Das kaputte Handy

Am Dienstagmorgen ist Deniz sehr früh aufgestanden. Er hatte einen wichtigen Termin. Um zehn Uhr wollte er Herrn Schneider in der Sprachschule treffen. Es ging um eine Stelle und um seine Bewerbung. Deniz war nervös, weil er in der Nacht schlecht geschlafen hat.

We wtorek rano Deniz wstał bardzo wcześnie. Miał ważne spotkanie. O dziesiątej chciał się spotkać z panem Schneiderem w szkole językowej. Chodziło o posadę i o jego podanie. Deniz był zdenerwowany, bo w nocy źle spał.

Lukas: „Guten Morgen, Deniz! Du siehst furchtbar müde aus."

Lukas: „Dzień dobry, Deniz! Wyglądasz na strasznie zmęczonego.”

Deniz: „Guten Morgen. Ich hatte einen schrecklichen Traum. In dem Traum ist mein Handy kaputt gegangen, und ich konnte niemanden anrufen. Es war furchtbar."

Deniz: „Dzień dobry. Miałem okropny sen. We śnie zepsuł mi się telefon i nie mogłem do nikogo zadzwonić. To było straszne.”

Lukas: „Das war nur ein Traum. Trink jetzt einen Kaffee in Ruhe."

Lukas: „To był tylko sen. Wypij teraz spokojnie kawę.”

Deniz: „Ich habe keine Zeit für Ruhe. Und ich habe heute keine Lust auf Spaß. Der Termin ist zu wichtig."

Deniz: „Nie mam czasu na spokój. I dzisiaj nie mam ochoty na żarty. To spotkanie jest za ważne.”

Lukas: „Hoffentlich hat Herr Schneider gute Nachrichten. Ich hoffe es für dich."

Lukas: „Oby pan Schneider miał dobre wiadomości. Mam nadzieję, że tak będzie.”

Um Viertel nach neun ist Deniz mit der Bahn gefahren. Die Bahn war voll. Er wollte die Adresse noch einmal lesen und hat sein Handy aus der Jacke genommen. Der Bildschirm war schwarz. Er hat auf jeden Knopf gedrückt, aber nichts ist passiert.

Kwadrans po dziewiątej Deniz pojechał kolejką. Kolejka była pełna. Chciał jeszcze raz przeczytać adres i wyjął telefon z kurtki. Ekran był czarny. Naciskał każdy przycisk, ale nic się nie działo.

Deniz: „Nein, bitte nicht! Mein Handy ist kaputt gegangen."

Deniz: „Nie, tylko nie to! Zepsuł mi się telefon.”

Kein Bild, kein Ton, kein Netz, keine Verbindung. In dem Handy waren alle Kontakte, alle Fotos und alle Nachrichten. Der Traum von der Nacht war plötzlich wahr. Neben ihm hat eine Frau gesessen, ungefähr fünfzig Jahre alt. Deniz war nervös, aber er hat sie gefragt.

Żadnego obrazu, żadnego dźwięku, zasięgu ani połączenia. W telefonie były wszystkie kontakty, wszystkie zdjęcia i wszystkie wiadomości. Nocny sen nagle się spełnił. Obok niego siedziała kobieta, mniej więcej pięćdziesięcioletnia. Deniz był zdenerwowany, ale ją zapytał.

Deniz: „Entschuldigung, mein Handy ist kaputt gegangen. Ich habe kein Netz und keine Verbindung."

Deniz: „Przepraszam, zepsuł mi się telefon. Nie mam zasięgu ani połączenia.”

Frau: „Was ist denn passiert? Können Sie das beschreiben?"

Kobieta: „A co się stało? Może pan to opisać?”

Deniz: „Ich kann es nicht gut beschreiben. Der Bildschirm ist einfach schwarz geworden."

Deniz: „Nie umiem tego dobrze opisać. Ekran po prostu zrobił się czarny.”

Frau: „Das ist wirklich schrecklich. Brauchen Sie Hilfe?"

Kobieta: „To naprawdę okropne. Potrzebuje pan pomocy?”

Deniz: „Ja. Ich habe um zehn Uhr einen Termin. Können Sie mir bitte Ihr Handy leihen?"

Deniz: „Tak. O dziesiątej mam spotkanie. Czy mogłaby mi pani pożyczyć telefon?”

Frau: „Gern. Nennen Sie mir die Nummer, ich tippe sie ein."

Kobieta: „Chętnie. Proszę mi podać numer, to go wpiszę.”

Deniz: „Ich kann die Nummer leider nicht nennen. Alle Kontakte sind in meinem Handy."

Deniz: „Niestety nie mogę podać numeru. Wszystkie kontakty są w moim telefonie.”

Frau: „Kein Problem. Wir suchen die Homepage von der Sprachschule. Da steht bestimmt eine Nummer."

Kobieta: „Nie ma sprawy. Poszukamy strony internetowej szkoły językowej. Tam na pewno jest jakiś numer.”

Die Frau hat die Homepage gefunden, und Deniz hat angerufen. Zuerst hat niemand geantwortet. Dann kam die Mailbox.

Kobieta znalazła stronę i Deniz zadzwonił. Najpierw nikt nie odbierał. Potem włączyła się poczta głosowa.

Deniz: „Guten Tag, Herr Schneider. Hier spricht Deniz. Mein Handy ist kaputt gegangen. Ich habe vielleicht zehn Minuten Verspätung. Es tut mir sehr leid."

Deniz: „Dzień dobry, panie Schneider. Mówi Deniz. Zepsuł mi się telefon. Mogę się spóźnić jakieś dziesięć minut. Bardzo przepraszam.”

Zwei Minuten später hat das Handy von der Frau geklingelt. Herr Schneider hat zurückgerufen.

Dwie minuty później zadzwonił telefon tej kobiety. To pan Schneider oddzwonił.

Herr Schneider: „Herr Deniz? Ich habe Ihre Nachricht auf der Mailbox gehört. Können Sie mir Ihren Namen noch einmal sagen? Wie spricht man ihn aus?"

Pan Schneider: „Panie Denizie? Odsłuchałem pana wiadomość na poczcie głosowej. Może mi pan jeszcze raz podać swoje nazwisko? Jak się je wymawia?”

Deniz: „Man spricht ihn wie Jaadschi aus."

Deniz: „Wymawia się je jak «Jaadżi».”

Herr Schneider: „Danke. Ich bestätige unseren Termin um zehn Uhr. Ich bestätige auch, dass ich Ihre Bewerbung bekommen habe. Können Sie mir kurz begründen, warum Sie später kommen?"

Pan Schneider: „Dziękuję. Potwierdzam nasze spotkanie o dziesiątej. Potwierdzam też, że dostałem pana podanie. Może mi pan krótko wyjaśnić, dlaczego się pan spóźni?”

Deniz: „Ja, ich kann das begründen: Mein Handy ist kaputt gegangen."

Deniz: „Tak, mogę to wyjaśnić: zepsuł mi się telefon.”

Herr Schneider: „Alles klar. Dann bis gleich um zehn."

Pan Schneider: „Jasne. W takim razie do zobaczenia o dziesiątej.”

Deniz hat der Frau das Handy zurückgegeben. Er hat sich bei ihr bedankt.

Deniz oddał kobiecie telefon. Podziękował jej.

Deniz: „Vielen Dank. Es tut mir leid, dass ich Sie gestört habe."

Deniz: „Bardzo dziękuję. Przepraszam, że pani przeszkodziłem.”

Frau: „Das muss Ihnen nicht leidtun. Meiner Meinung nach sind die neuen Geräte einfach zu schwach. Sie müssen sich beschweren."

Kobieta: „Nie musi pan przepraszać. Moim zdaniem te nowe urządzenia są po prostu za słabe. Powinien pan złożyć reklamację.”

Deniz: „Und wo soll ich mich beschweren?"

Deniz: „A gdzie mam ją złożyć?”

Frau: „In der Werkstatt. Diskutieren Sie nicht lange. Fragen Sie einfach: Können Sie das reparieren?"

Kobieta: „W serwisie. Niech pan długo nie dyskutuje. Proszę po prostu zapytać: «Czy może pan to naprawić?»”

Um zehn Uhr war Deniz in der Sprachschule. Herr Schneider hat viele Fragen gestellt, und Deniz hat alle Fragen beantwortet.

O dziesiątej Deniz był w szkole językowej. Pan Schneider zadał mu wiele pytań, a Deniz odpowiedział na wszystkie.

Herr Schneider: „Kommen Sie bitte am Freitag noch einmal und bringen Sie alle Papiere mit."

Pan Schneider: „Proszę przyjść jeszcze raz w piątek i przynieść wszystkie dokumenty.”

Am Nachmittag hat Deniz Elif getroffen. Sie sind zusammen in eine kleine Werkstatt neben dem Markt gegangen. Dort hat ein Techniker gearbeitet, Herr Krause.

Po południu Deniz spotkał się z Elif. Poszli razem do małego serwisu obok targu. Pracował tam technik, pan Krause.

Deniz: „Guten Tag. Mein Handy ist kaputt gegangen. Können Sie das reparieren?"

Deniz: „Dzień dobry. Zepsuł mi się telefon. Czy może pan to naprawić?”

Herr Krause: „Zeigen Sie mir bitte das Gerät."

Pan Krause: „Proszę mi pokazać to urządzenie.”

Deniz hat ihm das Handy gezeigt. Herr Krause hat den Apparat in die Hand genommen und lange angeschaut.

Deniz pokazał mu telefon. Pan Krause wziął aparat do ręki i długo mu się przyglądał.

Herr Krause: „Der Apparat ist schon alt. Ist das Ihr einziges Mobiltelefon?"

Pan Krause: „Ten aparat jest już stary. To pana jedyny telefon komórkowy?”

Deniz: „Ja. Ich habe nur noch einen alten Laptop. Lukas hat auch ein Tablet, aber das Tablet ist nicht meins."

Deniz: „Tak. Mam jeszcze tylko stary laptop. Lukas ma też tablet, ale to nie jest mój tablet.”

Herr Krause: „Das Display ist kaputt. Ich kann das reparieren."

Pan Krause: „Wyświetlacz jest zepsuty. Mogę to naprawić.”

Deniz: „Wie lange dauert das?"

Deniz: „Ile to potrwa?”

Herr Krause: „Vier oder fünf Tage. Wir müssen das Teil bestellen."

Pan Krause: „Cztery albo pięć dni. Musimy zamówić część.”

Deniz: „Und was kostet das?"

Deniz: „A ile to kosztuje?”

Herr Krause: „Hundertneunundvierzig Euro."

Pan Krause: „Sto czterdzieści dziewięć euro.”

Deniz: „Das ist mir zu teuer."

Deniz: „To dla mnie za drogo.”

Elif: „Haben Sie die Rechnung noch, Deniz?"

Elif: „Masz jeszcze rachunek, Deniz?”

Deniz: „Ja, ich habe alle Rechnungen zu Hause. Ich habe sie auch als Datei gespeichert."

Deniz: „Tak, wszystkie rachunki mam w domu. Zapisałem je też jako plik.”

Elif: „Sehr gut. Vielleicht gibt es noch Garantie."

Elif: „Bardzo dobrze. Może jest jeszcze gwarancja.”

Herr Krause: „Wenn das Handy gefallen ist, gibt es keine Garantie. Ich sehe hier einen kleinen Kratzer."

Pan Krause: „Jeśli telefon spadł, gwarancji nie ma. Widzę tu małą rysę.”

Elif: „Es ist aber nicht gefallen, und ein Kratzer ist kein Sturz. Das stimmt so nicht."

Elif: „Ale on nie spadł, a rysa to nie upadek. To się nie zgadza.”

Deniz: „Bitte, wir müssen doch nicht streiten."

Deniz: „Proszę, nie musimy się przecież kłócić.”

Elif: „Ich streite nicht. Ich sage nur die Wahrheit."

Elif: „Nie kłócę się. Mówię tylko prawdę.”

Herr Krause: „Und ich lüge nicht. In meiner Werkstatt gibt es keine Lüge und keinen Streit."

Pan Krause: „A ja nie kłamię. W moim serwisie nie ma kłamstw ani kłótni.”

Elif: „Ich habe auch nicht gesagt, dass Sie lügen."

Elif: „Wcale nie powiedziałam, że pan kłamie.”

Herr Krause: „Gut. Dann mache ich Ihnen einen Vorschlag: Ich nehme ein gebrauchtes Display. Dann kostet es neunundneunzig Euro, mit drei Monaten Garantie."

Pan Krause: „Dobrze. W takim razie mam dla państwa propozycję: wezmę używany wyświetlacz. Wtedy będzie kosztować dziewięćdziesiąt dziewięć euro, z trzymiesięczną gwarancją.”

Elif: „Der Vorschlag ist gut. Was meinst du, Deniz?"

Elif: „Dobra propozycja. Co o tym myślisz, Deniz?”

Deniz: „Ich finde den Vorschlag auch gut. Aber ich möchte zuerst meine Dateien."

Deniz: „Też uważam, że propozycja jest dobra. Ale najpierw chcę odzyskać swoje pliki.”

Herr Krause: „Ihre Fotos sind nicht weg. Wir können alle Dateien auf Ihren Laptop kopieren."

Pan Krause: „Pana zdjęcia nie przepadły. Możemy skopiować wszystkie pliki na pana laptop.”

Deniz: „Das ist mir sehr wichtig. Die Kamera in dem Handy war gut, und ich fotografiere sehr gern. In Istanbul hatte ich einen alten Fotoapparat von meinem Vater, aber heute fotografieren alle nur noch mit dem Handy. Können Sie mir bitte Ihren Kontakt geben?"

Deniz: „To dla mnie bardzo ważne. Aparat w tym telefonie był dobry, a ja bardzo lubię robić zdjęcia. W Stambule miałem stary aparat fotograficzny po tacie, ale dziś wszyscy robią zdjęcia już tylko telefonem. Może mi pan dać swój kontakt?”

Herr Krause: „Hier ist meine Karte. Rufen Sie am Freitag an, dann sage ich Ihnen mehr."

Pan Krause: „Tu jest moja wizytówka. Proszę zadzwonić w piątek, wtedy powiem panu więcej.”

Deniz hat sich bedankt. Draußen vor der Werkstatt hat Elif gelacht.

Deniz podziękował. Na zewnątrz, przed serwisem, Elif się roześmiała.

Elif: „Du warst zu freundlich. Manchmal muss man diskutieren."

Elif: „Byłeś za miły. Czasem trzeba podyskutować.”

Deniz: „Ich diskutiere nicht gern. Ich hatte heute schon genug Streit."

Deniz: „Nie lubię dyskutować. Dzisiaj miałem już dość kłótni.”

Elif: „Das war kein Streit, das war ein Gespräch. Und es muss dir nicht leidtun."

Elif: „To nie była kłótnia, tylko rozmowa. I nie musisz przepraszać.”

Am Abend war es noch schlimmer. Zu Hause hat das Internet nicht funktioniert.

Wieczorem było jeszcze gorzej. W domu nie działał internet.

Lukas: „Deniz! Das WLAN ist weg. Ich habe kein Netz."

Lukas: „Deniz! Nie ma Wi-Fi. Nie mam zasięgu.”

Deniz: „Ich habe auch kein Netz. Aber ich habe ja auch kein Handy mehr. Der Fernseher funktioniert doch, oder?"

Deniz: „Ja też nie mam zasięgu. Ale ja przecież nie mam już telefonu. Telewizor chyba działa, co?”

Lukas: „Der Fernseher ist online. Ohne Internet zeigt er gar nichts. Und ich wollte heute eine Sendung sehen."

Lukas: „Telewizor działa przez internet. Bez internetu nic nie pokazuje. A ja chciałem dzisiaj obejrzeć jeden program.”

Deniz: „Dann rufen wir die Hotline an. Aber mit deinem Handy, bitte."

Deniz: „To zadzwońmy na infolinię. Ale z twojego telefonu, proszę.”

Lukas hat die Nummer auf der Homepage gefunden und angerufen. Er hat den Lautsprecher angemacht. Sie haben fünfunddreißig Minuten gewartet. Immer die gleiche Musik.

Lukas znalazł numer na stronie internetowej i zadzwonił. Włączył głośnik. Czekali trzydzieści pięć minut. Cały czas ta sama muzyka.

Mitarbeiterin: „Guten Abend, was kann ich für Sie tun?"

Konsultantka: „Dobry wieczór, w czym mogę pomóc?”

Lukas: „Guten Abend. Unser Internet funktioniert nicht. Wir haben keine Verbindung."

Lukas: „Dobry wieczór. Nie działa nam internet. Nie mamy połączenia.”

Mitarbeiterin: „Können Sie mir bitte Ihre Kundennummer nennen?"

Konsultantka: „Czy może mi pan podać swój numer klienta?”

Lukas: „Einen Moment. Hier ist unsere Rechnung, die Nummer steht oben."

Lukas: „Chwileczkę. Tu jest nasz rachunek, numer jest na górze.”

Mitarbeiterin: „Danke. Ich sehe hier ein Problem in Ihrer Straße. Ein Techniker kommt am Donnerstag zwischen acht und achtzehn Uhr."

Konsultantka: „Dziękuję. Widzę tu problem na państwa ulicy. Technik przyjdzie w czwartek między ósmą a osiemnastą.”

Lukas: „Zehn Stunden? Das ist furchtbar. Kann ich mich irgendwo beschweren?"

Lukas: „Dziesięć godzin? To straszne. Mogę gdzieś złożyć skargę?”

Mitarbeiterin: „Sie können sich gern schriftlich beschweren."

Konsultantka: „Oczywiście może pan złożyć skargę na piśmie.”

Später ist Mia gekommen. Sie hatte eine halbe Stunde Verspätung.

Później przyszła Mia. Była spóźniona pół godziny.

Mia: „Sorry! Es war so viel Verkehr. Vor der Brücke war ein Stau, und an jeder Ampel musste ich warten. An der Kreuzung war auch noch ein kleiner Unfall."

Mia: „Sorry! Był taki ruch. Przed mostem był korek, a na każdych światłach musiałam czekać. Na skrzyżowaniu był jeszcze mały wypadek.”

Zehn Minuten später hat es an der Tür geklingelt. Frau Weber ist aus der Wohnung unten hochgekommen.

Dziesięć minut później ktoś zadzwonił do drzwi. Pani Weber przyszła na górę ze swojego mieszkania na dole.

Frau Weber: „Kinder, mein Fernseher zeigt nichts mehr! Wo ist meine Sendung?"

Pani Weber: „Dzieci, mój telewizor nic nie pokazuje! Gdzie jest mój program?”

Mia: „Mama, das ganze Haus hat kein Internet. Aber du kannst die Sendung später online sehen. Ich zeige dir die App."

Mia: „Mamo, cały dom nie ma internetu. Ale możesz obejrzeć ten program później w internecie. Pokażę ci aplikację.”

Frau Weber: „Muss ich etwas herunterladen? Und was kostet das?"

Pani Weber: „Muszę coś ściągać? A ile to kosztuje?”

Mia: „Du musst die App einmal herunterladen. Das ist kostenlos. Du kannst die Videos auch speichern und ohne Netz sehen."

Mia: „Musisz raz pobrać aplikację. Jest za darmo. Możesz też zapisywać filmiki i oglądać je bez internetu.”

Frau Weber: „Und was ist ein Blog? Meine Nachbarin schreibt einen Blog."

Pani Weber: „A co to jest blog? Moja sąsiadka pisze bloga.”

Mia: „Ein Blog ist wie ein Tagebuch im Internet. Ich schreibe auch einen Blog über Comics. Und schau mal, hier ist ein Interview mit deiner Sängerin. Das Video dauert zehn Minuten."

Mia: „Blog to taki pamiętnik w internecie. Ja też piszę bloga o komiksach. A popatrz, tu jest wywiad z twoją piosenkarką. Filmik trwa dziesięć minut.”

Frau Weber: „Ein Interview? Das möchte ich gern sehen. Schick mir bitte den Link."

Pani Weber: „Wywiad? Chętnie go obejrzę. Wyślij mi, proszę, link.”

Mia: „Ich schicke dir den Link, wenn wir wieder Internet haben."

Mia: „Wyślę ci link, jak znowu będziemy mieli internet.”

Frau Weber: „Und was ist ein E-Book? Elif liest immer E-Books."

Pani Weber: „A co to jest e-book? Elif zawsze czyta e-booki.”

Mia: „Ein E-Book ist ein Buch auf dem Tablet. Du kannst ein E-Book in zwei Minuten herunterladen."

Mia: „E-book to książka na tablecie. E-booka możesz pobrać w dwie minuty.”

Frau Weber: „Nein, ich möchte lieber ein Buch aus Papier."

Pani Weber: „Nie, wolę książkę z papieru.”

Mia: „Wir chatten jeden Tag in der Familiengruppe, Mama. Du chattest doch auch."

Mia: „Codziennie piszemy na czacie w grupie rodzinnej, mamo. Przecież ty też czatujesz.”

Frau Weber: „Ja, aber langsam. Ich habe dir gestern dreimal auf die Mailbox gesprochen."

Pani Weber: „Tak, ale powoli. Wczoraj trzy razy nagrałam ci się na pocztę głosową.”

Am Freitag hatte Deniz zwei Termine. Sein erstes Ziel war die Sprachschule, sein zweites Ziel war die Werkstatt.

W piątek Deniz miał dwa spotkania. Jego pierwszym celem była szkoła językowa, a drugim serwis.

Lukas: „Nimm meinen Motorroller. Er steht unten vor dem Haus."

Lukas: „Weź mój skuter. Stoi na dole przed domem.”

Deniz: „Ich habe keinen deutschen Führerschein."

Deniz: „Nie mam niemieckiego prawa jazdy.”

Lukas: „Stimmt, das habe ich vergessen. Und der Motor macht komische Geräusche. Der Motorroller muss sowieso in die Werkstatt."

Lukas: „Racja, zapomniałem. Poza tym silnik wydaje dziwne dźwięki. Skuter i tak musi iść do warsztatu.”

Deniz: „Dann nehme ich das Rad."

Deniz: „To pojadę rowerem.”

Deniz ist mit dem Rad gefahren. An jeder Ampel musste er warten, und vor der Brücke war wieder ein langer Stau. Mit dem Rad ist er trotzdem schnell weitergekommen. Unterwegs hat er an der Kreuzung einen Unfall gesehen. Zum Glück ist nichts Schlimmes passiert.

Deniz pojechał rowerem. Na każdych światłach musiał czekać, a przed mostem znowu był długi korek. Na rowerze i tak szybko jechał dalej. Po drodze zobaczył wypadek na skrzyżowaniu. Na szczęście nic poważnego się nie stało.

Deniz: „Entschuldigung, wo kann ich hier mein Rad parken?"

Deniz: „Przepraszam, gdzie mogę tu zaparkować rower?”

Herr Schneider: „Hinter dem Haus können Sie parken. Kommen Sie herein, Herr Deniz."

Pan Schneider: „Może pan zaparkować za budynkiem. Proszę wejść, panie Denizie.”

Deniz: „Danke. Hier sind alle Papiere."

Deniz: „Dziękuję. Tu są wszystkie dokumenty.”

Herr Schneider: „Sehr gut. Ich habe noch eine Frage: Was ist Ihr Ziel?"

Pan Schneider: „Bardzo dobrze. Mam jeszcze jedno pytanie: jaki jest pana cel?”

Deniz: „Mein Ziel ist eine Ausbildung. Ich möchte im Herbst anfangen."

Deniz: „Moim celem jest nauka zawodu. Chciałbym zacząć jesienią.”

Herr Schneider: „Das ist ein gutes Ziel. Ich melde mich nächste Woche."

Pan Schneider: „To dobry cel. Odezwę się w przyszłym tygodniu.”

Nach dem Termin hat Deniz Elif an der Haltestelle getroffen. Der Weg zur Werkstatt war lang, und sie haben zusammen den Fahrplan gelesen.

Po spotkaniu Deniz spotkał się z Elif na przystanku. Droga do serwisu była długa, więc razem przeczytali rozkład jazdy.

Elif: „Ich habe gestern einen Flug gebucht."

Elif: „Wczoraj zarezerwowałam lot.”

Deniz: „Einen Flug? Wohin denn?"

Deniz: „Lot? A dokąd?”

Elif: „Nach Istanbul. Der Flug war günstig, nur hundertzwanzig Euro. Willst du auch einen Flug buchen?"

Elif: „Do Stambułu. Lot był tani, tylko sto dwadzieścia euro. Też chcesz zarezerwować lot?”

Deniz: „Vielleicht später. Zuerst brauche ich ein Handy."

Deniz: „Może później. Najpierw potrzebuję telefonu.”

Elif: „Schau mal auf den Fahrplan. Die Bahn kommt alle zehn Minuten."

Elif: „Popatrz na rozkład. Kolejka jeździ co dziesięć minut.”

Deniz: „Müssen wir umsteigen?"

Deniz: „Musimy się przesiadać?”

Elif: „Ja, am Hauptbahnhof steigen wir um. Dann sind es noch vier Stationen."

Elif: „Tak, przesiadamy się na dworcu głównym. Potem są jeszcze cztery przystanki.”

Deniz: „Und wie lange dauert das?"

Deniz: „A ile to trwa?”

Elif: „Ungefähr zwanzig Minuten, wenn die Bahn keine Verspätung hat."

Elif: „Mniej więcej dwadzieścia minut, jeśli kolejka nie będzie miała opóźnienia.”

Die Bahn hatte natürlich Verspätung. Zehn Minuten. Die Verbindung nach dem Umsteigen war aber gut, und um halb drei waren sie am Ziel.

Kolejka oczywiście miała opóźnienie. Dziesięć minut. Ale połączenie po przesiadce było dobre i o wpół do trzeciej byli na miejscu.

Herr Krause: „Guten Tag! Ich habe leider keine gute Nachricht. Das Teil ist noch nicht da."

Pan Krause: „Dzień dobry! Niestety nie mam dobrych wiadomości. Części jeszcze nie ma.”

Deniz: „Wie lange dauert das denn noch?"

Deniz: „A ile to jeszcze potrwa?”

Herr Krause: „Vielleicht eine Woche, vielleicht zehn Tage."

Pan Krause: „Może tydzień, może dziesięć dni.”

Deniz: „Das dauert mir zu lange."

Deniz: „To dla mnie za długo.”

Herr Krause: „Ich verstehe Sie. Es tut mir wirklich leid."

Pan Krause: „Rozumiem pana. Naprawdę mi przykro.”

Deniz: „Können Sie mir bitte meine Dateien kopieren?"

Deniz: „Może mi pan skopiować moje pliki?”

Herr Krause: „Klar. Ich speichere alles auf einen Stick: die Fotos, die Kontakte, alles. Das ist kostenlos."

Pan Krause: „Jasne. Zapiszę wszystko na pendrivie: zdjęcia, kontakty, wszystko. To nic nie kosztuje.”

Auf dem Weg nach Hause sind Deniz und Elif noch eine halbe Stunde im Park spazieren gegangen.

W drodze do domu Deniz i Elif poszli jeszcze na pół godziny na spacer do parku.

Elif: „Kaufst du jetzt ein neues Gerät?"

Elif: „Kupisz teraz nowe urządzenie?”

Deniz: „Ich glaube, ja. Wir gehen morgen zusammen und vergleichen online die Preise."

Deniz: „Chyba tak. Jutro pójdziemy razem i porównamy ceny w internecie.”

Am Abend hat Mia von ihrem Sommer berichtet.

Wieczorem Mia opowiadała o swoim lecie.

Mia: „Wir fahren im August nach Hamburg. Wir haben schon eine Jugendherberge gebucht. Die Jugendherberge ist billig, und die Verbindung mit dem Zug ist super. Wir müssen nur einmal umsteigen."

Mia: „W sierpniu jedziemy do Hamburga. Zarezerwowaliśmy już schronisko młodzieżowe. Schronisko jest tanie, a połączenie pociągiem jest super. Musimy się przesiąść tylko raz.”

Am Samstag sind Deniz, Elif und Mia in das Einkaufszentrum gefahren. Im dritten Stock war ein großes Kaufhaus. Dort hat eine Verkäuferin gearbeitet.

W sobotę Deniz, Elif i Mia pojechali do centrum handlowego. Na trzecim piętrze był duży dom towarowy. Pracowała tam sprzedawczyni.

Verkäuferin: „Guten Tag! Kann ich Ihnen helfen?"

Sprzedawczyni: „Dzień dobry! W czym mogę pomóc?”

Deniz: „Ja, bitte. Ich möchte ein neues Handy, denn mein altes Handy ist kaputt gegangen. Die Kamera soll gut sein, weil ich sehr gern fotografiere."

Deniz: „Tak, poproszę. Chciałbym nowy telefon, bo mój stary się zepsuł. Aparat powinien być dobry, bo bardzo lubię robić zdjęcia.”

Verkäuferin: „Dann zeige ich Ihnen dieses Modell. Die Kamera ist fast wie ein Fotoapparat. Wir haben auch Tablets und Laptops."

Sprzedawczyni: „W takim razie pokażę panu ten model. Aparat jest prawie jak prawdziwy aparat fotograficzny. Mamy też tablety i laptopy.”

Deniz: „Nur ein Handy, bitte. Was kostet das?"

Deniz: „Tylko telefon, poproszę. Ile kosztuje?”

Verkäuferin: „Fünfhundertneunundneunzig Euro."

Sprzedawczyni: „Pięćset dziewięćdziesiąt dziewięć euro.”

Deniz: „Das ist mir zu teuer. So viel Geld kann ich nicht ausgeben."

Deniz: „To dla mnie za drogo. Nie mogę wydać tyle pieniędzy.”

Verkäuferin: „Sie können auch einen Kredit nehmen. Dann zahlen Sie nur fünfundzwanzig Euro im Monat."

Sprzedawczyni: „Może pan też wziąć kredyt. Wtedy płaci pan tylko dwadzieścia pięć euro miesięcznie.”

Deniz: „Nein danke, ich möchte keinen Kredit. Ich möchte nicht jeden Monat Geld ausgeben."

Deniz: „Nie, dziękuję, nie chcę kredytu. Nie chcę co miesiąc wydawać pieniędzy.”

Elif: „Gibt es eine Ermäßigung für Studenten?"

Elif: „Jest zniżka dla studentów?”

Verkäuferin: „Ja, mit dem Studentenausweis gibt es zehn Prozent Ermäßigung. Und Sie können Ihr altes Gerät tauschen. Wir tauschen alte Handys, auch kaputte."

Sprzedawczyni: „Tak, z legitymacją studencką jest dziesięć procent zniżki. Może pan też wymienić swoje stare urządzenie. Przyjmujemy stare telefony w rozliczeniu, również zepsute.”

Deniz: „Wie viel bekomme ich dafür?"

Deniz: „Ile za niego dostanę?”

Verkäuferin: „Für dieses Modell vierzig Euro."

Sprzedawczyni: „Za ten model czterdzieści euro.”

Elif: „Willst du auch den Anbieter wechseln? Bei mir ist es viel billiger."

Elif: „Chcesz też zmienić operatora? U mnie jest o wiele taniej.”

Deniz: „Ja, ich möchte wechseln. Mein alter Vertrag ist zu teuer."

Deniz: „Tak, chcę zmienić. Moja stara umowa jest za droga.”

Verkäuferin: „Kein Problem. Die neue SIM-Karte ist kostenlos, und Ihre Nummer bleibt."

Sprzedawczyni: „Nie ma problemu. Nowa karta SIM jest bezpłatna, a numer zostaje ten sam.”

Deniz hat seine Geldbörse aus der Jacke genommen. Am Ende hat er dreihundertneunundvierzig Euro bezahlt.

Deniz wyjął portfel z kurtki. W końcu zapłacił trzysta czterdzieści dziewięć euro.

Verkäuferin: „Das Handy ist leider nicht mehr im Haus. Wir liefern es Ihnen nach Hause."

Sprzedawczyni: „Niestety tego telefonu nie mamy już na miejscu. Dostarczymy go panu do domu.”

Deniz: „Wann liefern Sie das Paket?"

Deniz: „Kiedy dostarczycie paczkę?”

Verkäuferin: „Am Montag, zwischen acht und achtzehn Uhr."

Sprzedawczyni: „W poniedziałek, między ósmą a osiemnastą.”

Deniz: „Zehn Stunden. Das kenne ich schon."

Deniz: „Dziesięć godzin. Skądś to znam.”

Mia: „Ich muss am Montag auch Pakete austragen. Und am Wochenende muss ich Zeitungen austragen."

Mia: „Ja w poniedziałek też muszę roznosić paczki. A w weekend muszę roznosić gazety.”

Deniz: „Und wie ist das Gehalt?"

Deniz: „A jaka jest pensja?”

Mia: „Das Gehalt ist nicht hoch, aber die Arbeit macht Spaß. Ich bin viel unterwegs und sehe die ganze Stadt."

Mia: „Pensja nie jest wysoka, ale praca sprawia mi frajdę. Dużo jestem w drodze i widzę całe miasto.”

Am Sonntag waren alle auf dem Flohmarkt. Frau Weber wollte auf dem Flohmarkt ihren alten Fernseher verkaufen. Danach haben sie auf dem Markt Obst und Gemüse gekauft.

W niedzielę wszyscy byli na pchlim targu. Pani Weber chciała sprzedać na pchlim targu swój stary telewizor. Potem kupili na targu owoce i warzywa.

Frau Weber: „Meiner Meinung nach ist der Fernseher noch gut. Vielleicht bekomme ich dreißig Euro."

Pani Weber: „Moim zdaniem ten telewizor jest jeszcze dobry. Może dostanę trzydzieści euro.”

Am Montag um elf Uhr hat der Bote das Paket gebracht. Deniz hat das Paket sofort aufgemacht. Das neue Handy hat sofort funktioniert. Er hat alle Dateien vom Stick auf das Handy kopiert und die Kontakte gespeichert.

W poniedziałek o jedenastej kurier przyniósł paczkę. Deniz od razu ją otworzył. Nowy telefon od razu działał. Deniz skopiował wszystkie pliki z pendrive'a na telefon i zapisał kontakty.

Deniz: „Endlich! Ich habe wieder Netz. Das ist ein schönes Gefühl."

Deniz: „Nareszcie! Znowu mam zasięg. To wspaniałe uczucie.”

Am Nachmittag hat Herr Schneider angerufen.

Po południu zadzwonił pan Schneider.

Herr Schneider: „Herr Deniz, ich habe gute Nachrichten. Ihre Bewerbung war sehr gut. Möchten Sie sich auch bei einer zweiten Firma bewerben? Zwei Bewerbungen sind besser als eine."

Pan Schneider: „Panie Denizie, mam dobre wiadomości. Pana podanie było bardzo dobre. Czy chciałby pan złożyć podanie także do drugiej firmy? Dwa podania są lepsze niż jedno.”

Deniz: „Ja, das mache ich gern. Können Sie mir bitte den Link schicken?"

Deniz: „Tak, chętnie. Czy może mi pan przesłać link?”

Herr Schneider: „Ich schicke Ihnen den Link heute Abend. Auf der Homepage steht auch etwas über das Gehalt und über die Ausbildung."

Pan Schneider: „Wyślę panu link dziś wieczorem. Na stronie jest też coś o wynagrodzeniu i o nauce zawodu.”

Deniz: „Danke. Und wann beginnt die Ausbildung?"

Deniz: „Dziękuję. A kiedy zaczyna się nauka zawodu?”

Herr Schneider: „Im September. Beantworten Sie bitte alle Fragen im Formular ganz genau."

Pan Schneider: „We wrześniu. Proszę bardzo dokładnie odpowiedzieć na wszystkie pytania w formularzu.”

Am Abend haben alle in der Küche gesessen. Deniz hat von seiner Woche berichtet.

Wieczorem wszyscy siedzieli w kuchni. Deniz opowiadał o swoim tygodniu.

Lukas: „Ehrlich gesagt: Ich möchte manchmal kündigen und einfach nichts mehr machen."

Lukas: „Szczerze mówiąc: czasem mam ochotę rzucić pracę i po prostu nic już nie robić.”

Mia: „Kündige bitte nicht. Wer bezahlt dann die Miete?"

Mia: „Proszę cię, nie rzucaj pracy. Kto wtedy zapłaci czynsz?”

Frau Weber: „Mia, zeig mir bitte noch einmal die App. Ich möchte meine Sendung sehen."

Pani Weber: „Mia, pokaż mi jeszcze raz tę aplikację. Chcę obejrzeć mój program.”

Mia: „Klar, Mama. Hier ist das Programm für heute Abend, und hier ist das Interview. Es kostet nichts, ich sage die Wahrheit."

Mia: „Jasne, mamo. Tu jest program na dzisiejszy wieczór, a tu jest ten wywiad. To nic nie kosztuje, mówię prawdę.”

Deniz: „Ich möchte mich noch einmal bei allen bedanken. Ohne euch war diese Woche furchtbar."

Deniz: „Chciałbym jeszcze raz wszystkim podziękować. Bez was ten tydzień byłby straszny.”

Elif: „Es war eine schreckliche Woche, das stimmt. Aber jetzt hast du ein neues Handy und vielleicht bald eine Ausbildung."

Elif: „To był okropny tydzień, to prawda. Ale teraz masz nowy telefon i może niedługo naukę zawodu.”

Deniz: „Ja. Hoffentlich klappt alles. Ich hoffe es sehr."

Deniz: „Tak. Oby wszystko się udało. Bardzo na to liczę.”

Frau Weber: „Wir trinken jetzt Tee, wir sehen meine Sendung, und dann gehen wir noch eine Runde spazieren."

Pani Weber: „Teraz napijemy się herbaty, obejrzymy mój program, a potem pójdziemy jeszcze na mały spacer.”

Deniz: „Gute Idee. Aber mein Handy bleibt heute zu Hause."

Deniz: „Dobry pomysł. Ale mój telefon zostaje dzisiaj w domu.”