Die Berufsmesse

Es ist Samstagmorgen. Draußen ist der Himmel dunkel und grau. Es regnet schon seit sechs Uhr. Deniz steht in der Küche am Fenster und trinkt Kaffee. Heute ist ein wichtiger Tag, denn er fährt mit Elif zur Berufsmesse in Köln-Deutz.

Jest sobota rano. Na dworze niebo jest ciemne i szare. Pada już od szóstej. Deniz stoi w kuchni przy oknie i pije kawę. Dziś jest ważny dzień, bo jedzie z Elif na targi zawodowe w Kolonii-Deutz.

Lukas: „Guten Morgen, Deniz. Du bist ja schon wach."

Lukas: „Dzień dobry, Deniz. O, już nie śpisz.”

Deniz: „Guten Morgen, Lukas. Ich konnte nicht gut schlafen. Ich bin ein bisschen nervös."

Deniz: „Dzień dobry, Lukas. Nie mogłem dobrze spać. Jestem trochę zdenerwowany.”

Lukas: „Das ist klar. So eine Messe ist neu für dich. Aber du hast Glück: Am Nachmittag scheint vielleicht die Sonne."

Lukas: „To zrozumiałe. Takie targi to dla ciebie coś nowego. Ale masz szczęście: po południu może wyjdzie słońce.”

Deniz: „Im Moment regnet es sehr stark. Wie viel Grad haben wir heute?"

Deniz: „Na razie leje jak z cebra. Ile mamy dziś stopni?”

Lukas: „Nur zwölf Grad. Für August ist das wirklich kalt."

Lukas: „Tylko dwanaście. Jak na sierpień to naprawdę zimno.”

Deniz: „In Istanbul sind es heute dreißig Grad. Dort scheint die Sonne, und die Leute sitzen am Meer und essen Eis."

Deniz: „W Stambule jest dziś trzydzieści stopni. Świeci słońce, a ludzie siedzą nad morzem i jedzą lody.”

Deniz: „Und hier ist der Kaffee heute leider sehr bitter."

Deniz: „A tutaj kawa jest dziś niestety bardzo gorzka.”

Lukas: „Oh, ich habe keinen Zucker gekauft. Das war mein Fehler. Aber bitterer Kaffee macht wach, und heute musst du wach sein."

Lukas: „O, nie kupiłem cukru. To mój błąd. Ale gorzka kawa lepiej budzi, a dziś musisz być przytomny.”

Deniz geht ins Wohnzimmer. Auf dem Tisch steht der Drucker. Deniz möchte seinen Lebenslauf drucken, aber der Drucker macht nichts.

Deniz idzie do salonu. Na stole stoi drukarka. Deniz chce wydrukować swoje CV, ale drukarka nic nie robi.

Deniz: „Lukas, kannst du mir bitte helfen? Der Drucker funktioniert nicht."

Deniz: „Lukas, możesz mi pomóc? Drukarka nie działa.”

Lukas: „Ist der Text denn offen?"

Lukas: „A masz otwarty ten tekst?”

Deniz: „Ja, der Text ist hier auf dem Bildschirm. Ich habe schon zehnmal auf das Feld geklickt."

Deniz: „Tak, tekst jest tu na ekranie. Kliknąłem już dziesięć razy w to pole.”

Lukas: „Warte. Du musst hier anklicken, nicht da. Dann kommt ein Fenster, und dann musst du unten noch einmal anklicken. So."

Lukas: „Czekaj. Musisz kliknąć tutaj, nie tam. Wtedy wyskoczy okienko i musisz jeszcze raz kliknąć na dole. O tak.”

Der Drucker macht ein Geräusch und beginnt zu drucken. Nach einer Minute hat Deniz drei Seiten in der Hand.

Drukarka wydaje dźwięk i zaczyna drukować. Po minucie Deniz ma w ręku trzy strony.

Deniz: „Danke! Du bist die Lösung für alle meine Probleme."

Deniz: „Dzięki! Jesteś rozwiązaniem wszystkich moich problemów.”

Lukas: „Das war keine große Lösung. Der Fehler war ganz klein. Bei einem Drucker ist der Fehler immer klein."

Lukas: „To nie było żadne wielkie rozwiązanie. Błąd był malutki. Przy drukarce błąd zawsze jest malutki.”

Deniz: „Mein Vater schickt in der Türkei manchmal noch ein Fax."

Deniz: „Mój tata w Turcji czasem jeszcze wysyła faksy.”

Lukas: „Ein Fax! In meinem Büro steht auch ein Fax, aber niemand benutzt es. Das Ding ist tot."

Lukas: „Faks! W moim biurze też stoi faks, ale nikt go nie używa. To urządzenie jest martwe.”

Es klingelt an der Tür. Frau Weber kommt herein.

Ktoś dzwoni do drzwi. Wchodzi pani Weber.

Frau Weber: „Guten Morgen, ihr zwei! Ich habe Brötchen aus der Bäckerei mitgebracht. Und für dich, Deniz, habe ich eine CD. Deutsche Lieder, ein Sänger aus Köln. Musik hilft beim Lernen."

Pani Weber: „Dzień dobry, kochani! Przyniosłam bułki z piekarni. A dla ciebie, Deniz, mam płytę CD. Niemieckie piosenki, piosenkarz z Kolonii. Muzyka pomaga w nauce.”

Deniz: „Vielen Dank, Frau Weber! Ich höre die CD heute Abend."

Deniz: „Dziękuję bardzo, pani Weber! Posłucham tej płyty dziś wieczorem.”

Frau Weber: „Und wohin geht ihr heute?"

Pani Weber: „A dokąd dziś idziecie?”

Deniz: „Zur Berufsmesse. Das Thema ist: Berufe und Ausbildung. Es gibt über hundert Stände."

Deniz: „Na targi zawodowe. Temat to: zawody i kształcenie zawodowe. Jest ponad sto stoisk.”

Frau Weber: „Wie schön! Ein Beruf ist wichtig im Leben. Ohne Arbeit ist das Leben langweilig, glaube ich."

Pani Weber: „Jak miło! Zawód jest w życiu ważny. Bez pracy życie jest nudne, tak myślę.”

Frau Weber: „Ach, und der Nachbar raucht wieder eine Zigarette im Treppenhaus. Jeden Morgen eine Zigarette vor der Tür! Das ist nicht gesund."

Pani Weber: „A, i sąsiad znowu pali papierosa na klatce schodowej. Codziennie rano papieros pod drzwiami! To niezdrowe.”

Lukas: „Mama, das ist heute nicht unser Thema."

Lukas: „Mamo, to nie jest dziś nasz temat.”

Das Handy klingelt. Es ist Elif.

Dzwoni komórka. To Elif.

Elif: „Hallo Deniz! Bist du fertig?"

Elif: „Cześć, Deniz! Jesteś gotowy?”

Deniz: „Fast. Ich habe gerade meinen Lebenslauf gedruckt."

Deniz: „Prawie. Właśnie wydrukowałem swoje CV.”

Elif: „Sehr gut. Und hast du das Formular für die Anmeldung ausgefüllt?"

Elif: „Bardzo dobrze. A wypełniłeś formularz zgłoszeniowy?”

Deniz: „Ja, aber ich hatte ein Problem. Sie wollten meine Telefonnummer mit der Vorwahl."

Deniz: „Tak, ale miałem problem. Chcieli mój numer telefonu z numerem kierunkowym.”

Elif: „Die Vorwahl von Köln ist 0221."

Elif: „Numer kierunkowy do Kolonii to 0221.”

Deniz: „Das weiß ich jetzt. Gestern habe ich die Information angerufen, und eine Frau hat mir eine Auskunft gegeben."

Deniz: „Teraz już wiem. Wczoraj zadzwoniłem na informację i pani udzieliła mi informacji.”

Elif: „In der Halle gibt es auch einen Stand für Information und Auskunft."

Elif: „W hali też jest stoisko z informacją.”

Deniz: „Und wie war deine Prüfung am Donnerstag?"

Deniz: „A jak ci poszedł egzamin w czwartek?”

Elif: „Ich habe bestanden! Der Text war leicht, und ich hatte Glück."

Elif: „Zdałam! Tekst był łatwy i miałam szczęście.”

Deniz: „Herzlichen Glückwunsch! Das ist super."

Deniz: „Serdeczne gratulacje! To super.”

Deniz: „Herr Schneider hat im Kurs eine Aussage gemacht. Diese Aussage vergesse ich nie: Ein gutes Gespräch ist besser als hundert Formulare."

Deniz: „Pan Schneider powiedział raz na kursie jedną rzecz. Nigdy tego nie zapomnę: dobra rozmowa jest lepsza niż sto formularzy.”

Elif: „Da hat er recht. Heute machen wir viele Gespräche. Bis gleich am Bahnhof!"

Elif: „Ma rację. Dziś odbędziemy mnóstwo rozmów. Do zobaczenia na dworcu!”

Deniz steht vor dem Schrank. Er weiß nicht, was er anziehen soll. Lukas sitzt auf dem Bett und trinkt Tee.

Deniz stoi przed szafą. Nie wie, co na siebie włożyć. Lukas siedzi na łóżku i pije herbatę.

Deniz: „Lukas, was ziehe ich an? Das lila Hemd oder das dunkelblaue?"

Deniz: „Lukas, co mam włożyć? Fioletową koszulę czy granatową?”

Lukas: „Nimm das dunkelblaue Hemd. Das lila Hemd ist für die Disco, nicht für eine Messe."

Lukas: „Weź granatową koszulę. Fioletowa jest na dyskotekę, a nie na targi.”

Deniz: „Und diese Jacke? Sie ist orange."

Deniz: „A ta kurtka? Jest pomarańczowa.”

Lukas: „Sie ist zu bunt. Und ehrlich gesagt ist sie hässlich."

Lukas: „Jest zbyt kolorowa. I szczerze mówiąc, jest brzydka.”

Deniz: „Danke, du bist ein guter Freund."

Deniz: „Dzięki, jesteś dobrym przyjacielem.”

Lukas: „Nimm die graue Jacke. Der Pullover darunter ist zu dünn, aber es sind nur zwölf Grad, also nimm den dicken Pullover. Er ist warm."

Lukas: „Weź szarą kurtkę. Sweter pod spód jest za cienki, a jest tylko dwanaście stopni, więc weź ten gruby. Jest ciepły.”

Deniz: „Und welche Schuhe? Der schwarze Schuh hat leider ein Loch."

Deniz: „A które buty? Czarny but ma niestety dziurę.”

Lukas: „Dann nimm die braunen. Welche Größe hast du?"

Lukas: „To weź brązowe. Jaki masz rozmiar?”

Deniz: „Größe 44. Bei den braunen Schuhen ist die Größe perfekt."

Deniz: „Czterdzieści cztery. Brązowe buty mają idealny rozmiar.”

Deniz packt seine Tasche: den Lebenslauf, ein Buch, Wasser und einen Regenschirm.

Deniz pakuje torbę: CV, książkę, wodę i parasol.

Lukas: „Was hast du alles in der Tasche? Sie hat ein Gewicht wie ein kleines Auto!"

Lukas: „Co ty masz w tej torbie? Waży tyle co mały samochód!”

Deniz: „Das Gewicht ist wirklich zu hoch. Okay, das Buch bleibt hier."

Deniz: „Rzeczywiście jest za ciężka. Dobra, książka zostaje.”

Das Handy klingelt wieder. Es ist Mia.

Komórka znowu dzwoni. To Mia.

Mia: „Hi Deniz. Ich kann heute leider nicht mitkommen."

Mia: „Cześć, Deniz. Niestety nie mogę dziś z wami iść.”

Deniz: „Oh, warum nicht?"

Deniz: „O, czemu?”

Mia: „Ich habe Fieber. 38,5 Grad. Mein Kopf tut weh, und mein Bauch tut auch weh."

Mia: „Mam gorączkę. 38,5 stopnia. Boli mnie głowa i brzuch też mnie boli.”

Deniz: „Das tut mir leid. Gute Besserung! Ich bringe dir einen Prospekt mit."

Deniz: „Przykro mi. Zdrowiej szybko! Przyniosę ci jakiś folder.”

Um halb zehn stehen Deniz und Elif am Bahnhof. Der Fahrkartenautomat ist kaputt.

O wpół do dziesiątej Deniz i Elif stoją na dworcu. Automat z biletami jest zepsuty.

Elif: „Der Automat nimmt kein Geld. Wir müssen zum anderen Automaten gehen."

Elif: „Automat nie przyjmuje pieniędzy. Musimy iść do drugiego.”

Deniz: „Da ist noch ein Automat, neben dem Kiosk."

Deniz: „Tam jest jeszcze jeden automat, obok kiosku.”

Am Kiosk kauft Elif eine Zeitung. Dann fahren sie mit der Bahn. Die Türen öffnen automatisch. Draußen regnet es immer noch. Sie fahren an einer Bäckerei, an einem Schwimmbad und an einer alten Disco vorbei.

W kiosku Elif kupuje gazetę. Potem jadą kolejką. Drzwi otwierają się automatycznie. Na dworze wciąż pada. Przejeżdżają obok piekarni, basenu i starej dyskoteki.

Zehn Minuten später sind sie da. Die Messe ist in Halle 6. Die Halle ist riesig und von außen ein bisschen hässlich, aber innen ist alles modern und hell.

Dziesięć minut później są na miejscu. Targi odbywają się w hali 6. Hala jest ogromna i z zewnątrz trochę brzydka, ale w środku wszystko jest nowoczesne i jasne.

Am Eingang steht ein Tisch. Eine freundliche Dame gibt ihnen ein Formular.

Przy wejściu stoi stół. Miła pani daje im formularz.

Die Dame: „Guten Tag! Bitte schreiben Sie hier Ihren Namen und Ihre Adresse. Und hier oben die Anrede."

Pani: „Dzień dobry! Proszę wpisać tutaj imię i nazwisko oraz adres. A tu na górze zwrot grzecznościowy.”

Deniz: „Entschuldigung, was bedeutet Anrede?"

Deniz: „Przepraszam, co znaczy «zwrot grzecznościowy»?”

Die Dame: „Die Anrede ist Herr oder Frau. Und daneben kreuzen Sie an: männlich oder weiblich."

Pani: „Zwrot grzecznościowy to «pan» albo «pani». A obok proszę zaznaczyć: mężczyzna czy kobieta.”

Deniz: „Ah, klar. Also Herr Deniz, männlich."

Deniz: „Aha, jasne. Czyli pan Deniz, mężczyzna.”

Elif: „Und ich: Frau Demir, weiblich."

Elif: „A ja: pani Demir, kobieta.”

Die Dame: „Danke schön. Herzlich willkommen auf der Berufsmesse! Der Herr dort am Stand gibt Ihnen einen Plan."

Pani: „Dziękuję bardzo. Serdecznie witamy na targach zawodowych! Pan przy tamtym stoisku da Państwu plan.”

In der Halle ist es laut. Über dem Eingang hängt ein großes Schild: „Herzlich willkommen!" Durch die Fenster im Dach scheint jetzt endlich die Sonne. Der Regen hat aufgehört.

W hali jest głośno. Nad wejściem wisi duży napis: „Serdecznie witamy!” Przez okna w dachu wreszcie świeci słońce. Przestało padać.

Am Informationsstand arbeitet eine junge Angestellte. Sie gibt ihnen einen Plan und einen Kaffee.

Na stoisku informacyjnym pracuje młoda pracownica. Daje im plan i kawę.

Die Angestellte: „Um zwölf Uhr gibt es eine Führung durch die Halle. Die Führung dauert eine Stunde. Möchten Sie mitmachen?"

Pracownica: „O dwunastej jest oprowadzanie po hali. Oprowadzanie trwa godzinę. Chcą Państwo wziąć udział?”

Deniz: „Ja, gern. Kann man einfach mitkommen?"

Deniz: „Tak, chętnie. Można tak po prostu dołączyć?”

Die Angestellte: „Klar. Kommen Sie um zwölf Uhr hierher. Und nehmen Sie den Plan mit, sonst finden Sie die Stände nicht."

Pracownica: „Jasne. Proszę tu przyjść o dwunastej. I proszę wziąć ze sobą plan, bo inaczej nie znajdą Państwo stoisk.”

Deniz und Elif gehen langsam durch die Halle. Links steht ein Verein aus Köln.

Deniz i Elif powoli idą przez halę. Po lewej stoi stowarzyszenie z Kolonii.

Deniz: „Was macht dieser Verein?"

Deniz: „Czym się zajmuje to stowarzyszenie?”

Elif: „Der Verein macht kulturelle Projekte für junge Leute: Konzerte, Theater, Musik."

Elif: „Robi projekty kulturalne dla młodych ludzi: koncerty, teatr, muzykę.”

Deniz: „Kann man da mitmachen?"

Deniz: „Można się tam zaangażować?”

Elif: „Natürlich. Man kann auch Freunde mitbringen."

Elif: „Oczywiście. Można też przyprowadzić przyjaciół.”

Rechts steht die Feuerwehr. Ein großes rotes Auto steht in der Halle. Ein Mann erklärt Kindern, was man bei Feuer machen muss.

Po prawej stoi straż pożarna. W hali stoi duży czerwony wóz. Pewien pan tłumaczy dzieciom, co trzeba robić, kiedy wybuchnie pożar.

Neben der Feuerwehr steht die Polizei. Ein Polizist steht dort mit einem Hund. Der Hund ist groß und dunkel und sehr ruhig.

Obok straży pożarnej stoi policja. Stoi tam policjant z psem. Pies jest duży, ciemny i bardzo spokojny.

Etwas weiter gibt es einen Stand mit Bäumen und Blumen. Es riecht gut.

Trochę dalej jest stoisko z drzewami i kwiatami. Ładnie pachnie.

Die Frau am Stand: „Wir suchen junge Leute für den Garten- und Landschaftsbau. Man arbeitet draußen, mit Bäumen und Blumen. Wir machen auch Gärten am See."

Pani na stoisku: „Szukamy młodych ludzi do pracy przy zakładaniu ogrodów i terenów zielonych. Pracuje się na dworze, z drzewami i kwiatami. Zakładamy też ogrody nad jeziorem.”

Deniz: „Ein Baum, eine Blume, frische Luft. Das klingt gut. Aber bei zwölf Grad und Regen?"

Deniz: „Drzewo, kwiat, świeże powietrze. Brzmi dobrze. Ale przy dwunastu stopniach i deszczu?”

Die Frau am Stand: „Im Sommer ist es schöner. Unser Team fährt jedes Jahr ans Meer und macht dort einen Park."

Pani na stoisku: „Latem jest ładniej. Nasz zespół co roku jedzie nad morze i zakłada tam park.”

Plötzlich sieht Deniz einen bekannten Mann auf der anderen Seite der Halle.

Nagle Deniz widzi znajomego mężczyznę po drugiej stronie hali.

Deniz: „Elif, da hinten ist Herr Schneider! Siehst du ihn?"

Deniz: „Elif, tam z tyłu jest pan Schneider! Widzisz go?”

Elif: „Wo denn? Hier sind hundert Leute."

Elif: „Ale gdzie? Tu jest ze sto osób.”

Deniz: „Beim blauen Stand. Er ist groß und hat kurze braune Haare. Er hat ein rundes Gesicht und eine Brille."

Deniz: „Przy niebieskim stoisku. Jest wysoki i ma krótkie brązowe włosy. Ma okrągłą twarz i okulary.”

Elif: „Ich sehe drei Männer mit Brille."

Elif: „Widzę trzech facetów w okularach.”

Deniz: „Er ist nicht dick und nicht dünn. Er trägt ein weißes Hemd und eine rosa Krawatte."

Deniz: „Nie jest ani gruby, ani chudy. Ma na sobie białą koszulę i różowy krawat.”

Elif: „Eine rosa Krawatte? Jetzt sehe ich ihn. Die Krawatte ist wirklich hässlich."

Elif: „Różowy krawat? Teraz go widzę. Ten krawat jest naprawdę brzydki.”

Deniz: „Und neben ihm steht eine Frau mit langen blonden Haaren. Ihr Haar ist ganz hell."

Deniz: „A obok niego stoi kobieta z długimi blond włosami. Ma bardzo jasne włosy.”

Elif: „Die Frau im lila Kleid?"

Elif: „Ta w fioletowej sukience?”

Deniz: „Genau. Komm, wir sagen Hallo."

Deniz: „Właśnie. Chodź, przywitamy się.”

Herr Schneider sieht Deniz und lacht.

Pan Schneider widzi Deniza i się uśmiecha.

Herr Schneider: „Guten Tag, Herr Deniz! Guten Tag, Frau Demir! Sie sind also auch hier."

Pan Schneider: „Dzień dobry, panie Denizie! Dzień dobry, pani Demir! Państwo też tutaj.”

Deniz: „Guten Tag, Herr Schneider. Ja, wir suchen Informationen über Berufe."

Deniz: „Dzień dobry, panie Schneider. Tak, szukamy informacji o zawodach.”

Herr Schneider: „Sehr gut. Ich arbeite heute hier am Stand der Sprachschule. Und wofür interessieren Sie sich?"

Pan Schneider: „Bardzo dobrze. Ja dziś pracuję tutaj na stoisku szkoły językowej. A czym się Państwo interesują?”

Deniz: „Ich interessiere mich für Technik. Und ein bisschen für Computer."

Deniz: „Interesuję się techniką. I trochę komputerami.”

Herr Schneider: „Dann gehen Sie zu Halle 6, Reihe C. Dort sind die Handwerker und die Techniker."

Pan Schneider: „To proszę iść do hali 6, rząd C. Tam są rzemieślnicy i technicy.”

Am Stand C1 steht ein Mann mit einer Maschine auf dem Tisch.

Na stoisku C1 stoi mężczyzna z maszyną na stole.

Der Mann am Stand: „Guten Tag! Interessieren Sie sich für Technik?"

Mężczyzna na stoisku: „Dzień dobry! Interesuje się pan techniką?”

Deniz: „Ja, ich interessiere mich sehr für Technik. Was macht ein Techniker genau?"

Deniz: „Tak, bardzo interesuję się techniką. Czym dokładnie zajmuje się technik?”

Der Mann am Stand: „Ein Techniker repariert Maschinen und Computer. Er sucht den Fehler und findet eine Lösung. Mein Kollege dort ist Mechaniker. Er arbeitet nur an Autos."

Mężczyzna na stoisku: „Technik naprawia maszyny i komputery. Szuka błędu i znajduje rozwiązanie. Mój kolega tam jest mechanikiem. Pracuje tylko przy samochodach.”

Deniz: „Was für eine Ausbildung braucht man dafür?"

Deniz: „Jakie wykształcenie jest do tego potrzebne?”

Der Mann am Stand: „Man macht eine Ausbildung, drei Jahre. Man ist Auszubildender in einer Firma und geht zweimal pro Woche in die Berufsschule."

Mężczyzna na stoisku: „Robi się trzyletnią naukę zawodu. Jest się praktykantem w firmie i dwa razy w tygodniu chodzi się do szkoły zawodowej.”

Elif: „Und danach?"

Elif: „A potem?”

Der Mann am Stand: „Viele Handwerker arbeiten später selbstständig. Selbstständig sein ist schwer, aber man ist sein eigener Chef."

Mężczyzna na stoisku: „Wielu rzemieślników później pracuje na własny rachunek. Własna działalność jest trudna, ale jest się swoim własnym szefem.”

Am nächsten Stand steht eine Frau in weißer Kleidung. Über ihr hängt ein Foto von einem Krankenhaus.

Na następnym stoisku stoi kobieta w białym ubraniu. Nad nią wisi zdjęcie szpitala.

Die Frau am Stand: „Wir suchen Krankenpfleger und Krankenpflegerinnen. Ich arbeite als Krankenpflegerin, seit zwölf Jahren."

Pani na stoisku: „Szukamy pielęgniarzy i pielęgniarek. Pracuję jako pielęgniarka od dwunastu lat.”

Deniz: „Was macht ein Krankenpfleger den ganzen Tag?"

Deniz: „Co pielęgniarz robi przez cały dzień?”

Die Frau am Stand: „Ein Krankenpfleger hilft den Patienten, gibt Medikamente und misst Fieber. Wenn jemand Schmerzen hat, sind wir da. Man muss freundlich sein, auch um vier Uhr nachts."

Pani na stoisku: „Pielęgniarz pomaga pacjentom, podaje leki i mierzy gorączkę. Kiedy kogoś coś boli, jesteśmy przy nim. Trzeba być miłym, nawet o czwartej nad ranem.”

In Reihe D riecht es nach Brot und Suppe. Hier sind das Hotel und die Gastronomie.

W rzędzie D pachnie chlebem i zupą. Tu są hotelarstwo i gastronomia.

Der Koch: „Hallo! Möchten Sie Koch werden? Ein Koch steht acht oder zehn Stunden in der Küche. Es ist heiß, es ist stressig, aber es macht Spaß."

Kucharz: „Witam! Chce pan zostać kucharzem? Kucharz stoi w kuchni osiem albo dziesięć godzin. Jest gorąco, jest stresująco, ale to daje frajdę.”

Deniz: „Und ein Kellner?"

Deniz: „A kelner?”

Der Koch: „Der Kellner arbeitet vorne bei den Gästen. Ein guter Kellner hat ein gutes Gedächtnis und ein freundliches Gesicht. Mein Bruder ist Kellner in einem Hotel am See."

Kucharz: „Kelner pracuje z przodu, przy gościach. Dobry kelner ma dobrą pamięć i przyjazną twarz. Mój brat jest kelnerem w hotelu nad jeziorem.”

Der Bäcker: „Und ich bin Bäcker. Ich stehe um drei Uhr auf. Meine Bäckerei ist um halb sechs offen. Aber um zwei Uhr nachmittags habe ich frei."

Piekarz: „A ja jestem piekarzem. Wstaję o trzeciej. Moja piekarnia jest otwarta od wpół do szóstej. Ale o drugiej po południu mam już wolne.”

An einem großen bunten Stand sind die Medien und die Kultur.

Na dużym kolorowym stoisku są media i kultura.

Die Journalistin: „Ich arbeite als Journalistin bei einer Zeitung hier in Köln."

Dziennikarka: „Pracuję jako dziennikarka w gazecie tu w Kolonii.”

Deniz: „Was macht ein Journalist den ganzen Tag?"

Deniz: „Co dziennikarz robi przez cały dzień?”

Die Journalistin: „Ein Journalist telefoniert, führt Gespräche, schreibt einen Text und schreibt ihn noch einmal. Und dann kommt der Chef und findet einen Fehler."

Dziennikarka: „Dziennikarz dzwoni, prowadzi rozmowy, pisze tekst i pisze go jeszcze raz. A potem przychodzi szef i znajduje błąd.”

Elif: „Und die anderen Berufe hier?"

Elif: „A inne zawody tutaj?”

Die Journalistin: „Hier links sitzt ein Autor. Er schreibt Bücher zu Hause, allein. Daneben ist ein Künstler mit seinen Bildern. Der Musiker dort spielt um drei Uhr, und danach singt eine Sängerin aus Bonn."

Dziennikarka: „Tu po lewej siedzi autor. Pisze książki w domu, sam. Obok jest artysta ze swoimi obrazami. Tamten muzyk gra o trzeciej, a potem śpiewa piosenkarka z Bonn.”

Deniz: „Und die Frau da? Sie ist sehr groß und sehr dünn."

Deniz: „A tamta pani? Jest bardzo wysoka i bardzo szczupła.”

Die Journalistin: „Das ist ein Model. Sie arbeitet für eine Firma aus Düsseldorf. Und der Mann neben ihr ist Schauspieler, er spielt im Theater."

Dziennikarka: „To modelka. Pracuje dla firmy z Düsseldorfu. A mężczyzna obok niej to aktor, gra w teatrze.”

Ein älterer Mann kommt zum Stand und lacht.

Do stoiska podchodzi starszy pan i się śmieje.

Der ältere Mann: „Ich bin Rentner. Vierzig Jahre war ich Kaufmann in einer Firma, immer im Büro, immer am Telefon. Jetzt bin ich Babysitter für meine Enkel. Das ist der schönste Beruf."

Starszy pan: „Jestem emerytem. Przez czterdzieści lat byłem handlowcem w firmie, ciągle w biurze, ciągle przy telefonie. Teraz jestem babysitterem moich wnuków. To najpiękniejszy zawód.”

Deniz: „Und wie war die Arbeit als Kaufmann?"

Deniz: „A jak się pracowało jako handlowiec?”

Der ältere Mann: „Nicht schlecht. Ein Kaufmann kauft, verkauft und rechnet. Mein Sohn ist auch Angestellter in einem Büro. Aber am Ende zählt: Die Arbeit muss dir gefallen."

Starszy pan: „Nieźle. Handlowiec kupuje, sprzedaje i liczy. Mój syn też jest pracownikiem w biurze. Ale w końcu liczy się jedno: praca musi ci się podobać.”

Um vier Uhr sind Deniz und Elif müde. Ihre Füße tun weh. Sie gehen in ein Café neben der Halle. Draußen scheint jetzt die Sonne, und vor dem Fenster steht ein großer Baum.

O czwartej Deniz i Elif są zmęczeni. Bolą ich nogi. Idą do kawiarni obok hali. Na dworze świeci teraz słońce, a przed oknem stoi duże drzewo.

Der Kellner: „Guten Tag. Was möchten Sie trinken?"

Kelner: „Dzień dobry. Co podać do picia?”

Elif: „Ich hätte gern einen Tee, bitte. Und ein Wasser."

Elif: „Poproszę herbatę. I wodę.”

Deniz: „Für mich einen Kaffee, bitte. Aber mit Zucker! Heute Morgen war mein Kaffee sehr bitter."

Deniz: „Dla mnie kawa, poproszę. Ale z cukrem! Dziś rano moja kawa była bardzo gorzka.”

Der Kellner: „Kein Problem. Zusammen oder getrennt?"

Kelner: „Nie ma problemu. Razem czy osobno?”

Elif: „Getrennt, bitte."

Elif: „Osobno, poproszę.”

Sie legen die Prospekte auf den Tisch. Es sind viele: bunt, dick und schwer.

Kładą foldery na stole. Jest ich mnóstwo: kolorowe, grube i ciężkie.

Elif: „Also, Deniz. Welcher Beruf passt zu dir?"

Elif: „No to, Deniz. Jaki zawód do ciebie pasuje?”

Deniz: „Ich weiß es nicht genau. Aber ich glaube, dass Technik gut zu mir passt. Ich repariere gern Dinge. In Istanbul habe ich immer die Computer repariert."

Deniz: „Nie wiem dokładnie. Ale myślę, że technika do mnie pasuje. Lubię naprawiać różne rzeczy. W Stambule zawsze naprawiałem komputery.”

Elif: „Das stimmt, du hast auch mein Handy repariert. Und Koch?"

Elif: „To prawda, naprawiłeś też moją komórkę. A kucharz?”

Deniz: „Nein. Ich kann kochen, aber nicht acht Stunden lang. Und Bäcker? Um drei Uhr aufstehen – nie im Leben."

Deniz: „Nie. Umiem gotować, ale nie przez osiem godzin. A piekarz? Wstawać o trzeciej – nigdy w życiu.”

Elif: „Und Friseur? Du hast schöne Haare."

Elif: „A fryzjer? Masz ładne włosy.”

Deniz: „Mein Cousin ist Friseur in Istanbul! Er hat einen kleinen Salon. Er ist selbstständig und arbeitet sechs Tage pro Woche."

Deniz: „Mój kuzyn jest fryzjerem w Stambule! Ma mały salon. Pracuje na własny rachunek i sześć dni w tygodniu.”

Elif: „Wirklich? Erzähl mal von deiner Familie."

Elif: „Naprawdę? Opowiedz coś o swojej rodzinie.”

Deniz: „Also, mein Onkel ist Mechaniker. Er arbeitet seit dreißig Jahren an Autos. Meine Tante war Lehrerin, jetzt ist sie Rentnerin. Sie hat vier Enkel."

Deniz: „No więc, mój wujek jest mechanikiem. Od trzydziestu lat naprawia samochody. Moja ciocia była nauczycielką, teraz jest na emeryturze. Ma czworo wnuków.”

Elif: „Vier Enkel! Und dein Cousin, ist er verheiratet?"

Elif: „Czworo wnuków! A twój kuzyn jest żonaty?”

Deniz: „Er war verheiratet. Jetzt ist er geschieden. Er und seine Frau sind seit zwei Jahren getrennt. Sie waren kein gutes Paar, glaube ich."

Deniz: „Był żonaty. Teraz jest rozwiedziony. On i jego żona od dwóch lat żyją osobno. Chyba nie byli dobraną parą.”

Deniz: „Aber jetzt geht es ihm gut. Er sagt, ein Ehepartner muss auch ein Freund sein. Und bei euch?"

Deniz: „Ale teraz dobrze mu się wiedzie. Mówi, że współmałżonek musi być też przyjacielem. A u was?”

Elif: „Meine Eltern sind seit dreißig Jahren zusammen. Ein sehr ruhiges Paar. Meine Cousine arbeitet in Hamburg als Model, und ihr Ehepartner ist Polizist. Meine kleine Schwester arbeitet am Wochenende als Babysitterin bei unseren Nachbarn."

Elif: „Moi rodzice są razem od trzydziestu lat. Bardzo spokojna para. Moja kuzynka pracuje w Hamburgu jako modelka, a jej mąż jest policjantem. Moja młodsza siostra w weekendy opiekuje się dziećmi u naszych sąsiadów.”

Elif: „Und was machst du jetzt konkret?"

Elif: „A co konkretnie teraz zrobisz?”

Deniz: „Am Montag rufe ich die Firma aus Reihe C an. Ich frage nach einem Praktikum. Wenn das Praktikum gut läuft, mache ich vielleicht die Ausbildung als Techniker."

Deniz: „W poniedziałek zadzwonię do tej firmy z rzędu C. Zapytam o praktykę. Jeśli praktyka dobrze pójdzie, może zrobię szkolenie na technika.”

Elif: „Sehr gut. Und schreib eine E-Mail, keine SMS. Mit Anrede: Sehr geehrte Damen und Herren."

Elif: „Bardzo dobrze. I napisz mejla, nie SMS-a. Ze zwrotem grzecznościowym: Szanowni Państwo.”

Deniz: „Klar. Und am Ende: Mit herzlichen Grüßen."

Deniz: „Jasne. A na końcu: Z serdecznymi pozdrowieniami.”

Um sechs Uhr ist Deniz wieder zu Hause. Im Treppenhaus steht Frau Weber mit ihrem Hund.

O szóstej Deniz jest z powrotem w domu. Na klatce schodowej stoi pani Weber ze swoim psem.

Frau Weber: „Da bist du ja! Und? Wie war die Messe?"

Pani Weber: „No jesteś! I jak? Jak było na targach?”

Deniz: „Sehr gut! Die Halle war riesig. Ich habe mit einem Techniker, mit einer Krankenpflegerin, mit einem Koch und mit einem Journalisten gesprochen."

Deniz: „Bardzo dobrze! Hala była ogromna. Rozmawiałem z technikiem, z pielęgniarką, z kucharzem i z dziennikarzem.”

Frau Weber: „Und was möchtest du werden?"

Pani Weber: „A kim chcesz zostać?”

Deniz: „Techniker, glaube ich. Am Montag rufe ich an."

Deniz: „Chyba technikiem. W poniedziałek dzwonię.”

Frau Weber: „Herzlichen Glückwunsch! Das ist eine gute Entscheidung. Mein Enkel wollte früher Sänger oder Schauspieler werden. Heute ist er Angestellter bei der Bahn und sehr zufrieden."

Pani Weber: „Gratulacje! To dobra decyzja. Mój wnuk chciał kiedyś zostać piosenkarzem albo aktorem. Dziś jest pracownikiem na kolei i jest bardzo zadowolony.”

Oben in der Wohnung sitzt Lukas vor dem Fernseher.

Na górze w mieszkaniu Lukas siedzi przed telewizorem.

Lukas: „Na? Wie war es?"

Lukas: „No? Jak było?”

Deniz: „Lang. Meine Füße tun weh, mein Bauch hat Hunger, und meine Tasche hat jetzt ein Gewicht wie zwei Autos. Aber es war ein guter Tag."

Deniz: „Długo. Bolą mnie nogi, mój brzuch jest głodny, a moja torba waży teraz tyle co dwa samochody. Ale to był dobry dzień.”

Lukas: „Und? Hast du eine Lösung gefunden?"

Lukas: „No i? Znalazłeś rozwiązanie?”

Deniz: „Vielleicht. Ich interessiere mich für Technik, und ein Techniker sucht Fehler und findet Lösungen. Das ist gut, denn ich mache selbst viele Fehler."

Deniz: „Może. Interesuję się techniką, a technik szuka błędów i znajduje rozwiązania. To dobrze, bo sam robię dużo błędów.”

Lukas: „Willkommen im Leben. Ich bin Kaufmann und mache jeden Tag Fehler. Komm, es gibt Pizza. Und danach hören wir deine neue CD."

Lukas: „Witaj w prawdziwym życiu. Jestem handlowcem i codziennie robię błędy. Chodź, jest pizza. A potem posłuchamy twojej nowej płyty.”