Ein Jahr später

Es war Freitag, der vierzehnte August. Genau vor einem Jahr ist Deniz in Köln angekommen. Damals hatte er zwei Koffer, ein kleines Wörterbuch und fast keine Wörter im Kopf. Heute hat er eine Arbeit, gute Freunde und eine eigene Tasse in der Küche. Frau Weber wohnt eine Etage unter Lukas und Deniz. Am Nachmittag hat sie alle zum Essen eingeladen.

Był piątek, czternasty sierpnia. Dokładnie rok temu Deniz przyjechał do Kolonii. Miał wtedy dwie walizki, mały słownik i prawie żadnych słów w głowie. Dzisiaj ma pracę, dobrych przyjaciół i własny kubek w kuchni. Pani Weber mieszka piętro niżej niż Lukas i Deniz. Po południu zaprosiła wszystkich na kolację.

Frau Weber: „Kommt herein, Kinder! Kommt schnell herein. Der Tisch ist fast fertig."

Pani Weber: „Wchodźcie, dzieci! Szybko, wchodźcie. Stół jest prawie gotowy.”

Deniz: „Guten Abend, Frau Weber. Es riecht fantastisch. Soll ich die Teller hineintragen?"

Deniz: „Dobry wieczór, pani Weber. Pachnie fantastycznie. Mam wnieść talerze?”

Frau Weber: „Nein, nein. Setz dich einfach neben Lukas. Elif sitzt dir gegenüber."

Pani Weber: „Nie, nie. Siadaj po prostu obok Lukasa. Elif siedzi naprzeciwko ciebie.”

Lukas: „Mama, warum steht der Tisch heute neben dem Fenster? Er steht doch sonst immer hinter der Tür."

Lukas: „Mamo, czemu stół stoi dzisiaj przy oknie? Przecież zawsze stoi za drzwiami.”

Frau Weber: „Wegen der Sonne. Am Abend ist das Licht da sehr schön. Bist du damit einverstanden?"

Pani Weber: „Przez słońce. Wieczorem jest tam bardzo ładne światło. Zgadzasz się?”

Lukas: „Ich bin einverstanden. Ich bin immer einverstanden, wenn es Essen gibt."

Lukas: „Zgadzam się. Zawsze się zgadzam, kiedy jest jedzenie.”

Elif: „Alle sind da, außer Herr Schneider. Kommt er heute nicht?"

Elif: „Wszyscy są, oprócz pana Schneidera. Nie przyjdzie dzisiaj?”

Deniz: „Doch, er kommt. Aber er kommt später, weil er außerhalb von Köln wohnt."

Deniz: „Przyjdzie, przyjdzie. Ale później, bo mieszka poza Kolonią.”

Mia: „Außerhalb von Köln? Wo denn genau?"

Mia: „Poza Kolonią? A gdzie dokładnie?”

Deniz: „In einem kleinen Dorf. Ungefähr dreißig Kilometer von hier."

Deniz: „W małej wsi. Jakieś trzydzieści kilometrów stąd.”

Frau Weber: „Heute gibt es kein Restaurant-Essen. Statt Pizza gibt es Suppe, Hähnchen und Kartoffeln. Und statt einer Torte gibt es Apfelkuchen."

Pani Weber: „Dzisiaj nie ma jedzenia jak z restauracji. Zamiast pizzy jest zupa, kurczak i ziemniaki. A zamiast tortu jest szarlotka.”

Mia: „Oma-Essen! Ich bin dafür."

Mia: „Jedzenie od babci! Jestem za.”

Lukas: „Ich bin auch dafür. Aber ich bin dagegen, dass wir nur zwei Stück Kuchen pro Person bekommen."

Lukas: „Ja też jestem za. Ale jestem przeciw temu, że dostajemy tylko dwa kawałki ciasta na osobę.”

Frau Weber: „Zwei Stück pro Person sind genug, Lukas."

Pani Weber: „Dwa kawałki na osobę wystarczą, Lukas.”

Lukas: „Meiner Meinung nach sind zwei Stück nie genug."

Lukas: „Moim zdaniem dwa kawałki nigdy nie wystarczą.”

Deniz stand einen Moment neben dem Fenster und hat hinausgeschaut. Hinter dem Haus liegt der kleine Park. Gegenüber steht die alte Kirche. Vor einem Jahr hat er hier zum ersten Mal gegessen. Damals hat er fast nichts verstanden.

Deniz stał przez chwilę przy oknie i wyglądał na zewnątrz. Za domem jest mały park. Naprzeciwko stoi stary kościół. Rok temu jadł tu po raz pierwszy. Wtedy prawie nic nie rozumiał.

Deniz: „Frau Weber, wissen Sie noch? Als ich das erste Mal hier war, habe ich nur ,Ja' und ,Danke' gesagt."

Deniz: „Pani Weber, pamięta pani? Kiedy byłem tu pierwszy raz, mówiłem tylko «Ja» i «Danke».”

Frau Weber: „Natürlich weiß ich das noch. Du hast auf dem Stuhl da gesessen und hast nichts gegessen."

Pani Weber: „Oczywiście, że pamiętam. Siedziałeś tam na tym krześle i nic nie jadłeś.”

Deniz: „Ich hatte Angst, dass ich etwas falsch mache."

Deniz: „Bałem się, że zrobię coś źle.”

Frau Weber: „Und heute redest du mehr als mein Sohn. Das finde ich schön."

Pani Weber: „A dzisiaj gadasz więcej niż mój syn. Bardzo mi się to podoba.”

Mia: „Am Anfang war Deniz sehr still, aber jetzt ist er laut. Wie wir alle."

Mia: „Na początku Deniz był bardzo cichy, a teraz jest głośny. Jak my wszyscy.”

Frau Weber: „Also, ich habe eine Idee. Heute erzählt jeder eine Geschichte über dieses Jahr. Eine Geschichte pro Person. Seid ihr einverstanden?"

Pani Weber: „No to mam pomysł. Dzisiaj każdy opowie jakąś historię z tego roku. Jedna historia na osobę. Zgadzacie się?”

Mia: „Auf jeden Fall! Ich fange an."

Mia: „Jasne! Ja zaczynam.”

Lukas: „Auf keinen Fall vor dem Essen. Ich kann nicht zuhören, wenn ich Hunger habe."

Lukas: „W żadnym wypadku przed jedzeniem. Nie umiem słuchać, kiedy jestem głodny.”

Elif: „Dann essen wir zuerst. Ich bin auch dafür."

Elif: „To najpierw zjedzmy. Też jestem za.”

Nach der Suppe hat Deniz angefangen. Er hat von seinem ersten Tag erzählt. Alle haben zugehört, aber nicht alle waren einverstanden.

Po zupie zaczął Deniz. Opowiadał o swoim pierwszym dniu. Wszyscy słuchali, ale nie wszyscy się zgadzali.

Deniz: „Als ich am Flughafen angekommen bin, war alles anders. Ganz anders als in Istanbul."

Deniz: „Kiedy przyleciałem na lotnisko, wszystko było inne. Zupełnie inne niż w Stambule.”

Elif: „Anders? Wie denn anders?"

Elif: „Inne? To znaczy jakie?”

Deniz: „Die Leute haben sehr schnell gesprochen. Ich habe nur einzelne Wörter verstanden. Ein einzelnes Wort hier, ein einzelnes Wort da."

Deniz: „Ludzie mówili bardzo szybko. Rozumiałem tylko pojedyncze słowa. Jedno słowo tu, jedno słowo tam.”

Lukas: „Du hast am Telefon gesagt: ,Ich stehe hinter einem großen roten Ding.' Ich habe eine halbe Stunde gesucht."

Lukas: „Powiedziałeś przez telefon: «Stoję za takim dużym czerwonym czymś». Szukałem cię pół godziny.”

Deniz: „Das war ein Bus! Ich kannte das Wort ,Bus' natürlich, aber ich war zu nervös."

Deniz: „To był autobus! Oczywiście znałem słowo «Bus», ale byłem za bardzo zdenerwowany.”

Mia: „Das ist echt komisch. Du kannst heute alles sagen."

Mia: „To naprawdę zabawne. Dzisiaj umiesz powiedzieć wszystko.”

Deniz: „Heute schon. Am Anfang war alles schwer, aber jetzt spreche ich viel deutlicher. Früher konnte ich nur langsam antworten, heute kann ich sogar am Telefon sprechen."

Deniz: „Dzisiaj tak. Na początku wszystko było trudne, ale teraz mówię dużo wyraźniej. Kiedyś umiałem odpowiadać tylko powoli, a dzisiaj mogę nawet rozmawiać przez telefon.”

Elif: „Moment. Das stimmt nicht ganz. Du hast draußen gewartet, nicht drinnen."

Elif: „Chwila. To nie do końca prawda. Czekałeś na zewnątrz, a nie w środku.”

Deniz: „Doch, ich war drinnen! Es hat geregnet."

Deniz: „Ależ byłem w środku! Padało.”

Lukas: „Nein, das stimmt wirklich nicht ganz. Du bist drinnen gewesen, dann bist du hinausgegangen, weil du das Auto gesucht hast."

Lukas: „Nie, to naprawdę nie do końca tak było. Byłeś w środku, a potem wyszedłeś na zewnątrz, bo szukałeś samochodu.”

Deniz: „Vielleicht. Es ist mir eigentlich egal. Ich weiß nur, dass ich sehr müde war."

Deniz: „Może. W sumie jest mi wszystko jedno. Wiem tylko, że byłem bardzo zmęczony.”

Frau Weber: „Und wo war das Auto?"

Pani Weber: „A gdzie był samochód?”

Lukas: „Drüben, auf der anderen Seite. Ich habe drüben geparkt, weil es direkt vor dem Flughafen zu teuer war."

Lukas: „Tam, po drugiej stronie. Zaparkowałem tam, bo tuż przed lotniskiem było za drogo.”

Deniz: „Ich musste außerdem dringend auf die Toilette. Aber ich konnte das Wort nicht finden."

Deniz: „Poza tym musiałem pilnie iść do toalety. Ale nie mogłem znaleźć tego słowa.”

Elif: „Und was hast du gemacht?"

Elif: „I co zrobiłeś?”

Deniz: „Ich habe ,Wasser' gesagt. Deshalb hat mir die Frau eine Flasche Wasser gegeben."

Deniz: „Powiedziałem «Wasser». Dlatego ta pani dała mi butelkę wody.”

Alle haben gelacht. Frau Weber hat ihr Glas auf den Tisch gestellt und hat den Kopf geschüttelt.

Wszyscy się roześmiali. Pani Weber odstawiła kieliszek na stół i pokręciła głową.

Frau Weber: „Ihr seid verrückt. Aber weiter, weiter."

Pani Weber: „Wy jesteście szaleni. Ale dalej, dalej.”

Deniz: „Am zweiten Tag bin ich allein in die Stadt gefahren. Es gab so viele verschiedene Busse. Und alle Busse hatten verschiedene Nummern und verschiedene Farben. Für mich war das besonders schwer, weil ich keine Karte hatte."

Deniz: „Drugiego dnia pojechałem sam do miasta. Było tyle różnych autobusów. I wszystkie autobusy miały różne numery i różne kolory. Dla mnie to było szczególnie trudne, bo nie miałem mapy.”

Elif: „Deshalb habe ich dir am dritten Tag eine App gezeigt. Weißt du noch?"

Elif: „Dlatego trzeciego dnia pokazałam ci aplikację. Pamiętasz?”

Deniz: „Ja, das war direkt im Kurs. Du hast direkt neben mir gesessen."

Deniz: „Tak, to było od razu na kursie. Siedziałaś tuż obok mnie.”

Elif: „Genau. Und ich habe gesagt: ,Ich helfe dir, aber du musst selbst sprechen.'"

Elif: „Właśnie. I powiedziałam: «Pomogę ci, ale sam musisz mówić».”

Deniz: „Das war hart, aber gut. Ich finde, dass du wirklich sehr direkt bist, Elif."

Deniz: „To było twarde, ale dobre. Uważam, że jesteś naprawdę bardzo bezpośrednia, Elif.”

Elif: „Direkt ist besser als langsam. Außerdem habe ich keine Zeit für lange Sätze."

Elif: „Bezpośrednio jest lepiej niż powoli. Poza tym nie mam czasu na długie zdania.”

Mia: „Sie ist immer so. Aber sie hat meistens recht."

Mia: „Ona zawsze taka jest. Ale zwykle ma rację.”

Nach dem Hähnchen hat Elif ihre Geschichte erzählt. Sie hat über das kaputte Handy gesprochen und über den Kalender. Aber jeder hat sich ein bisschen anders erinnert.

Po kurczaku Elif opowiedziała swoją historię. Mówiła o zepsutym telefonie i o kalendarzu. Ale każdy pamiętał to trochę inaczej.

Elif: „Eigentlich war der schlimmste Tag der Tag mit dem kaputten Handy."

Elif: „Właściwie najgorszy był dzień z zepsutym telefonem.”

Deniz: „Oh nein. Bitte nicht diese Geschichte."

Deniz: „O nie. Tylko nie ta historia.”

Elif: „Doch! Also: Deniz hatte einen wichtigen Termin. Und sein Handy war völlig kaputt."

Elif: „Właśnie ta! A więc: Deniz miał ważne spotkanie. A jego telefon był kompletnie zepsuty.”

Deniz: „Es war nicht völlig kaputt. Der Bildschirm war schwarz, aber das Telefon hat noch geklingelt."

Deniz: „Nie był kompletnie zepsuty. Ekran był czarny, ale telefon jeszcze dzwonił.”

Elif: „Für mich war es kaputt genug. Ich habe mindestens zehn Mal angerufen. Nichts."

Elif: „Jak dla mnie był wystarczająco zepsuty. Dzwoniłam co najmniej dziesięć razy. Nic.”

Frau Weber: „Und wo warst du, Deniz?"

Pani Weber: „A gdzie ty byłeś, Deniz?”

Deniz: „Ich war ungefähr zwanzig Minuten vor dem falschen Haus. Ich konnte die richtige Adresse nirgends finden."

Deniz: „Stałem jakieś dwadzieścia minut przed złym domem. Nigdzie nie mogłem znaleźć właściwego adresu.”

Lukas: „Nirgends? Sie war doch in deiner Tasche."

Lukas: „Nigdzie? Przecież miałeś go w torbie.”

Deniz: „Das habe ich erst später gesehen. Da war ich schon fast eine Stunde zu spät."

Deniz: „Zauważyłem to dopiero później. Byłem już wtedy prawie godzinę spóźniony.”

Elif: „Genau. Und dann bist du hin und her gelaufen wie ein Hund im Park."

Elif: „No właśnie. A potem biegałeś tam i z powrotem jak pies w parku.”

Deniz: „Ich habe die Straße gesucht. Ich bin einmal hin und einmal wieder her gelaufen. Und niemand konnte mir helfen."

Deniz: „Szukałem ulicy. Raz poszedłem w jedną stronę, raz z powrotem. I nikt nie mógł mi pomóc.”

Frau Weber: „Komm mal her, Deniz. Setz dich hier neben mich. Das war bestimmt schrecklich."

Pani Weber: „Chodź no tu, Deniz. Usiądź tu obok mnie. To musiało być okropne.”

Deniz: „Es war schrecklich. Aber jetzt finde ich die Geschichte fast lustig."

Deniz: „Było okropne. Ale teraz ta historia wydaje mi się prawie śmieszna.”

Lukas: „Und wisst ihr, was das Beste ist? Das richtige Haus war nebenan. Nur nebenan! Ein Haus weiter."

Lukas: „A wiecie, co jest najlepsze? Właściwy dom był obok. Tuż obok! Jeden dom dalej.”

Elif: „Nein, das stimmt nicht ganz. Es war zwei Häuser weiter."

Elif: „Nie, to nie do końca prawda. To było dwa domy dalej.”

Lukas: „Nebenan, zwei Häuser, egal. Es war sehr nah."

Lukas: „Obok, dwa domy, wszystko jedno. To było bardzo blisko.”

Deniz: „Für mich ist das nicht egal. Zwei Häuser sind zwei Häuser."

Deniz: „Dla mnie to nie jest wszystko jedno. Dwa domy to dwa domy.”

Frau Weber: „Und dann warst du krank, oder? Im Winter."

Pani Weber: „A potem byłeś chory, prawda? W zimie.”

Deniz: „Ja, im Januar. Ich hatte Fieber und konnte drei Tage nicht aufstehen. Ich war völlig kaputt."

Deniz: „Tak, w styczniu. Miałem gorączkę i przez trzy dni nie mogłem wstać. Byłem kompletnie wykończony.”

Lukas: „Ich habe meistens für dich gekocht. Suppe, Suppe und noch mal Suppe."

Lukas: „To przeważnie ja dla ciebie gotowałem. Zupa, zupa i jeszcze raz zupa.”

Mia: „Du hast einmal gekocht, Lukas. Ein einziges Mal. Mama hat den Rest gemacht."

Mia: „Gotowałeś raz, Lukas. Jeden jedyny raz. Resztę zrobiła mama.”

Frau Weber: „Das ist richtig. Ich bin dreimal pro Tag hoch in eure Wohnung gegangen."

Pani Weber: „To prawda. Chodziłam na górę do waszego mieszkania trzy razy dziennie.”

Deniz: „Die Suppe war eigentlich ganz gut, ja. Und Frau Weber hat mir Tee gebracht. Das war sehr nett."

Deniz: „Zupa była właściwie całkiem dobra, tak. A pani Weber przynosiła mi herbatę. To było bardzo miłe.”

Frau Weber: „Natürlich. Das war notwendig. Du warst allein und krank."

Pani Weber: „No oczywiście. To było konieczne. Byłeś sam i chory.”

Elif: „Und die Prüfung? Erzähl von der Prüfung!"

Elif: „A egzamin? Opowiedz o egzaminie!”

Deniz: „Die Prüfung habe ich fast nicht geschafft. Ich hatte nicht genug Zeit für den letzten Teil."

Deniz: „Egzaminu prawie nie zdałem. Nie miałem dość czasu na ostatnią część.”

Elif: „Aber du hast bestanden. Mit einer guten Note."

Elif: „Ale zdałeś. Z dobrą oceną.”

Deniz: „Ja. Als der Brief gekommen ist, habe ich ihn ungefähr zehn Minuten in der Hand gehalten. Ich hatte Angst, ihn zu öffnen."

Deniz: „Tak. Kiedy przyszedł list, trzymałem go w ręku jakieś dziesięć minut. Bałem się go otworzyć.”

Mia: „Und dann?"

Mia: „I co dalej?”

Deniz: „Dann habe ich ihn geöffnet und ich habe geschrien. Frau Weber ist sofort heraufgekommen."

Deniz: „Potem go otworzyłem i krzyknąłem. Pani Weber od razu przybiegła na górę.”

Frau Weber: „Ich dachte, es ist ein Feuer! Ich bin so schnell hochgelaufen."

Pani Weber: „Myślałam, że to pożar! Biegłam na górę tak szybko.”

Um halb neun hat es geklingelt. Herr Schneider stand vor der Tür. Er hatte Blumen für Frau Weber und eine kleine Karte für Deniz. Er ist hereingekommen und hat allen die Hand gegeben.

O wpół do dziewiątej zadzwonił dzwonek. Przed drzwiami stał pan Schneider. Miał kwiaty dla pani Weber i małą kartkę dla Deniza. Wszedł do środka i ze wszystkimi się przywitał, podając rękę.

Herr Schneider: „Guten Abend. Entschuldigen Sie bitte, ich bin spät. Der Zug hatte Verspätung."

Pan Schneider: „Dobry wieczór. Proszę wybaczyć, spóźniłem się. Pociąg miał opóźnienie.”

Frau Weber: „Kein Problem. Kommen Sie herein, setzen Sie sich neben Mia. Möchten Sie einen Kaffee?"

Pani Weber: „Nic nie szkodzi. Proszę wejść, niech pan usiądzie obok Mii. Napije się pan kawy?”

Herr Schneider: „Sehr gern. Aber nur einen kleinen, sonst kann ich nicht schlafen. Ich stehe immer sehr früh auf."

Pan Schneider: „Bardzo chętnie. Ale tylko małej, inaczej nie zasnę. Zawsze wstaję bardzo wcześnie.”

Deniz: „Wie früh denn?"

Deniz: „A jak wcześnie?”

Herr Schneider: „Um fünf Uhr. Das ist notwendig, wenn man außerhalb von Köln wohnt."

Pan Schneider: „O piątej. To konieczne, kiedy się mieszka poza Kolonią.”

Mia: „Um fünf Uhr! Das ist verrückt. Ich stehe meistens um zehn auf."

Mia: „O piątej! To szaleństwo. Ja zwykle wstaję o dziesiątej.”

Lukas: „Weil du faul bist."

Lukas: „Bo jesteś leniwa.”

Mia: „Ich bin nicht faul, ich bin Studentin. Das ist etwas anderes."

Mia: „Nie jestem leniwa, jestem studentką. To co innego.”

Frau Weber: „Also, jetzt kommt das Spiel. Jeder sagt, wie die anderen sind. Aber freundlich, bitte!"

Pani Weber: „No, to teraz zabawa. Każdy mówi, jacy są inni. Ale miło, proszę!”

Deniz: „Gut. Ich fange an. Herr Schneider, im Kurs waren Sie sehr streng."

Deniz: „Dobrze. Ja zacznę. Panie Schneider, na kursie był pan bardzo surowy.”

Herr Schneider: „Streng? Finden Sie?"

Pan Schneider: „Surowy? Tak pan uważa?”

Deniz: „Auf jeden Fall. Wenn jemand zu spät gekommen ist, haben Sie nichts gesagt, aber Sie haben so geschaut."

Deniz: „Zdecydowanie. Kiedy ktoś się spóźnił, nic pan nie mówił, ale tak pan patrzył.”

Herr Schneider: „Ein Lehrer muss ein bisschen streng sein. Das ist manchmal notwendig. Am Anfang war ich streng, aber später nicht mehr, weil ihr fleißig wart."

Pan Schneider: „Nauczyciel musi być trochę surowy. Czasem to konieczne. Na początku byłem surowy, ale później już nie, bo byliście pracowici.”

Elif: „Deniz war besonders fleißig. Er hat jeden Tag mindestens zwei Stunden gelernt."

Elif: „Deniz był szczególnie pracowity. Codziennie uczył się co najmniej dwie godziny.”

Deniz: „Das war am Anfang wirklich hart. Ich habe abends nach der Arbeit gelernt und war völlig müde."

Deniz: „Na początku to było naprawdę ciężkie. Uczyłem się wieczorami po pracy i byłem kompletnie zmęczony.”

Herr Schneider: „Sie sind sehr fleißig, Herr Deniz, und Sie sind auch klug. Aber Sie waren zu nervös. Sie haben immer gedacht, Ihre Fragen sind dumm."

Pan Schneider: „Jest pan bardzo pracowity, panie Denizie, i do tego mądry. Ale był pan za bardzo zdenerwowany. Zawsze pan myślał, że pana pytania są głupie.”

Deniz: „Ich habe wirklich gedacht, dass meine Fragen dumm sind."

Deniz: „Naprawdę myślałem, że moje pytania są głupie.”

Elif: „Keine Frage ist dumm. Das habe ich dir hundert Mal gesagt."

Elif: „Żadne pytanie nie jest głupie. Mówiłam ci to sto razy.”

Lukas: „Und jetzt bin ich dran. Elif ist intelligent, aber sie ist auch ein bisschen zu direkt."

Lukas: „A teraz moja kolej. Elif jest inteligentna, ale jest też trochę za bardzo bezpośrednia.”

Elif: „Das ist nicht zu direkt. Das ist praktisch."

Elif: „To nie jest za bardzo bezpośrednio. To jest praktyczne.”

Mia: „Lukas ist lustig, aber er ist faul. Er räumt nie auf."

Mia: „Lukas jest zabawny, ale jest leniwy. Nigdy nie sprząta.”

Lukas: „Das ist blöd, Mia. Ich räume auf, wenn es notwendig ist."

Lukas: „To głupie, Mia. Sprzątam, kiedy jest taka potrzeba.”

Deniz: „Lukas ist nicht faul, er ist ruhig. Er hat mir am Anfang sehr geholfen, ganz freiwillig. Ich finde, dass er ein sehr netter Mensch ist."

Deniz: „Lukas nie jest leniwy, jest spokojny. Na początku bardzo mi pomógł, zupełnie z własnej woli. Uważam, że jest bardzo miłym człowiekiem.”

Lukas: „Danke. Endlich sagt jemand etwas Nettes."

Lukas: „Dzięki. Nareszcie ktoś mówi coś miłego.”

Frau Weber: „Mein Sohn ist ein netter Junge, ja. Aber er ist manchmal komisch. Er antwortet nicht auf meine Nachrichten."

Pani Weber: „Mój syn to miły chłopak, tak. Ale czasem jest dziwny. Nie odpisuje na moje wiadomości.”

Lukas: „Mama, du schreibst zwanzig Nachrichten pro Tag."

Lukas: „Mamo, piszesz dwadzieścia wiadomości dziennie.”

Frau Weber: „Und du bist meine Mutter? Nein. Also schreibe ich, so viel ich will."

Pani Weber: „A czy ty jesteś moją matką? Nie. Więc piszę tyle, ile chcę.”

Herr Schneider: „Und Frau Weber ist wirklich sehr freundlich zu allen."

Pan Schneider: „A pani Weber jest naprawdę bardzo życzliwa dla wszystkich.”

Mia: „Und Deniz? Deniz ist klug und intelligent, aber er sagt immer ,Entschuldigung'. Auch wenn er nichts gemacht hat."

Mia: „A Deniz? Deniz jest mądry i inteligentny, ale ciągle mówi «przepraszam». Nawet kiedy nic nie zrobił.”

Frau Weber: „Kinder, es gibt noch Kuchen. Wer möchte?"

Pani Weber: „Dzieci, jest jeszcze ciasto. Kto chce?”

Lukas: „Ich, freiwillig! Zwei Stück, bitte."

Lukas: „Ja, na ochotnika! Dwa kawałki, poproszę.”

Später am Abend war der Kuchenteller leer und die Gläser waren wieder voll. Herr Schneider hat die kleine Karte aus der Tasche geholt und sie Deniz gegeben.

Później tego wieczoru talerz po cieście był pusty, a kieliszki znowu pełne. Pan Schneider wyjął małą kartkę z kieszeni i dał ją Denizowi.

Herr Schneider: „Bitte, das ist für Sie. Von der Sprachschule."

Pan Schneider: „Proszę, to dla pana. Od szkoły językowej.”

Deniz: „Für mich? Darf ich sie öffnen?"

Deniz: „Dla mnie? Mogę otworzyć?”

Herr Schneider: „Natürlich. Sie ist ja offen."

Pan Schneider: „Oczywiście. Przecież jest otwarta.”

Deniz: „,Sehr geehrter Herr Deniz, wir gratulieren Ihnen zu einem Jahr in Deutschland.' Das ist ja toll!"

Deniz: „«Szanowny Panie Denizie, gratulujemy Panu roku w Niemczech». Ale super!”

Mia: „,Sehr geehrter Herr Deniz'! Das klingt so alt."

Mia: „«Szanowny Panie Denizie»! To brzmi tak staroświecko.”

Herr Schneider: „So schreibt man in einem offiziellen Brief. ,Sehr geehrte Damen und Herren' oder ,Sehr geehrter Herr Deniz'. Das lernt man im Kurs."

Pan Schneider: „Tak się pisze w oficjalnym liście. «Szanowni Państwo» albo «Szanowny Panie Denizie». Tego uczy się na kursie.”

Deniz: „Ich finde das interessant. Deutsche Briefe sind sehr formell, aber die Leute sind freundlich."

Deniz: „Uważam, że to ciekawe. Niemieckie listy są bardzo formalne, ale ludzie są życzliwi.”

Elif: „Und was machst du nächstes Jahr? Hast du Pläne?"

Elif: „A co robisz w przyszłym roku? Masz jakieś plany?”

Deniz: „Ja. Im Sommer möchte ich Ferien machen. Ich habe seit einem Jahr keine richtigen Ferien gehabt."

Deniz: „Tak. Latem chcę pojechać na wakacje. Od roku nie miałem prawdziwych wakacji.”

Frau Weber: „Wohin fährst du in den Ferien? Nach Istanbul?"

Pani Weber: „A dokąd jedziesz na wakacje? Do Stambułu?”

Deniz: „Auf jeden Fall nach Istanbul. Meine Mutter fragt jede Woche. Aber ich möchte nicht allein fahren."

Deniz: „Na pewno do Stambułu. Mama pyta co tydzień. Ale nie chcę jechać sam.”

Lukas: „Ich komme mit! Ich habe noch Urlaub."

Lukas: „Jadę z tobą! Mam jeszcze urlop.”

Deniz: „Wirklich? Das ist ja fantastisch. Ich zeige dir alles."

Deniz: „Naprawdę? To fantastycznie. Wszystko ci pokażę.”

Mia: „Ich will auch mit. Ferien in Istanbul, das ist bestimmt spannend."

Mia: „Ja też chcę jechać. Wakacje w Stambule, to na pewno będzie ekscytujące.”

Elif: „Istanbul im August ist sehr voll. Und sehr heiß. Ihr müsst mindestens acht Liter Wasser pro Tag trinken."

Elif: „W sierpniu w Stambule jest bardzo tłoczno. I bardzo gorąco. Musicie pić co najmniej osiem litrów wody dziennie.”

Lukas: „Acht Liter? Das ist verrückt."

Lukas: „Osiem litrów? To szaleństwo.”

Elif: „Vielleicht nicht acht. Aber viel."

Elif: „Może nie osiem. Ale dużo.”

Frau Weber: „Und ihr besucht eine Moschee, ja? Ich war einmal in einer Moschee in Istanbul, das war sehr schön. Genau wie hier die Kirche, nur anders."

Pani Weber: „I pójdziecie do meczetu, tak? Byłam raz w meczecie w Stambule, było bardzo pięknie. Tak jak tutaj w kościele, tylko inaczej.”

Deniz: „Natürlich. Wir gehen in die Blaue Moschee. Und hier in Köln gehen wir in den Dom. Der Dom ist die berühmteste Kirche in Deutschland."

Deniz: „Oczywiście. Pójdziemy do Błękitnego Meczetu. A tutaj w Kolonii pójdziemy do katedry. Katedra to najsłynniejszy kościół w Niemczech.”

Mia: „Ich war schon hundert Mal im Dom. Das ist langweilig."

Mia: „Byłam w katedrze już sto razy. To nudne.”

Herr Schneider: „Langweilig? Der Dom ist nie langweilig, junge Frau."

Pan Schneider: „Nudne? Katedra nigdy nie jest nudna, młoda damo.”

Mia: „Für Touristen nicht. Aber ich wohne hier. Für mich ist ein Club spannender als eine Kirche."

Mia: „Dla turystów nie. Ale ja tu mieszkam. Dla mnie klub jest ciekawszy niż kościół.”

Lukas: „Ein Club? Am Samstag?"

Lukas: „Klub? W sobotę?”

Mia: „Ja! Es gibt einen neuen Club direkt hinter dem Bahnhof. Meine Freundin arbeitet da. Wir gehen alle zusammen hin, ja?"

Mia: „Tak! Jest nowy klub tuż za dworcem. Pracuje tam moja przyjaciółka. Pójdziemy tam wszyscy razem, dobra?”

Lukas: „Ich weiß nicht. Ich bin zu alt für einen Club."

Lukas: „Nie wiem. Jestem za stary na kluby.”

Mia: „Du bist dreißig, nicht siebzig. Das ist blöd."

Mia: „Masz trzydzieści lat, a nie siedemdziesiąt. To głupie.”

Deniz: „Ich bin dafür. Ich war seit Istanbul in keinem Club mehr. Ich finde das eine gute Idee."

Deniz: „Jestem za. Nie byłem w klubie od czasów Stambułu. Uważam, że to dobry pomysł.”

Elif: „Ich bin dagegen. Am Samstag arbeite ich sehr früh."

Elif: „Ja jestem przeciw. W sobotę pracuję bardzo wcześnie.”

Mia: „Dann komm nur eine Stunde. Bitte, Elif!"

Mia: „To przyjdź tylko na godzinę. Proszę, Elif!”

Elif: „Na gut. Eine Stunde. Aber wenn es zu laut ist, gehe ich sofort wieder hinaus."

Elif: „No dobra. Godzina. Ale jak będzie za głośno, od razu wychodzę.”

Frau Weber: „Und ich komme auch mit! Ich bin offen für alles. Aber nicht nach zehn Uhr."

Pani Weber: „I ja też idę! Jestem otwarta na wszystko. Ale nie po dziesiątej.”

Deniz ist ans Fenster gegangen. Draußen war es dunkel, aber der Himmel war noch nicht ganz schwarz. Die Straße war fast leer. Gegenüber, hinter den Bäumen, stand die alte Kirche.

Deniz podszedł do okna. Na zewnątrz było ciemno, ale niebo nie było jeszcze całkiem czarne. Ulica była prawie pusta. Naprzeciwko, za drzewami, stał stary kościół.

Deniz: „Wisst ihr, was ich komisch finde? Als ich hier angekommen bin, war diese Straße für mich nur eine Straße. Ich habe nirgends etwas verstanden. Alles war neu und ein bisschen gefährlich."

Deniz: „Wiecie, co mi się wydaje dziwne? Kiedy tu przyjechałem, ta ulica była dla mnie po prostu ulicą. Nigdzie nic nie rozumiałem. Wszystko było nowe i trochę niebezpieczne.”

Elif: „Gefährlich? Köln ist nicht gefährlich."

Elif: „Niebezpieczne? Kolonia nie jest niebezpieczna.”

Deniz: „Nicht wirklich gefährlich. Aber alles war fremd. Wenn du eine Sprache nicht sprichst, ist die Welt größer und ein bisschen gefährlicher."

Deniz: „Nie tak naprawdę niebezpieczne. Ale wszystko było obce. Kiedy nie mówisz w jakimś języku, świat jest większy i trochę bardziej niebezpieczny.”

Herr Schneider: „Das haben Sie sehr gut gesagt. Und heute?"

Pan Schneider: „Bardzo dobrze pan to ujął. A dzisiaj?”

Deniz: „Heute ist die Straße mein Zuhause. Da drüben ist mein Bäcker. Nebenan wohnt der Mann mit dem großen Hund. Und die Kirche da, das war mein erstes Wort auf Deutsch, das ich allein gelernt habe."

Deniz: „Dzisiaj ta ulica to mój dom. Tam naprzeciwko jest mój piekarz. Obok mieszka pan z tym dużym psem. A ten kościół — «Kirche» — to było moje pierwsze niemieckie słowo, którego nauczyłem się sam.”

Frau Weber: „Und das nächste Jahr? Was möchtest du machen?"

Pani Weber: „A przyszły rok? Co chciałbyś robić?”

Deniz: „Ich möchte eine eigene Wohnung suchen. Nicht weit weg, vielleicht nur zwei Straßen weiter."

Deniz: „Chcę poszukać własnego mieszkania. Niedaleko, może tylko dwie ulice dalej.”

Lukas: „Was? Du willst ausziehen?"

Lukas: „Co? Chcesz się wyprowadzić?”

Deniz: „Nicht sofort. Vielleicht im Frühling. Aber ich möchte auch meinen Führerschein machen. Und ich möchte einen Deutschkurs für B1 machen, freiwillig, nach der Arbeit."

Deniz: „Nie od razu. Może na wiosnę. Ale chcę też zrobić prawo jazdy. I chcę zrobić kurs niemieckiego na poziomie B1, dobrowolnie, po pracy.”

Herr Schneider: „Sehr gut. Meiner Meinung nach schaffen Sie das ohne Probleme. Sie sind fleißig und Sie sind klug."

Pan Schneider: „Bardzo dobrze. Moim zdaniem poradzi pan sobie bez problemu. Jest pan pracowity i mądry.”

Deniz: „Wahrscheinlich wird es wieder hart. Aber das ist mir egal. Am Anfang war alles schwer, und jetzt sitze ich hier."

Deniz: „Pewnie znowu będzie ciężko. Ale nie obchodzi mnie to. Na początku wszystko było trudne, a teraz siedzę tutaj.”

Mia: „Und in einem Jahr sitzen wir wieder hier und erzählen alles noch einmal anders."

Mia: „A za rok znowu tu usiądziemy i opowiemy wszystko jeszcze raz, tylko inaczej.”

Lukas: „Auf jeden Fall. Und Mama macht wieder Apfelkuchen."

Lukas: „Na pewno. A mama znowu upiecze szarlotkę.”

Frau Weber: „Natürlich mache ich Apfelkuchen. Aber nur zwei Stück pro Person!"

Pani Weber: „Oczywiście, że upiekę szarlotkę. Ale tylko dwa kawałki na osobę!”

Alle haben gelacht. Draußen hat die Kirche zehnmal geschlagen. Deniz hat aus dem Fenster geschaut und hat gedacht: Vor einem Jahr war ich hier ganz allein. Heute ist das Zimmer voll und mein Teller ist leer. Das ist ein wirklich gutes Jahr gewesen.

Wszyscy się roześmiali. Na zewnątrz dzwon kościelny wybił dziesiątą. Deniz wyjrzał przez okno i pomyślał: „Rok temu byłem tu zupełnie sam. Dzisiaj pokój jest pełny, a mój talerz pusty. To był naprawdę dobry rok”.