Kaffee und Kuchen bei Familie Weber

Es ist Samstagabend in Köln. Deniz ist erst seit einer Woche in Deutschland. Er sitzt in der Küche und trinkt Tee. Die Wohnung ist klein, aber sie gefällt ihm. Lukas Weber kommt in die Küche und setzt sich an den Tisch.

Jest sobotni wieczór w Kolonii. Deniz jest w Niemczech dopiero od tygodnia. Siedzi w kuchni i pije herbatę. Mieszkanie jest małe, ale mu się podoba. Lukas Weber wchodzi do kuchni i siada przy stole.

Lukas: „Deniz, ich habe eine Nachricht für dich. Meine Mutter hat angerufen."

Lukas: „Deniz, mam dla ciebie wiadomość. Dzwoniła moja mama.”

Deniz: „Deine Mutter? Frau Weber?"

Deniz: „Twoja mama? Pani Weber?”

Lukas: „Ja, meine Mutter. Sie wohnt unter uns, im ersten Stock. Sie möchte dich einladen. Morgen ist Sonntag, und am Sonntag gibt es bei ihr immer Kaffee und Kuchen."

Lukas: „Tak, moja mama. Mieszka pod nami, na pierwszym piętrze. Chce cię zaprosić. Jutro jest niedziela, a w niedzielę zawsze jest u niej kawa i ciasto.”

Deniz: „Das ist sehr nett. Aber sie kennt mich doch gar nicht."

Deniz: „To bardzo miłe. Ale przecież ona w ogóle mnie nie zna.”

Lukas: „Genau darum. Meine Mutter mag Gäste, und Fragen mag sie noch mehr. Sie stellt tausend Fragen."

Lukas: „No właśnie dlatego. Moja mama lubi gości, a pytania lubi jeszcze bardziej. Zadaje tysiąc pytań.”

Deniz: „Tausend Fragen? Was für Fragen denn?"

Deniz: „Tysiąc pytań? A jakich?”

Lukas: „Zum Beispiel: Wie alt bist du? Woher kommst du? Hast du Geschwister? Wann hast du Geburtstag?"

Lukas: „Na przykład: Ile masz lat? Skąd jesteś? Masz rodzeństwo? Kiedy masz urodziny?”

Deniz: „Das kann ich schon auf Deutsch sagen. Ich bin achtundzwanzig Jahre alt. Ich komme aus Istanbul. Mein Geburtsjahr ist neunzehnhundertsiebenundneunzig."

Deniz: „To już umiem powiedzieć po niemiecku. Mam dwadzieścia osiem lat. Jestem ze Stambułu. Urodziłem się w tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątym siódmym roku.”

Lukas: „Sehr gut! Mein Geburtsjahr ist neunzehnhundertfünfundneunzig. Ich bin dreißig."

Lukas: „Bardzo dobrze! Ja urodziłem się w tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątym piątym. Mam trzydzieści lat.”

Deniz: „Und wie alt ist deine Mutter?"

Deniz: „A ile lat ma twoja mama?”

Lukas: „Sie ist zweiundsechzig. Aber sie sagt immer, dass sie noch jung ist."

Lukas: „Sześćdziesiąt dwa. Ale zawsze mówi, że jest jeszcze młoda.”

Deniz: „Zweiundsechzig ist auch nicht alt."

Deniz: „Sześćdziesiąt dwa to przecież nie jest dużo.”

Lukas: „Sag das bitte morgen! Dann bekommst du zwei Stücke Kuchen."

Lukas: „To jej to jutro powiedz! Dostaniesz wtedy dwa kawałki ciasta.”

Deniz lacht. Er möchte gern kommen, aber er ist auch ein bisschen nervös. Er spricht noch wenig Deutsch, und er weiß nur wenig über die Familie Weber. Er hat viele Fragen und will alles wissen.

Deniz się śmieje. Chętnie pójdzie, ale jest też trochę zdenerwowany. Jeszcze słabo mówi po niemiecku i niewiele wie o rodzinie Weberów. Ma mnóstwo pytań i chce wiedzieć wszystko.

Deniz: „Kommen noch mehr Leute?"

Deniz: „Przyjdzie jeszcze ktoś?”

Lukas: „Ja, viele. Meine Schwester Mia kommt. Mein Onkel Peter kommt mit seiner Frau. Vielleicht kommt auch meine Oma."

Lukas: „Tak, dużo osób. Przyjdzie moja siostra Mia. Mój wujek Peter przyjdzie z żoną. Może przyjdzie też moja babcia.”

Deniz: „Wie alt ist deine Oma?"

Deniz: „Ile lat ma twoja babcia?”

Lukas: „Sie wird bald neunzig. Zurzeit ist sie achtundachtzig."

Lukas: „Niedługo skończy dziewięćdziesiąt. Teraz ma osiemdziesiąt osiem.”

Deniz: „Neunzig! Das ist ein schönes Alter."

Deniz: „Dziewięćdziesiąt! To piękny wiek.”

Lukas: „Ihre Mutter ist sogar hundert Jahre alt geworden. In unserer Familie werden die Frauen sehr alt."

Lukas: „Jej mama dożyła nawet stu lat. W naszej rodzinie kobiety żyją bardzo długo.”

Deniz: „Hundert Jahre — das ist wirklich lang."

Deniz: „Sto lat — to naprawdę dużo.”

Lukas: „Ja, das ist ein langes Leben. Mein Onkel Peter ist im Mai fünfzig geworden. Meine Tante Helga ist siebzig. Und mein Opa ist neunzig. Mit achtzig ist er noch Fahrrad gefahren."

Lukas: „Tak, to długie życie. Mój wujek Peter w maju skończył pięćdziesiąt lat. Moja ciocia Helga ma siedemdziesiąt. A mój dziadek ma dziewięćdziesiąt. W wieku osiemdziesięciu lat jeszcze jeździł na rowerze.”

Deniz: „Deine Familie ist groß."

Deniz: „Masz dużą rodzinę.”

Lukas: „Sehr groß. In Köln leben mehr als eine Million Menschen, und ich glaube, die Hälfte ist mit uns verwandt."

Lukas: „Bardzo dużą. W Kolonii mieszka ponad milion ludzi i myślę, że połowa z nich to nasi krewni.”

Deniz: „Ich möchte etwas mitbringen. Was mögen deine Eltern?"

Deniz: „Chciałbym coś przynieść. Co lubią twoi rodzice?”

Lukas: „Blumen sind immer gut. Meine Mutter mag Blumen sehr."

Lukas: „Kwiaty zawsze są dobrym pomysłem. Mama bardzo lubi kwiaty.”

Deniz: „Was kosten Blumen hier?"

Deniz: „Ile tu kosztują kwiaty?”

Lukas: „Ein kleiner Strauß kostet ungefähr fünf Euro. Das ist nicht viel."

Lukas: „Mały bukiet kosztuje jakieś pięć euro. To niedużo.”

Deniz: „Gut. Und um wie viel Uhr soll ich kommen?"

Deniz: „Dobrze. A o której mam przyjść?”

Lukas: „Um drei Uhr. Aber komm lieber um fünf nach drei. Meine Mutter braucht immer fünf Minuten mehr."

Lukas: „O trzeciej. Ale lepiej przyjdź pięć po trzeciej. Mama zawsze potrzebuje pięciu minut więcej.”

Am Sonntag um fünf nach drei steht Deniz vor der Tür im ersten Stock. Er hat Blumen in der Hand. Er ist nervös, denn er kennt nur Lukas. Dann klingelt er. Die Tür geht auf, und eine kleine Frau mit kurzen grauen Haaren lacht ihn an.

W niedzielę pięć po trzeciej Deniz stoi przed drzwiami na pierwszym piętrze. Trzyma w ręce kwiaty. Jest zdenerwowany, bo zna tylko Lukasa. Potem dzwoni. Drzwi się otwierają i niska kobieta z krótkimi siwymi włosami uśmiecha się do niego.

Frau Weber: „Hallo! Du bist Deniz, oder? Herzlich willkommen! Komm rein!"

Pani Weber: „Cześć! Ty jesteś Deniz, prawda? Serdecznie witamy! Wejdź!”

Deniz: „Guten Tag, Frau Weber. Diese Blumen sind für Sie."

Deniz: „Dzień dobry, pani Weber. Te kwiaty są dla pani.”

Frau Weber: „Oh, wie schön! Vielen Dank. Aber sag bitte Renate. Bei uns in der Familie sagt man Du."

Pani Weber: „Och, jakie piękne! Bardzo dziękuję. Ale mów mi, proszę, Renate. U nas w rodzinie wszyscy mówią sobie po imieniu.”

Deniz: „Gut … Renate. Das ist noch neu für mich."

Deniz: „Dobrze… Renate. To dla mnie jeszcze nowe.”

Frau Weber: „Das lernst du schnell. Komm, die Familie ist schon im Wohnzimmer."

Pani Weber: „Szybko się przyzwyczaisz. Chodź, rodzina jest już w salonie.”

Im Wohnzimmer sitzen viele Menschen. Auf dem Tisch stehen Kaffee, Milch, Zucker und drei Kuchen. An der Wand hängen alte Fotos. Alle sehen Deniz an und lachen freundlich.

W salonie siedzi dużo ludzi. Na stole stoją kawa, mleko, cukier i trzy ciasta. Na ścianie wiszą stare zdjęcia. Wszyscy patrzą na Deniza i uśmiechają się przyjaźnie.

Lukas: „Deniz, das ist meine Familie. Das ist mein Vater, Thomas."

Lukas: „Deniz, to moja rodzina. To jest mój tata, Thomas.”

Herr Weber: „Guten Tag, Deniz. Schön, dich zu sehen. Willkommen bei uns."

Pan Weber: „Dzień dobry, Deniz. Miło cię widzieć. Witaj u nas.”

Lukas: „Und das ist meine Schwester Mia."

Lukas: „A to moja siostra Mia.”

Mia: „Hi! Ich bin Mia. Ich bin neunzehn und ich studiere in Köln."

Mia: „Hej! Jestem Mia. Mam dziewiętnaście lat i studiuję w Kolonii.”

Deniz: „Hallo, Mia. Ich heiße Deniz."

Deniz: „Cześć, Mia. Mam na imię Deniz.”

Frau Weber: „Und das hier ist mein Bruder Peter. Er ist also der Onkel von Lukas und Mia."

Pani Weber: „A to jest mój brat Peter. Czyli wujek Lukasa i Mii.”

Peter: „Hallo, Deniz! Und das ist Sabine, meine Ehefrau."

Peter: „Cześć, Deniz! A to Sabine, moja żona.”

Frau Weber: „Und hier ist Jana. Sie ist die Tochter von Peter und Sabine."

Pani Weber: „A tu jest Jana. To córka Petera i Sabine.”

Jana: „Hallo! Und das ist Emma, mein Baby. Sie ist neun Monate alt."

Jana: „Cześć! A to Emma, moje dziecko. Ma dziewięć miesięcy.”

Deniz: „Sie ist sehr süß. Ist das dein erstes Kind?"

Deniz: „Jest przesłodka. To twoje pierwsze dziecko?”

Jana: „Ja, mein erstes Kind. Meine Eltern sind jetzt also Großeltern."

Jana: „Tak, moje pierwsze dziecko. Czyli moi rodzice są teraz dziadkami.”

Peter: „Und ich bin ein sehr junger Opa!"

Peter: „A ja jestem bardzo młodym dziadkiem!”

Alle lachen. Deniz setzt sich neben Mia auf das Sofa.

Wszyscy się śmieją. Deniz siada obok Mii na kanapie.

Frau Weber: „Möchtest du Kaffee, Deniz?"

Pani Weber: „Napijesz się kawy, Deniz?”

Deniz: „Ja, gern."

Deniz: „Tak, chętnie.”

Frau Weber: „Mit Milch und Zucker?"

Pani Weber: „Z mlekiem i cukrem?”

Deniz: „Nur mit Milch, bitte. Und nur wenig."

Deniz: „Tylko z mlekiem, proszę. I tylko troszkę.”

Frau Weber: „Und Kuchen? Es gibt Apfelkuchen, Käsekuchen und Schokoladenkuchen."

Pani Weber: „A ciasto? Jest szarlotka, sernik i ciasto czekoladowe.”

Deniz: „Ich hätte gern ein Stück Apfelkuchen."

Deniz: „Poproszę kawałek szarlotki.”

Frau Weber: „Mia, kannst du mir bitte einen Teller geben?"

Pani Weber: „Mia, możesz mi podać talerzyk?”

Mia: „Hier, Mama."

Mia: „Proszę, mamo.”

Frau Weber gibt Deniz ein sehr großes Stück Kuchen. Sie gibt allen Leuten ein großes Stück.

Pani Weber daje Denizowi bardzo duży kawałek ciasta. Wszystkim daje duży kawałek.

Deniz: „Oh, das ist viel!"

Deniz: „Och, to dużo!”

Frau Weber: „Das ist nicht viel, das ist normal. Und jetzt erzähl: Wo wohnen deine Eltern?"

Pani Weber: „To nie jest dużo, to normalnie. A teraz opowiadaj: gdzie mieszkają twoi rodzice?”

Deniz: „Meine Eltern wohnen in Istanbul. Mein Vater ist Lehrer, und meine Mutter arbeitet in einem Büro."

Deniz: „Moi rodzice mieszkają w Stambule. Mój tata jest nauczycielem, a mama pracuje w biurze.”

Frau Weber: „Hast du Geschwister?"

Pani Weber: „Masz rodzeństwo?”

Deniz: „Ja, ich habe einen Bruder und eine Schwester. Mein Bruder heißt Emre, er ist zweiunddreißig. Meine Schwester heißt Ayşe, sie ist vierundzwanzig."

Deniz: „Tak, mam brata i siostrę. Mój brat ma na imię Emre, ma trzydzieści dwa lata. Moja siostra ma na imię Ayşe, ma dwadzieścia cztery lata.”

Frau Weber: „Und hat dein Bruder schon Kinder?"

Pani Weber: „A twój brat ma już dzieci?”

Deniz: „Ja, er hat einen Sohn und eine Tochter. Sein Sohn ist vier Jahre alt, seine Tochter ist zwei."

Deniz: „Tak, ma syna i córkę. Syn ma cztery lata, a córka dwa.”

Frau Weber: „Dann sind deine Eltern auch Großeltern! Wie schön. Einen schönen Gruß an deine Mutter und deinen Vater in Istanbul!"

Pani Weber: „To twoi rodzice też są dziadkami! Jak pięknie. Serdecznie pozdrów ode mnie mamę i tatę w Stambule!”

Deniz: „Danke, das mache ich."

Deniz: „Dziękuję, pozdrowię.”

Es klingelt an der Tür. Eine Nachbarin bringt einen Teller zurück, aber sie hat keine Zeit und geht schnell wieder.

Ktoś dzwoni do drzwi. Sąsiadka oddaje talerz, ale nie ma czasu i szybko wychodzi.

Nachbarin: „Tschüss, Renate! Auf Wiedersehen, alle zusammen!"

Sąsiadka: „Pa, Renate! Do widzenia wszystkim!”

Frau Weber: „Auf Wiedersehen! — Das war Frau Klein von nebenan. Sie ist keine Verwandte, sie ist nur eine Bekannte."

Pani Weber: „Do widzenia! — To była pani Klein z mieszkania obok. Nie jest z rodziny, to tylko znajoma.”

Frau Weber: „Deniz, möchtest du unser Fotoalbum sehen?"

Pani Weber: „Deniz, chcesz zobaczyć nasz album ze zdjęciami?”

Deniz: „Ja, sehr gern!"

Deniz: „Tak, bardzo chętnie!”

Frau Weber steht auf und nimmt ein dickes Album aus dem Schrank. Sie legt es auf den Tisch und setzt sich neben Deniz. Lukas macht Musik leise, und alle sehen auf die Fotos.

Pani Weber wstaje i wyjmuje z szafy gruby album. Kładzie go na stole i siada obok Deniza. Lukas ścisza muzykę i wszyscy oglądają zdjęcia.

Frau Weber: „Schau, das sind meine Eltern. Das ist meine Mutter Gertrud und das ist mein Vater Karl. Für Lukas und Mia sind sie Oma und Opa."

Pani Weber: „Popatrz, to są moi rodzice. To moja mama Gertrud, a to mój tata Karl. Dla Lukasa i Mii to babcia i dziadek.”

Deniz: „Also sind sie die Großmutter und der Großvater von Lukas?"

Deniz: „Czyli to jest babka i dziadek Lukasa?”

Lukas: „Genau. Meine Großmutter und mein Großvater. Ich sage aber immer Oma und Opa."

Lukas: „Właśnie. Moja babka i mój dziadek. Ale ja zawsze mówię «babcia» i «dziadziuś».”

Deniz: „Wie alt sind sie?"

Deniz: „Ile mają lat?”

Frau Weber: „Meine Mutter ist achtundachtzig, mein Vater ist neunzig."

Pani Weber: „Moja mama ma osiemdziesiąt osiem lat, a tata dziewięćdziesiąt.”

Deniz: „Und wann hat er Geburtstag?"

Deniz: „A kiedy on ma urodziny?”

Frau Weber: „Mein Vater hat am siebten Juli Geburtstag. Meine Mutter hat im Februar Geburtstag, am vierzehnten."

Pani Weber: „Mój tata ma urodziny siódmego lipca. Mama ma urodziny w lutym, czternastego.”

Deniz: „Das ist ein schönes Foto. Wer ist die Frau links?"

Deniz: „To piękne zdjęcie. Kim jest ta kobieta po lewej?”

Frau Weber: „Das ist meine Schwester Helga. Und der Mann neben ihr ist ihr Partner. Sie sind nicht verheiratet, aber sie sind schon dreißig Jahre zusammen."

Pani Weber: „To moja siostra Helga. A mężczyzna obok niej to jej partner. Nie są małżeństwem, ale są razem już trzydzieści lat.”

Es klingelt wieder. Eine Frau mit einem roten Mantel kommt herein. Deniz steht auf.

Znowu ktoś dzwoni. Wchodzi kobieta w czerwonym płaszczu. Deniz wstaje.

Helga: „Guten Tag! Entschuldigung, ich komme zu spät. Der Bus war weg."

Helga: „Dzień dobry! Przepraszam za spóźnienie. Uciekł mi autobus.”

Frau Weber: „Kein Problem, Helga. Das ist Deniz, der neue Mitbewohner von Lukas."

Pani Weber: „Nic nie szkodzi, Helga. To jest Deniz, nowy współlokator Lukasa.”

Helga: „Ah, hallo! Darf ich mich vorstellen? Ich bin Helga, die Schwester von Renate."

Helga: „A, cześć! Mogę się przedstawić? Jestem Helga, siostra Renate.”

Deniz: „Freut mich. Ich stelle mich auch kurz vor: Mein Vorname ist Deniz."

Deniz: „Miło mi. Ja też się krótko przedstawię: mam na imię Deniz.”

Helga: „Deniz? Das ist ein schöner Name. Was bedeutet er?"

Helga: „Deniz? To ładne imię. Co ono znaczy?”

Deniz: „Deniz bedeutet Meer. In der Türkei ist der Name sehr beliebt."

Deniz: „Deniz znaczy «morze». W Turcji to imię jest bardzo popularne.”

Frau Weber: „Interessant! Bei uns ist der Familienname Weber. Früher haben die Leute Stoff gemacht. Man kann viel aus einem Namen lernen."

Pani Weber: „Ciekawe! U nas nazwisko to Weber. Dawniej ludzie o tym nazwisku robili tkaniny. Z nazwiska można się wiele dowiedzieć.”

Deniz sieht wieder in das Album. Auf einem Foto steht ein großes Haus mit einem Garten.

Deniz znowu patrzy do albumu. Na jednym zdjęciu jest duży dom z ogrodem.

Deniz: „Ist das euer Haus?"

Deniz: „To wasz dom?”

Frau Weber: „Ja, das war unser Haus in Bonn. Wir haben dort zwanzig Jahre gewohnt. Lukas und Mia sind dort klein gewesen."

Pani Weber: „Tak, to był nasz dom w Bonn. Mieszkaliśmy tam dwadzieścia lat. Lukas i Mia byli tam mali.”

Deniz: „Und wer sind die vielen Menschen auf diesem Foto?"

Deniz: „A kim są ci wszyscy ludzie na tym zdjęciu?”

Frau Weber: „Das sind alles Verwandte. Onkel, Tanten, Cousins. Wir sind eine große Familie. Nur eine Person ist keine Verwandte: die Frau rechts. Das ist eine alte Bekannte aus Hamburg."

Pani Weber: „To sami krewni. Wujkowie, ciocie, kuzyni. Jesteśmy dużą rodziną. Tylko jedna osoba nie jest z rodziny: ta kobieta po prawej. To stara znajoma z Hamburga.”

Peter: „Deniz, nimm doch noch ein Stück Kuchen!"

Peter: „Deniz, weź jeszcze kawałek ciasta!”

Deniz: „Danke, ich nehme gern ein kleines Stück."

Deniz: „Dziękuję, chętnie wezmę mały kawałek.”

Frau Weber gibt ihm einen neuen Teller. Dann klingelt das Telefon. Frau Weber nimmt das Telefon und lacht.

Pani Weber daje mu nowy talerzyk. Potem dzwoni telefon. Pani Weber odbiera i się śmieje.

Frau Weber: „Hallo, Papa! … Ja, alle sind hier. … Nein, du musst nicht kommen, es ist zu weit. … Ja, ich gebe dir Lukas."

Pani Weber: „Cześć, tato! … Tak, wszyscy są. … Nie, nie musisz przyjeżdżać, to za daleko. … Tak, daję ci Lukasa.”

Lukas: „Hallo, Opa! … Ja, mir geht es gut. … Nächsten Mittwoch komme ich zu dir. … Ja, ich bringe Kuchen mit. … Tschüss, Opa. Auf Wiederhören!"

Lukas: „Cześć, dziadku! … Tak, u mnie wszystko dobrze. … W przyszłą środę do ciebie przyjadę. … Tak, przywiozę ciasto. … Pa, dziadku. Do usłyszenia!”

Lukas gibt seiner Mutter das Telefon zurück.

Lukas oddaje mamie telefon.

Frau Weber: „Mein Vater spricht nicht gern lange am Telefon. Er sagt immer nur drei Sätze und dann: Auf Wiederhören!"

Pani Weber: „Mój tata nie lubi długo rozmawiać przez telefon. Zawsze mówi tylko trzy zdania, a potem: «Do usłyszenia!»”

Herr Weber: „Deniz, du bist bei uns immer willkommen. Wir sprechen gern langsam, wenn du willst."

Pan Weber: „Deniz, zawsze jesteś u nas mile widziany. Jeśli chcesz, chętnie będziemy mówić powoli.”

Deniz: „Danke. Bitte sprechen Sie … ich meine, bitte sprecht langsam. Dann verstehe ich fast alles."

Deniz: „Dziękuję. Proszę mówić… to znaczy, mówcie, proszę, powoli. Wtedy rozumiem prawie wszystko.”

Frau Weber macht eine neue Seite auf. Auf dem Foto sitzt ein kleiner Junge auf einem Fahrrad. Neben ihm steht ein Mädchen mit einer Puppe.

Pani Weber otwiera nową stronę. Na zdjęciu mały chłopiec siedzi na rowerze. Obok niego stoi dziewczynka z lalką.

Deniz: „Wer ist der Junge?"

Deniz: „Kim jest ten chłopiec?”

Mia: „Das ist Lukas! Er war sechs Jahre alt."

Mia: „To Lukas! Miał sześć lat.”

Deniz: „Und wer ist das Mädchen?"

Deniz: „A kim jest ta dziewczynka?”

Mia: „Das bin ich. Ich war zwei. Ich finde das Foto schrecklich."

Mia: „To ja. Miałam dwa lata. To zdjęcie jest okropne.”

Deniz: „Ich finde euch beide sehr süß."

Deniz: „Moim zdaniem oboje jesteście bardzo słodcy.”

Alle lachen. Deniz sieht noch ein Foto: eine junge Frau in der Küche, mit drei Kindern.

Wszyscy się śmieją. Deniz ogląda jeszcze jedno zdjęcie: młoda kobieta w kuchni z trojgiem dzieci.

Deniz: „Und wer ist diese Frau?"

Deniz: „A kim jest ta kobieta?”

Frau Weber: „Das ist wieder meine Mutter, deine Oma, Lukas. Sie war früher Hausfrau. Sie hatte drei Kinder: Helga, mich und Peter."

Pani Weber: „To znowu moja mama, twoja babcia, Lukas. Kiedyś zajmowała się domem. Miała troje dzieci: Helgę, mnie i Petera.”

Deniz: „Also hat sie nicht gearbeitet?"

Deniz: „Czyli nie pracowała?”

Helga: „Doch, sie hat sehr viel gearbeitet! Aber sie hatte keine Arbeit im Büro. Eine Hausfrau arbeitet den ganzen Tag."

Helga: „Ależ pracowała, i to bardzo dużo! Tylko nie w biurze. Gospodyni domowa pracuje cały dzień.”

Deniz: „Entschuldigung, das war falsch von mir."

Deniz: „Przepraszam, źle to powiedziałem.”

Helga: „Kein Problem. Und bitte sag Du zu mir. Sie ist zu formell."

Helga: „Nic nie szkodzi. I proszę, mów mi po imieniu. «Pani» jest zbyt oficjalne.”

Deniz: „Entschuldigen Sie … entschuldige! Das ist noch schwer für mich."

Deniz: „Przepraszam panią… przepraszam cię! To dla mnie jeszcze trudne.”

Mia zeigt auf ein neues Foto. Dort steht sie mit einem jungen Mann am Rhein.

Mia pokazuje nowe zdjęcie. Stoi na nim z młodym mężczyzną nad Renem.

Mia: „Das ist Tim, mein Partner. Er studiert zurzeit in Berlin."

Mia: „To Tim, mój partner. Teraz studiuje w Berlinie.”

Deniz: „Kennt ihn die Familie schon?"

Deniz: „Rodzina już go zna?”

Mia: „Ja, alle kennen ihn. Er ist ein netter Mensch. Meine Eltern mögen ihn sehr."

Mia: „Tak, wszyscy go znają. To miły człowiek. Moi rodzice bardzo go lubią.”

Frau Weber: „Wir mögen ihn wirklich. Aber er isst zu wenig Kuchen."

Pani Weber: „Naprawdę go lubimy. Ale je za mało ciasta.”

Mia: „Mama!"

Mia: „Mamo!”

Deniz: „Und wer sind die Leute auf diesem Foto? Ist das eine Hochzeit?"

Deniz: „A kim są ludzie na tym zdjęciu? To wesele?”

Frau Weber: „Ja, das ist unsere Hochzeit, im Jahr neunzehnhundertsechsundachtzig. Ich war vierundzwanzig. Thomas war siebenundzwanzig."

Pani Weber: „Tak, to nasz ślub, w tysiąc dziewięćset osiemdziesiątym szóstym roku. Miałam dwadzieścia cztery lata. Thomas miał dwadzieścia siedem.”

Deniz: „Sie sehen sehr jung aus."

Deniz: „Wyglądacie bardzo młodo.”

Herr Weber: „Wir waren auch jung. Aber das Alter ist nur eine Zahl, sagt Renate immer."

Pan Weber: „Bo byliśmy młodzi. Ale wiek to tylko liczba, jak zawsze mówi Renate.”

Frau Weber: „Genau. Das Alter ist nur eine Zahl."

Pani Weber: „No właśnie. Wiek to tylko liczba.”

Deniz möchte den Kaffee nehmen, aber die Tasse steht zu weit weg. Ein bisschen Kaffee kommt auf den Tisch.

Deniz chce wziąć kawę, ale filiżanka stoi za daleko. Trochę kawy wylewa się na stół.

Deniz: „Oh! Entschuldigung! Es tut mir leid."

Deniz: „Och! Przepraszam! Bardzo mi przykro.”

Frau Weber: „Das ist nicht schlimm. Mia, kannst du bitte ein Tuch bringen?"

Pani Weber: „Nic się nie stało. Mia, możesz przynieść ściereczkę?”

Mia: „Kein Problem. Ich hole eins."

Mia: „Jasne. Już przynoszę.”

Frau Weber: „So, alles gut. Deniz, wie findest du Köln?"

Pani Weber: „No, wszystko w porządku. Deniz, jak ci się podoba Kolonia?”

Deniz: „Ich finde Köln sehr schön. Aber ich kenne noch fast nichts. Ich kenne den Dom und den Supermarkt."

Deniz: „Kolonia bardzo mi się podoba. Ale prawie nic jeszcze nie znam. Znam katedrę i supermarket.”

Mia: „Kennst du schon die Altstadt?"

Mia: „A znasz już Stare Miasto?”

Deniz: „Nein, noch nicht."

Deniz: „Nie, jeszcze nie.”

Mia: „Dann zeige ich dir die Altstadt. Gib mir bitte deine Nummer, dann schreibe ich dir."

Mia: „To pokażę ci Stare Miasto. Daj mi swój numer, to do ciebie napiszę.”

Deniz: „Gern. Meine Nummer ist null eins sieben eins, drei drei zwei, vier fünf sechs."

Deniz: „Chętnie. Mój numer to zero jeden siedem jeden, trzy trzy dwa, cztery pięć sześć.”

Mia: „Danke. Und die Adresse kenne ich ja — du wohnst über uns!"

Mia: „Dzięki. A adres przecież znam — mieszkasz nad nami!”

Frau Weber: „Weißt du eigentlich die Adresse von der Sprachschule?"

Pani Weber: „A znasz w ogóle adres szkoły językowej?”

Deniz: „Ja, sie ist in der Nähe vom Bahnhof. Ich will die Straße wissen, aber ich habe den Zettel oben."

Deniz: „Tak, jest niedaleko dworca. Chcę wiedzieć, jaka to ulica, ale kartkę mam na górze.”

Nach dem Kuchen bringt Frau Weber einen großen Kalender. Auf dem Kalender stehen viele Namen und viele Zahlen. Deniz findet das sehr interessant.

Po cieście pani Weber przynosi duży kalendarz. Są w nim wpisane różne imiona i mnóstwo liczb. Deniz uważa, że to bardzo ciekawe.

Frau Weber: „Das ist unser Familienkalender. Hier stehen alle Geburtstage. Ich vergesse nämlich immer alles."

Pani Weber: „To nasz rodzinny kalendarz. Są tu wszystkie urodziny. Bo ja zawsze wszystko zapominam.”

Deniz: „Was für ein toller Kalender!"

Deniz: „Co za świetny kalendarz!”

Frau Weber: „Schau: Mia hat am dritten März Geburtstag. Lukas hat am zwanzigsten September Geburtstag."

Pani Weber: „Popatrz: Mia ma urodziny trzeciego marca. Lukas ma urodziny dwudziestego września.”

Deniz: „Und wann hat Peter Geburtstag?"

Deniz: „A kiedy urodziny ma Peter?”

Peter: „Am ersten Mai. Dieses Jahr bin ich fünfzig geworden. Wir haben lange gefeiert, bis zwei Uhr nachts."

Peter: „Pierwszego maja. W tym roku skończyłem pięćdziesiąt lat. Świętowaliśmy długo, do drugiej w nocy.”

Deniz: „Und das Baby? Wann hat Emma Geburtstag?"

Deniz: „A dziecko? Kiedy Emma ma urodziny?”

Jana: „Am zwölften November. Sie wird dann ein Jahr alt."

Jana: „Dwunastego listopada. Skończy wtedy roczek.”

Frau Weber: „Und gestern hatte Sabine Geburtstag! Aber sie sagt nichts, sie ist zu bescheiden."

Pani Weber: „A wczoraj Sabine miała urodziny! Ale nic nie mówi, jest zbyt skromna.”

Sabine: „Ich mag keine großen Feste. Ein kurzer Kaffee mit der Familie ist genug."

Sabine: „Nie lubię dużych imprez. Krótka kawa z rodziną w zupełności wystarczy.”

Deniz: „Herzlichen Glückwunsch, auch später noch!"

Deniz: „Wszystkiego najlepszego, choć trochę spóźnione!”

Sabine: „Danke, Deniz."

Sabine: „Dziękuję, Deniz.”

Frau Weber nimmt einen Stift und schreibt etwas in den Kalender.

Pani Weber bierze długopis i coś wpisuje do kalendarza.

Frau Weber: „So. Wann hast du Geburtstag, Deniz?"

Pani Weber: „No. A kiedy ty masz urodziny, Deniz?”

Deniz: „Am neunzehnten Juni."

Deniz: „Dziewiętnastego czerwca.”

Frau Weber: „Am neunzehnten Juni. Perfekt, jetzt stehst du auch im Kalender. Jetzt gehörst du zur Familie."

Pani Weber: „Dziewiętnastego czerwca. Świetnie, teraz ty też jesteś w kalendarzu. Teraz należysz do rodziny.”

Deniz wird ein bisschen rot. Er findet die Familie Weber wirklich nett.

Deniz trochę się czerwieni. Rodzina Weberów wydaje mu się naprawdę sympatyczna.

Lukas: „Und was machst du diese Woche?"

Lukas: „A co robisz w tym tygodniu?”

Deniz: „Am Montag beginnt mein Deutschkurs. Am Dienstag habe ich einen Termin beim Amt, und Elif kommt mit. Sie kennt alle Papiere. Am Mittwoch habe ich nichts."

Deniz: „W poniedziałek zaczyna się mój kurs niemieckiego. We wtorek mam wizytę w urzędzie i Elif idzie ze mną. Ona zna się na wszystkich papierach. W środę nic nie mam.”

Mia: „Am Mittwoch habe ich auch nichts. Dann gehen wir in die Altstadt!"

Mia: „W środę ja też nic nie mam. To pójdziemy na Stare Miasto!”

Deniz: „Gern. Aber nur kurz, weil ich am Abend lernen muss."

Deniz: „Chętnie. Ale tylko na chwilę, bo wieczorem muszę się uczyć.”

Frau Weber: „Und wer ist Elif?"

Pani Weber: „A kim jest Elif?”

Deniz: „Elif ist eine Freundin aus dem Sprachkurs. Sie ist sechsundzwanzig. Ihre Eltern kommen auch aus der Türkei, aber sie ist hier geboren."

Deniz: „Elif to koleżanka z kursu językowego. Ma dwadzieścia sześć lat. Jej rodzice też są z Turcji, ale ona urodziła się tutaj.”

Frau Weber: „Bring sie doch nächsten Sonntag mit! Sie ist auch willkommen."

Pani Weber: „To przyprowadź ją w przyszłą niedzielę! Ona też jest mile widziana.”

Deniz: „Wirklich? Danke, ich frage sie. Soll ich etwas bringen?"

Deniz: „Naprawdę? Dziękuję, zapytam ją. Mam coś przynieść?”

Frau Weber: „Nein, du bringst nichts mit! Du bist Gast."

Pani Weber: „Nie, niczego nie przynosisz! Jesteś gościem.”

Deniz: „Aber ich möchte gern türkischen Tee bringen. Meine Mutter hat mir Tee geschickt."

Deniz: „Ale bardzo chciałbym przynieść turecką herbatę. Mama przysłała mi herbatę.”

Frau Weber: „Türkischer Tee? Also gut, den möchte ich probieren."

Pani Weber: „Turecką herbatę? No dobrze, chętnie spróbuję.”

Es ist jetzt halb sieben. Die Zeit geht heute sehr schnell. Peter und Sabine stehen auf, und Jana nimmt das Baby.

Jest już wpół do siódmej. Czas dziś bardzo szybko leci. Peter i Sabine wstają, a Jana bierze dziecko.

Peter: „Wir müssen leider gehen. Emma muss schlafen."

Peter: „Niestety musimy już iść. Emma musi spać.”

Jana: „Auf Wiedersehen, Deniz! Es war schön, dich kennenzulernen."

Jana: „Do widzenia, Deniz! Miło było cię poznać.”

Deniz: „Auf Wiedersehen! Bis bald."

Deniz: „Do widzenia! Do zobaczenia.”

Helga: „Ich bleibe noch ein bisschen. Aber lange bleibe ich nicht, denn der letzte Bus fährt um acht. Früher war der Bus schneller."

Helga: „Ja zostanę jeszcze chwilę. Ale nie za długo, bo ostatni autobus jest o ósmej. Kiedyś autobus jeździł szybciej.”

Deniz steht auch auf. Er ist müde, aber sehr glücklich.

Deniz też wstaje. Jest zmęczony, ale bardzo szczęśliwy.

Deniz: „Vielen Dank für den Kaffee und den Kuchen. Es war wirklich schön."

Deniz: „Bardzo dziękuję za kawę i ciasto. Było naprawdę miło.”

Frau Weber: „Du bist immer willkommen, mein Junge. Am Sonntag gibt es hier immer Kaffee. Und einen schönen Gruß an deine Familie in Istanbul!"

Pani Weber: „Zawsze jesteś tu mile widziany, chłopcze. W niedzielę zawsze jest u nas kawa. I serdecznie pozdrów rodzinę w Stambule!”

Deniz: „Danke. Auf Wiedersehen!"

Deniz: „Dziękuję. Do widzenia!”

Alle: „Tschüss, Deniz!"

Wszyscy: „Pa, Deniz!”

Oben in seiner Wohnung nimmt Deniz sein Heft und schreibt neue Wörter auf: die Großeltern, die Geschwister, die Ehefrau, der Familienname. Dann schreibt er eine Nachricht an Elif: „Hallo Elif! Heute war ich bei der Familie von Lukas. Es gab Kuchen und tausend Fragen. Ich habe fast alles verstanden! Kommst du nächsten Sonntag mit? Wir sehen uns morgen im Kurs."

Na górze, w swoim mieszkaniu, Deniz bierze zeszyt i zapisuje nowe słowa: die Großeltern, die Geschwister, die Ehefrau, der Familienname. Potem pisze wiadomość do Elif: „Cześć, Elif! Byłem dziś u rodziny Lukasa. Było ciasto i tysiąc pytań. Zrozumiałem prawie wszystko! Pójdziesz ze mną w przyszłą niedzielę? Do jutra na kursie.”

Elif antwortet nach zwei Minuten: „Was für ein Tag! Ja, ich komme gern mit. Bis morgen!"

Elif odpisuje po dwóch minutach: „Co za dzień! Tak, chętnie pójdę. Do jutra!”

Deniz macht das Fenster auf. Draußen ist es noch hell. Er denkt an seine Eltern in Istanbul, an seinen Bruder, an seine Schwester. Er ist weit weg von zu Hause. Aber heute war er nicht allein.

Deniz otwiera okno. Na dworze jest jeszcze jasno. Myśli o rodzicach w Stambule, o bracie, o siostrze. Jest daleko od domu. Ale dziś nie był sam.