga po prawej. Ja mówię zawód, a Państwo mówią zdanie. Wygrywa grupa, która ma najwięcej punktów.”

Herr Schneider: „Erster Beruf: der Fahrer."

Pan Schneider: „Pierwszy zawód: kierowca.”

Marco: „Der Fahrer fährt den Bus."

Marco: „Kierowca prowadzi autobus.”

Herr Schneider: „Punkt für Gruppe zwei. Nächster Beruf: der Verkäufer."

Pan Schneider: „Punkt dla grupy drugiej. Następny zawód: sprzedawca.”

Deniz: „Der Verkäufer verkauft Brot."

Deniz: „Sprzedawca sprzedaje chleb.”

Nach zehn Minuten ist das Spiel zu Ende.

Po dziesięciu minutach gra się kończy.

Herr Schneider: „Das Ergebnis: Gruppe eins hat sieben Punkte, Gruppe zwei hat acht Punkte. Gruppe zwei gewinnt."

Pan Schneider: „Wynik: grupa pierwsza ma siedem punktów, grupa druga ma osiem punktów. Wygrywa grupa druga.”

Marco: „Wir haben gewonnen!"

Marco: „Wygraliśmy!”

Herr Schneider: „Sehr schön. Aber das Ergebnis ist nicht so wichtig. Wichtig ist: Sie haben gesprochen. Die Hausaufgabe für morgen: Schreiben Sie zehn Sätze über Ihren Beruf. Und lernen Sie die Farben. Bis morgen!"

Pan Schneider: „Bardzo ładnie. Ale wynik nie jest aż taki ważny. Ważne jest, że Państwo mówili. Zadanie domowe na jutro: proszę napisać dziesięć zdań o swoim zawodzie. I proszę nauczyć się kolorów. Do jutra!”

Deniz und Elif gehen zusammen aus der Schule.

Deniz i Elif razem wychodzą ze szkoły.

Elif: „Wie findest du den Kurs?"

Elif: „Jak ci się podoba kurs?”

Deniz: „Mir gefällt der Kurs. Herr Schneider erklärt alles sehr gut. Aber ich bin müde. Mein Kopf ist voll mit Wörtern."

Deniz: „Kurs mi się podoba. Pan Schneider wszystko bardzo dobrze tłumaczy. Ale jestem zmęczony. Mam głowę pełną słówek.”

Elif: „Das ist normal am ersten Tag. Wohin musst du jetzt?"

Elif: „Pierwszego dnia to normalne. Dokąd teraz idziesz?”

Deniz: „Ich möchte zur Haltestelle. Wie komme ich dahin?"

Deniz: „Chcę iść na przystanek. Jak tam dojdę?”

Elif: „Geh hier geradeaus bis zur Kirche, dann links. Die Haltestelle ist rechts, neben der Apotheke. Es sind nur fünf Minuten."

Elif: „Idź tędy prosto aż do kościoła, potem w lewo. Przystanek jest po prawej, obok apteki. To tylko pięć minut.”

Deniz: „Danke. Und du?"

Deniz: „Dzięki. A ty?”

Elif: „Ich gehe zurück ins Büro. Ich arbeite heute noch bis sechs."

Elif: „Wracam do biura. Dziś pracuję jeszcze do szóstej.”

Deniz: „Bis morgen also. Ich freue mich."

Deniz: „No to do jutra. Cieszę się.”

Zu Hause macht Deniz das Licht in der Küche an. Lukas sitzt am Tisch.

W domu Deniz zapala światło w kuchni. Lukas siedzi przy stole.

Lukas: „Und? Wie war der erste Tag?"

Lukas: „No i? Jak minął pierwszy dzień?”

Deniz: „Wunderbar. Ich bin müde, aber es war wirklich gut. Ich habe eine Freundin gefunden. Sie heißt Elif."

Deniz: „Cudownie. Jestem zmęczony, ale było naprawdę dobrze. Znalazłem koleżankę. Ma na imię Elif.”

Lukas: „Das freut mich. Und was hast du gelernt?"

Lukas: „Cieszę się. A czego się nauczyłeś?”

Deniz: „Ich habe gelernt: Was sind Sie von Beruf? Und: Können Sie das bitte wiederholen? Diese Sätze benutze ich ab heute jeden Tag."

Deniz: „Nauczyłem się: Jaki jest pana zawód? I: Czy może pan to powtórzyć? Od dziś będę używał tych zdań codziennie.”

Lukas: „Und die Farben?"

Lukas: „A kolory?”

Deniz: „Rot, blau, grün, gelb, weiß, schwarz, grau und braun. Meine Lieblingsfarbe ist immer noch Grün."

Deniz: „Czerwony, niebieski, zielony, żółty, biały, czarny, szary i brązowy. Mój ulubiony kolor to nadal zielony.”

Lukas: „Sehr gut. Und deine blaue Jacke war die richtige Wahl."

Lukas: „Bardzo dobrze. A twoja niebieska kurtka to był dobry wybór.”

Deniz lacht. Dann nimmt er den Teller von Frau Weber und geht die Treppe hinunter. Morgen um neun geht es weiter.

Deniz się śmieje. Potem bierze talerz pani Weber i schodzi po schodach na dół. Jutro o dziewiątej ciąg dalszy.