Ein türkisches Abendessen für die Webers

Es ist Samstag, halb neun am Morgen. Die Küche in der Wohnung von Lukas und Deniz ist hell und ruhig. Deniz frühstückt allein. Er trinkt Tee und isst ein Brötchen mit Butter. Auf dem Tisch liegt ein Blatt Papier. Deniz schreibt eine Liste.

Jest sobota, wpół do dziewiątej rano. Kuchnia w mieszkaniu Lukasa i Deniza jest jasna i cicha. Deniz je śniadanie sam. Pije herbatę i je bułkę z masłem. Na stole leży kartka papieru. Deniz pisze listę.

Um zwanzig vor neun kommt Lukas in die Küche. Er ist noch müde.

Za dwadzieścia dziewiąta do kuchni wchodzi Lukas. Jest jeszcze zmęczony.

Lukas: „Guten Morgen, Deniz. Du bist schon wach?"

Lukas: „Dzień dobry, Deniz. Już nie śpisz?”

Deniz: „Guten Morgen. Ja, ich frühstücke schon seit acht Uhr."

Deniz: „Dzień dobry. Nie, jem śniadanie już od ósmej.”

Lukas: „Warum so früh? Es ist Samstag!"

Lukas: „Czemu tak wcześnie? Jest sobota!”

Deniz: „Weil ich heute viel machen muss. Heute Abend koche ich für euch. Ein türkisches Essen."

Deniz: „Bo mam dziś dużo do zrobienia. Dziś wieczorem gotuję dla was. Tureckie jedzenie.”

Lukas: „Wirklich? Für uns alle?"

Lukas: „Naprawdę? Dla nas wszystkich?”

Deniz: „Ja, für alle. Letzte Woche auf der Feier hat deine Mutter mich gefragt. Sie möchte einmal türkisch essen."

Deniz: „Tak, dla wszystkich. W zeszłym tygodniu na przyjęciu twoja mama mnie o to prosiła. Chce kiedyś spróbować tureckiej kuchni.”

Lukas macht den Kühlschrank auf. Der Kühlschrank ist fast leer.

Lukas otwiera lodówkę. Lodówka jest prawie pusta.

Lukas: „Oh. Wir haben kein Ei mehr. Kein einziges Ei!"

Lukas: „O. Nie mamy już jajek. Ani jednego jajka!”

Deniz: „Ich weiß, die Eier fehlen. Und die Butter fehlt auch bald."

Deniz: „Wiem, brakuje jajek. I niedługo zabraknie też masła.”

Lukas: „Was steht denn schon auf deiner Liste?"

Lukas: „A co już masz na liście?”

Deniz: „Ein Hähnchen, Reis, Kartoffeln, Tomaten und viel Gemüse."

Deniz: „Kurczaka, ryż, ziemniaki, pomidory i dużo warzyw.”

Lukas: „Kein Fisch?"

Lukas: „Bez ryby?”

Deniz: „Magst du Fisch?"

Deniz: „Lubisz ryby?”

Lukas: „Nein, ich mag keinen Fisch. Fisch mag ich gar nicht. Aber Fleisch mag ich sehr gern."

Lukas: „Nie, nie lubię ryb. W ogóle nie lubię ryb. Ale mięso bardzo lubię.”

Deniz: „Gut, dann kaufe ich keinen Fisch. Ich mache Hähnchen mit Reis. Bei uns ist das Fleisch sehr wichtig."

Deniz: „Dobrze, to nie kupię ryby. Zrobię kurczaka z ryżem. U nas mięso jest bardzo ważne.”

Lukas: „Kannst du mir bitte auch Schinken kaufen? Für das Frühstück morgen."

Lukas: „Możesz mi też kupić szynkę? Na jutrzejsze śniadanie.”

Deniz: „Ich esse keinen Schinken, aber ich kaufe Schinken für dich."

Deniz: „Ja nie jem szynki, ale kupię ci szynkę.”

Deniz schreibt weiter. Draußen ist es ruhig. Dann klopft es an der Tür. Frau Weber steht vor der Wohnung.

Deniz pisze dalej. Na dworze jest cicho. Potem ktoś puka do drzwi. Przed mieszkaniem stoi pani Weber.

Frau Weber: „Guten Morgen, ihr zwei! Störe ich?"

Pani Weber: „Dzień dobry, chłopcy! Nie przeszkadzam?”

Deniz: „Nein, gar nicht. Kommen Sie herein, Frau Weber."

Deniz: „Nie, ani trochę. Proszę wejść, pani Weber.”

Frau Weber: „Danke, ich kann leider nicht lange bleiben. Kochst du heute Abend wirklich für uns?"

Pani Weber: „Dziękuję, niestety nie mogę długo zostać. Naprawdę gotujesz dziś dla nas kolację?”

Deniz: „Ja. Um sieben Uhr essen wir zusammen."

Deniz: „Tak. O siódmej jemy razem.”

Frau Weber: „Und was kochst du?"

Pani Weber: „A co ugotujesz?”

Deniz: „Hähnchen mit Reis, Gemüse und einen Salat mit Tomaten."

Deniz: „Kurczaka z ryżem, warzywa i sałatkę z pomidorami.”

Frau Weber: „Das gefällt mir. Salat gefällt mir immer, und Tomaten gefallen mir auch. Kann ich dir helfen?"

Pani Weber: „Podoba mi się. Sałatka zawsze mi smakuje, a pomidory też lubię. Mogę ci pomóc?”

Deniz: „Danke, aber heute möchte ich fast alles allein machen. Vielleicht helfen Sie mir später ein bisschen beim Nachtisch."

Deniz: „Dziękuję, ale dziś chcę zrobić prawie wszystko sam. Może później pomoże mi pani trochę przy deserze.”

Frau Weber: „Sehr gern. Lebst du eigentlich gern hier in Köln?"

Pani Weber: „Bardzo chętnie. A tak w ogóle, dobrze ci się mieszka w Kolonii?”

Deniz: „Ja, ich lebe gern hier. Aber in Istanbul lebt meine ganze Familie zusammen in einem Haus. Am Sonntag kocht meine Mutter für alle. Das fehlt mir hier ein bisschen."

Deniz: „Tak, lubię tu mieszkać. Ale w Stambule cała moja rodzina mieszka razem w jednym domu. W niedzielę mama gotuje dla wszystkich. Tutaj trochę mi tego brakuje.”

Frau Weber: „Jetzt lebst du in Köln, und heute kochst du für uns. Das ist auch eine Familie, oder?"

Pani Weber: „Teraz mieszkasz w Kolonii i dziś gotujesz dla nas. To też rodzina, prawda?”

Deniz lacht. Dann liest er die Liste noch einmal laut vor.

Deniz się śmieje. Potem jeszcze raz czyta listę na głos.

Deniz: „Also: zehn Eier, Butter, ein Hähnchen, Reis, Kartoffeln, Tomaten, Gemüse, Salat und Schinken für Lukas. Was fehlt noch?"

Deniz: „No więc: dziesięć jajek, masło, kurczak, ryż, ziemniaki, pomidory, warzywa, sałata i szynka dla Lukasa. Czego jeszcze brakuje?”

Lukas: „Das Salz fehlt. Und das Öl. Ohne Öl kannst du nicht kochen."

Lukas: „Brakuje soli. I oleju. Bez oleju nie ugotujesz.”

Deniz: „Stimmt. Salz und Öl. Danke!"

Deniz: „Racja. Sól i olej. Dzięki!”

Um zehn Uhr kommt Elif. Mia kommt auch, denn sie hat am Samstag frei. Lukas bleibt auf dem Sofa.

O dziesiątej przychodzi Elif. Przychodzi też Mia, bo w sobotę ma wolne. Lukas zostaje na kanapie.

Deniz: „Lukas, kommst du mit?"

Deniz: „Lukas, idziesz z nami?”

Lukas: „Nein, ich will fernsehen. Um elf beginnt das Fußballspiel."

Lukas: „Nie, chcę pooglądać telewizję. O jedenastej zaczyna się mecz.”

Mia: „Er sieht immer fern. Ich komme mit!"

Mia: „On ciągle ogląda telewizję. Ja idę!”

Sie laufen zum Supermarkt. Die Straße ist breit und die Sonne scheint.

Idą pieszo do supermarketu. Ulica jest szeroka i świeci słońce.

Elif: „Wie weit ist es bis zum Supermarkt?"

Elif: „Daleko jest do supermarketu?”

Deniz: „Nicht weit. Wir laufen circa zehn Minuten."

Deniz: „Niedaleko. Idziemy jakieś dziesięć minut.”

Am Eingang nimmt Deniz einen Einkaufswagen. Der Supermarkt ist groß und hell. An der Wand hängt ein großes Schild: „Best Preis!"

Przy wejściu Deniz bierze wózek. Supermarket jest duży i jasny. Na ścianie wisi duży napis: „Best Preis!”

Elif: „Kannst du mir bitte die Liste geben? Ich lese sie laut vor."

Elif: „Możesz mi dać listę? Przeczytam ją na głos.”

Deniz: „Hier, bitte."

Deniz: „Proszę.”

Elif liest: „Eier, Butter, Hähnchen, Reis, Kartoffeln, Tomaten, Gemüse, Salat, Obst, Salz, Öl."

Elif czyta: „Jajka, masło, kurczak, ryż, ziemniaki, pomidory, warzywa, sałata, owoce, sól, olej.”

Zuerst gehen sie zum Obst. Es gibt hier viel Obst: Äpfel, Bananen, Birnen und Orangen.

Najpierw idą do owoców. Jest tu dużo owoców: jabłka, banany, gruszki i pomarańcze.

Mia: „Ich hätte gern Bananen."

Mia: „Poproszę banany.”

Deniz: „Bananen stehen nicht auf der Liste."

Deniz: „Bananów nie ma na liście.”

Mia: „Bitte! Ich mag Bananen sehr gern."

Mia: „Proszę! Bardzo lubię banany.”

Deniz: „Also gut. Bananen, Äpfel und vielleicht zwei Birnen."

Deniz: „No dobrze. Banany, jabłka i może dwie gruszki.”

Elif: „Nimm die Äpfel hier. Was kostet ein Kilo?"

Elif: „Weź te jabłka. Ile kosztuje kilo?”

Deniz: „Ein Kilo kostet zwei Euro neunzig. Und wie viel kostet eine Birne?"

Deniz: „Kilo kosztuje dwa euro dziewięćdziesiąt. A ile kosztuje gruszka?”

Elif: „Die Birnen sind teurer, circa vier Euro."

Elif: „Gruszki są droższe, około czterech euro.”

Deniz sieht eine Verkäuferin. Er ist ein bisschen nervös, aber er fragt trotzdem.

Deniz widzi sprzedawczynię. Jest trochę zdenerwowany, ale mimo to pyta.

Deniz: „Entschuldigung, wo finde ich den Reis?"

Deniz: „Przepraszam, gdzie znajdę ryż?”

Verkäuferin: „Der Reis ist in Gang vier, gleich neben den Nudeln."

Sprzedawczyni: „Ryż jest w alejce numer cztery, zaraz obok makaronu.”

Deniz: „Danke. Und haben Sie auch türkischen Joghurt?"

Deniz: „Dziękuję. A czy mają państwo też turecki jogurt?”

Verkäuferin: „Ja, den haben wir. Der Joghurt steht hinten bei der Milch."

Sprzedawczyni: „Tak, mamy. Jogurt stoi z tyłu, przy mleku.”

Deniz: „Vielen Dank für Ihre Hilfe."

Deniz: „Bardzo dziękuję za pomoc.”

Verkäuferin: „Gern. Kann ich Ihnen noch helfen?"

Sprzedawczyni: „Proszę bardzo. Mogę jeszcze w czymś pomóc?”

Deniz: „Nein danke, den Rest finden wir allein."

Deniz: „Nie, dziękuję, resztę znajdziemy sami.”

Elif: „Sehr gut, Deniz! Du sprichst schon viel besser als im Mai."

Elif: „Bardzo dobrze, Deniz! Mówisz już dużo lepiej niż w maju.”

In Gang vier steht das Öl ganz oben. Das Regal ist sehr hoch.

W alejce numer cztery olej stoi na samej górze. Regał jest bardzo wysoki.

Deniz: „Ich komme nicht an das Öl. Das Regal ist zu hoch."

Deniz: „Nie sięgam do oleju. Regał jest za wysoki.”

Mia: „Warte, ich helfe dir. Ich bin groß."

Mia: „Czekaj, pomogę ci. Jestem wysoka.”

Mia nimmt eine Flasche Öl aus dem Regal.

Mia zdejmuje z regału butelkę oleju.

Deniz: „Danke für deine Hilfe, Mia."

Deniz: „Dzięki za pomoc, Mia.”

Mia: „Kein Problem."

Mia: „Nie ma sprawy.”

Deniz: „Wir brauchen nur ein bisschen Salz. Ein Paket ist genug."

Deniz: „Potrzebujemy tylko trochę soli. Jedno opakowanie wystarczy.”

Dann gehen sie weiter zum Fleisch. Hinter der Theke steht ein Verkäufer.

Potem idą dalej do mięsa. Za ladą stoi sprzedawca.

Deniz: „Guten Tag. Ich hätte gern ein Hähnchen, bitte."

Deniz: „Dzień dobry. Poproszę kurczaka.”

Verkäufer: „Ein ganzes Hähnchen? Gern. Darf es circa zwei Kilo sein?"

Sprzedawca: „Całego kurczaka? Proszę bardzo. Może być około dwóch kilo?”

Deniz: „Ja, gut. Was kostet das Hähnchen?"

Deniz: „Tak, dobrze. Ile kosztuje kurczak?”

Verkäufer: „Circa neun Euro fünfzig. Möchten Sie noch etwas? Wir haben heute sehr guten Fisch."

Sprzedawca: „Około dziewięciu euro pięćdziesiąt. Coś jeszcze? Mamy dziś bardzo dobrą rybę.”

Deniz: „Nein danke, keinen Fisch. Aber hundert Gramm Schinken, bitte."

Deniz: „Nie, dziękuję, ryby nie. Ale poproszę sto gramów szynki.”

Mia sieht die Pommes frites im Kühlregal.

Mia widzi frytki w lodówce sklepowej.

Mia: „Können wir Pommes frites machen? Bitte!"

Mia: „Możemy zrobić frytki? Proszę!”

Deniz: „Pommes frites zu türkischem Essen?"

Deniz: „Frytki do tureckiego jedzenia?”

Mia: „Warum nicht? Ich esse Pommes frites zu allem."

Mia: „Czemu nie? Ja jem frytki do wszystkiego.”

Deniz: „Na gut. Ein bisschen Pommes frites für Mia. Aber der Nachtisch ist Baklava. Das ist ein türkischer Kuchen mit Nüssen."

Deniz: „No dobra. Trochę frytek dla Mii. Ale na deser jest baklawa. To tureckie ciasto z orzechami.”

Mia: „Kuchen! Kuchen mag ich immer."

Mia: „Ciasto! Ciasto zawsze lubię.”

Elif: „Gehen wir weiter. Wir brauchen noch die Getränke."

Elif: „Chodźmy dalej. Potrzebujemy jeszcze napojów.”

Der Gang mit den Getränken ist breit und lang. Es gibt hier sehr viele Flaschen.

Alejka z napojami jest szeroka i długa. Jest tu bardzo dużo butelek.

Deniz: „Welches Getränk trinken die Webers gern? Ich weiß es nicht."

Deniz: „Co lubią pić Weberowie? Nie wiem.”

Mia: „Lukas trinkt gern Bier. Meine Mutter trinkt am liebsten Wein, aber nur ein Glas."

Mia: „Lukas lubi piwo. Moja mama najbardziej lubi wino, ale tylko jeden kieliszek.”

Deniz: „Gut. Dann nehme ich eine Flasche Wein und sechs Flaschen Bier. Ich selbst trinke keinen Alkohol."

Deniz: „Dobrze. To biorę butelkę wina i sześć butelek piwa. Ja sam nie piję alkoholu.”

Mia: „Und ein Getränk ohne Alkohol für mich! Ich hätte gern Apfelsaft. Saft trinke ich zu jedem Essen."

Mia: „I coś bez alkoholu dla mnie! Poproszę sok jabłkowy. Do każdego posiłku piję sok.”

Deniz: „Also zwei Flaschen Saft. Und Milch brauchen wir auch."

Deniz: „Czyli dwie butelki soku. I mleko też jest nam potrzebne.”

Elif: „Wie viel Milch?"

Elif: „Ile mleka?”

Deniz: „Zwei Flaschen. Die Milch ist für das Frühstück morgen. Lukas frühstückt ohne Milch nicht gern."

Deniz: „Dwie butelki. Mleko jest na jutrzejsze śniadanie. Lukas nie lubi jeść śniadania bez mleka.”

Mia nimmt einen Stift aus der Tasche. Sie hat eine Idee.

Mia wyjmuje z torby długopis. Ma pomysł.

Mia: „Deniz, wir schreiben eine Speisekarte! Wie im Restaurant. Oben steht die Vorspeise, dann die Hauptspeise und unten der Nachtisch."

Mia: „Deniz, napiszmy menu! Jak w restauracji. Na górze przystawka, potem danie główne, a na dole deser.”

Elif: „Deine Speisekarte gefällt mir. Aber schreib bitte richtig, Mia."

Elif: „Podoba mi się twoje menu. Ale pisz porządnie, Mia.”

Elif sieht in den Einkaufswagen. Er ist jetzt voll.

Elif zagląda do wózka. Jest już pełny.

Elif: „Die Lebensmittel sind teuer geworden. Letztes Jahr war alles billiger."

Elif: „Jedzenie podrożało. W zeszłym roku wszystko było tańsze.”

Deniz: „Wie viel kostet das alles zusammen? Circa vierzig Euro?"

Deniz: „Ile to wszystko razem kosztuje? Około czterdziestu euro?”

Elif: „Ich glaube, circa fünfzig. Lebensmittel für sechs Personen sind nicht billig."

Elif: „Myślę, że około pięćdziesięciu. Jedzenie dla sześciu osób nie jest tanie.”

An der Kasse müssen sie warten. Vor ihnen stehen circa fünf Leute.

Przy kasie muszą czekać. Przed nimi stoi około pięciu osób.

Deniz: „Wir warten schon fünf Minuten."

Deniz: „Czekamy już pięć minut.”

Elif: „Am Samstag ist immer viel los. Das dauert. Aber heute geht es besser als letzte Woche."

Elif: „W sobotę zawsze jest tłok. To trochę trwa. Ale dziś idzie lepiej niż w zeszłym tygodniu.”

Endlich sind sie dran. Die Kassiererin ist freundlich.

W końcu przychodzi ich kolej. Kasjerka jest miła.

Kassiererin: „Guten Tag. Haben Sie eine Kundenkarte?"

Kasjerka: „Dzień dobry. Ma pan kartę klienta?”

Deniz: „Nein, leider nicht."

Deniz: „Nie, niestety nie.”

Kassiererin: „Möchten Sie eine? Die Karte ist kostenlos. Sie müssen nur dieses Formular ausfüllen."

Kasjerka: „Chce pan kartę? Jest bezpłatna. Trzeba tylko wypełnić ten formularz.”

Deniz: „Was muss ich denn schreiben?"

Deniz: „A co muszę wpisać?”

Kassiererin: „Ihren Namen, Ihre Adresse, Ihren Geburtsort und Ihren Familienstand."

Kasjerka: „Imię i nazwisko, adres, miejsce urodzenia i stan cywilny.”

Deniz: „Entschuldigung, was bedeutet Familienstand?"

Deniz: „Przepraszam, co znaczy «stan cywilny»?”

Kassiererin: „Familienstand bedeutet: ledig, verheiratet oder geschieden."

Kasjerka: „Stan cywilny to: stanu wolnego, żonaty albo rozwiedziony.”

Deniz: „Ah, jetzt verstehe ich. Ich bin ledig. Und mein Geburtsort ist Istanbul."

Deniz: „Aha, teraz rozumiem. Jestem stanu wolnego. A moje miejsce urodzenia to Stambuł.”

Elif: „Schreib den Geburtsort richtig: Istanbul, Türkei."

Elif: „Wpisz miejsce urodzenia porządnie: Stambuł, Turcja.”

Deniz: „Können Sie das bitte noch einmal sagen? Ich schreibe langsam."

Deniz: „Może pani powtórzyć? Piszę powoli.”

Kassiererin: „Kein Problem. Name, Adresse, Geburtsort, Familienstand. Das macht dann achtundvierzig Euro zwanzig."

Kasjerka: „Nie ma problemu. Imię i nazwisko, adres, miejsce urodzenia, stan cywilny. Razem będzie czterdzieści osiem euro dwadzieścia.”

Deniz: „Wie viel, bitte?"

Deniz: „Ile, przepraszam?”

Kassiererin: „Achtundvierzig Euro zwanzig. Möchten Sie mit Karte bezahlen?"

Kasjerka: „Czterdzieści osiem euro dwadzieścia. Płaci pan kartą?”

Deniz: „Ja, gern."

Deniz: „Tak, poproszę.”

Am Ausgang packen sie alles in drei Taschen. Die Taschen sind schwer.

Przy wyjściu pakują wszystko do trzech toreb. Torby są ciężkie.

Mia: „Ich nehme die Getränke."

Mia: „Ja wezmę napoje.”

Deniz: „Danke. Um vier Uhr beginnt das Kochen. Wenn wir zu Hause sind, mache ich zuerst den Ofen an."

Deniz: „Dzięki. O czwartej zaczynamy gotować. Jak będziemy w domu, najpierw włączę piekarnik.”

Sie kommen zum Haus. Deniz sucht den Schlüssel und macht die Tür am Eingang auf.

Dochodzą do domu. Deniz szuka klucza i otwiera drzwi wejściowe.

Deniz: „Wir wohnen im dritten Stock. Leider gibt es in diesem Haus keinen Aufzug."

Deniz: „Mieszkamy na trzecim piętrze. Niestety w tym domu nie ma windy.”

Elif: „Kein Aufzug? Dann nehmen wir die Treppe. In meinem Haus gibt es einen Aufzug, aber er ist oft kaputt."

Elif: „Nie ma windy? To idziemy schodami. W moim domu jest winda, ale często jest zepsuta.”

Unten im ersten Stock ist die Tür von Frau Weber zu. Hinter dem Haus hat sie einen kleinen Garten. Im Sommer sitzt sie oft draußen im Garten und liest.

Na dole, na pierwszym piętrze, drzwi pani Weber są zamknięte. Za domem ma mały ogród. Latem często siedzi w ogrodzie i czyta.

Oben in der Wohnung stellen sie die Taschen auf den Tisch.

Na górze, w mieszkaniu, stawiają torby na stole.

Elif: „Eure Wohnung gefällt mir. Sie ist hell und groß."

Elif: „Podoba mi się wasze mieszkanie. Jest jasne i duże.”

Deniz: „Wir haben drei Zimmer, eine Küche, ein Bad und einen Balkon."

Deniz: „Mamy trzy pokoje, kuchnię, łazienkę i balkon.”

Elif: „Mein Apartment hat nur ein Zimmer und ein kleines Bad. Aber es ist ruhig und nicht teuer."

Elif: „Moja kawalerka ma tylko jeden pokój i małą łazienkę. Ale jest cicha i niedroga.”

Deniz: „Die Küche ist für mich der beste Raum in der Wohnung. Ein Raum zum Kochen, zum Essen und zum Reden."

Deniz: „Dla mnie kuchnia to najlepsze pomieszczenie w mieszkaniu. Miejsce do gotowania, jedzenia i rozmów.”

Deniz macht den Kühlschrank auf und räumt die Lebensmittel ein.

Deniz otwiera lodówkę i wkłada do niej zakupy.

Deniz: „Kannst du mir bitte die Milch geben? Die Milch und die Butter kommen in den Kühlschrank."

Deniz: „Możesz mi podać mleko? Mleko i masło idą do lodówki.”

Elif: „Hier. Die Eier kommen auch in den Kühlschrank, oder?"

Elif: „Proszę. Jajka też idą do lodówki, prawda?”

Deniz: „Ja, die Eier auch. Aber die Tomaten nicht."

Deniz: „Tak, jajka też. Ale pomidory nie.”

Im Wohnzimmer sitzt Lukas vor dem Fernseher. Der Fernseher ist noch an.

W salonie Lukas siedzi przed telewizorem. Telewizor jest jeszcze włączony.

Deniz: „Lukas, mach bitte den Fernseher aus und hilf uns!"

Deniz: „Lukas, wyłącz, proszę, telewizor i pomóż nam!”

Lukas: „Gleich. Das Spiel ist bald zu Ende."

Lukas: „Zaraz. Mecz niedługo się skończy.”

Mia: „Das Spiel ist schon aus! Zwei zu eins."

Mia: „Mecz już się skończył! Dwa do jednego.”

Lukas macht den Fernseher aus und kommt in die Küche.

Lukas wyłącza telewizor i przychodzi do kuchni.

Deniz: „Es ist vier Uhr. Wir fangen jetzt an."

Deniz: „Jest czwarta. Zaczynamy.”

Elif: „Wie lange dauert das Hähnchen?"

Elif: „Jak długo robi się kurczak?”

Deniz: „Circa eine Stunde im Ofen."

Deniz: „Mniej więcej godzinę w piekarniku.”

Der Ofen ist an, und in der Küche wird es warm. Deniz macht das Fenster auf. Draußen regnet es ein bisschen.

Piekarnik jest włączony i w kuchni robi się ciepło. Deniz otwiera okno. Na dworze trochę pada.

Lukas: „Schade, es regnet. Wir wollten auf dem Balkon essen."

Lukas: „Szkoda, pada. Chcieliśmy jeść na balkonie.”

Deniz: „Vielleicht hört der Regen bald auf. Aber wir essen besser drinnen."

Deniz: „Może deszcz zaraz przestanie. Ale lepiej zjemy w środku.”

Lukas nimmt eine Tomate und isst sie.

Lukas bierze pomidora i go zjada.

Deniz: „Hör auf, Lukas! Die Tomaten sind für den Salat."

Deniz: „Przestań, Lukas! Pomidory są do sałatki.”

Lukas: „Nur eine Tomate. Sie schmeckt sehr gut."

Lukas: „Tylko jeden pomidor. Jest bardzo smaczny.”

Deniz: „Kannst du mir bitte das Salz geben? Es steht im Schrank oben."

Deniz: „Możesz mi podać sól? Stoi w szafce na górze.”

Lukas: „Hier ist das Salz. Und hier ist das Öl."

Lukas: „Tu jest sól. A tu olej.”

Deniz: „Danke. Kannst du bitte auch die Kartoffeln waschen? Circa acht Stück. Nicht die letzte Kartoffel, die ist schlecht."

Deniz: „Dzięki. Możesz też umyć ziemniaki? Jakieś osiem sztuk. Ale nie ten ostatni ziemniak, on jest zepsuty.”

Mia macht Musik an. Die Musik ist sehr laut.

Mia włącza muzykę. Muzyka jest bardzo głośna.

Deniz: „Mia, bitte! Die Musik ist zu laut."

Deniz: „Mia, proszę cię! Muzyka jest za głośna.”

Mia: „Ohne Musik kann ich nicht arbeiten!"

Mia: „Bez muzyki nie mogę pracować!”

Deniz: „Mach sie bitte ein bisschen leiser. Ich kann nicht denken."

Deniz: „To ścisz ją trochę, proszę. Nie mogę myśleć.”

Mia macht die Musik leiser. Dann schneidet Elif das Gemüse, und Lukas wäscht die Kartoffeln. Deniz kocht den Reis mit Butter und ein bisschen Salz.

Mia ścisza muzykę. Potem Elif kroi warzywa, a Lukas myje ziemniaki. Deniz gotuje ryż z masłem i odrobiną soli.

Um Viertel nach fünf ist das Hähnchen im Ofen und die Küche riecht wunderbar. Frau Weber ruft von unten. Ihr Fenster ist auf.

Kwadrans po piątej kurczak jest w piekarniku, a w kuchni cudownie pachnie. Pani Weber woła z dołu. Ma otwarte okno.

Frau Weber: „Deniz! Das riecht bis unten in den Garten!"

Pani Weber: „Deniz! Pachnie aż w ogrodzie na dole!”

Deniz: „Kommen Sie um sieben Uhr. Dann ist alles fertig."

Deniz: „Proszę przyjść o siódmej. Wtedy wszystko będzie gotowe.”

Um Viertel vor sieben klingelt es unten am Eingang. Frau Weber kommt die Treppe hoch. Sie hat einen Apfelkuchen dabei.

Za kwadrans siódma ktoś dzwoni na dole do drzwi wejściowych. Pani Weber wchodzi po schodach. Ma ze sobą szarlotkę.

Frau Weber: „Guten Abend! Ich habe einen Kuchen gebacken."

Pani Weber: „Dobry wieczór! Upiekłam ciasto.”

Deniz: „Vielen Dank! Aber es gibt schon Baklava."

Deniz: „Bardzo dziękuję! Ale jest już baklawa.”

Frau Weber: „Dann essen wir eben zwei Nachtische. Das ist kein Problem."

Pani Weber: „To zjemy po prostu dwa desery. To żaden problem.”

Alle lachen. Deniz deckt den Tisch. Die Teller kommen aus dem Schrank, und für jeden gibt es ein Glas.

Wszyscy się śmieją. Deniz nakrywa do stołu. Talerze wyjmuje z szafki, a dla każdego jest szklanka.

Mia: „Hier ist die Speisekarte! Bitte lesen Sie, meine Damen und Herren."

Mia: „Oto menu! Proszę czytać, szanowni państwo.”

Frau Weber: „Eine Speisekarte! Wie in einem guten Restaurant."

Pani Weber: „Menu! Jak w dobrej restauracji.”

Lukas: „Vorspeise, Hauptspeise, Nachtisch. Und Pommes frites? Wer hat die Pommes frites geschrieben?"

Lukas: „Przystawka, danie główne, deser. A frytki? Kto dopisał frytki?”

Mia: „Ich. Die Pommes frites sind für mich."

Mia: „Ja. Frytki są dla mnie.”

Frau Weber: „Deniz, wo ist bei euch die Toilette? Ich bin selten hier oben."

Pani Weber: „Deniz, gdzie macie toaletę? Rzadko tu bywam na górze.”

Deniz: „Im Flur, die zweite Tür neben dem Bad."

Deniz: „W przedpokoju, drugie drzwi obok łazienki.”

Alle setzen sich an den Tisch. Deniz bringt das Hähnchen, den Reis, das Gemüse und den Salat.

Wszyscy siadają przy stole. Deniz przynosi kurczaka, ryż, warzywa i sałatkę.

Deniz: „Guten Appetit. Frau Weber, möchten Sie ein Glas Wein?"

Deniz: „Smacznego. Pani Weber, napije się pani kieliszka wina?”

Frau Weber: „Ja, gern. Aber nur ein kleines Glas."

Pani Weber: „Tak, chętnie. Ale tylko mały kieliszek.”

Lukas: „Und für mich ein Bier, bitte."

Lukas: „A dla mnie piwo, proszę.”

Mia: „Ich hätte gern Saft."

Mia: „Ja poproszę sok.”

Sie beginnen zu essen. Zuerst ist es ganz ruhig am Tisch.

Zaczynają jeść. Najpierw przy stole jest zupełnie cicho.

Deniz: „Schmeckt es Ihnen, Frau Weber?"

Deniz: „Smakuje pani, pani Weber?”

Frau Weber: „Es schmeckt fantastisch. Was ist in dem Reis?"

Pani Weber: „Smakuje fantastycznie. Co jest w tym ryżu?”

Deniz: „Butter, ein bisschen Salz und Öl. Der Reis muss circa zwanzig Minuten kochen."

Deniz: „Masło, trochę soli i olej. Ryż musi się gotować około dwudziestu minut.”

Lukas: „Deniz, schmeckt es dir selbst auch?"

Lukas: „Deniz, a tobie samemu też smakuje?”

Deniz: „Ja, aber ich esse langsam. Ich bin noch nervös."

Deniz: „Tak, ale jem powoli. Jeszcze się denerwuję.”

Elif: „Du musst nicht nervös sein. Das ist das beste Essen seit Monaten."

Elif: „Nie musisz się denerwować. To najlepsze jedzenie od miesięcy.”

Frau Weber: „Am meisten mag ich den Salat. Wo hast du die Tomaten gekauft?"

Pani Weber: „Najbardziej smakuje mi sałatka. Gdzie kupiłeś pomidory?”

Deniz: „Im Supermarkt in der Nähe. Ein Kilo hat circa drei Euro gekostet."

Deniz: „W supermarkecie niedaleko. Kilo kosztowało około trzech euro.”

Frau Weber: „Die meisten Leute kaufen dort. Ich gehe lieber auf den Markt, aber der Markt ist nur am Freitag auf."

Pani Weber: „Większość ludzi tam kupuje. Ja wolę chodzić na targ, ale targ jest czynny tylko w piątek.”

Nach dem Essen sitzen alle auf dem Sofa. Der Ofen ist aus, das Licht in der Küche ist auch aus. Nur eine kleine Lampe ist an.

Po jedzeniu wszyscy siedzą na kanapie. Piekarnik jest wyłączony, światło w kuchni też jest zgaszone. Pali się tylko mała lampka.

Frau Weber: „Die Möbel hier oben gefallen mir. Sie sind alt, aber schön."

Pani Weber: „Podobają mi się te meble tu na górze. Są stare, ale ładne.”

Frau Weber: „Der Schrank in der Küche ist noch von meiner Mutter. Alte Möbel leben länger."

Pani Weber: „Szafka w kuchni jest jeszcze po mojej mamie. Stare meble żyją dłużej.”

Deniz: „Nächstes Jahr möchte ich vielleicht neue Möbel kaufen. Zuerst ein neues Bett. Mein Bett ist zu klein."

Deniz: „W przyszłym roku może kupię nowe meble. Najpierw nowe łóżko. Moje łóżko jest za małe.”

Elif: „In meinem Apartment habe ich fast keine Möbel. Nur ein Bett, einen Tisch und zwei Stühle."

Elif: „W mojej kawalerce prawie nie mam mebli. Tylko łóżko, stół i dwa krzesła.”

Frau Weber: „Rauchst du eigentlich, Deniz?"

Pani Weber: „A tak w ogóle, palisz, Deniz?”

Deniz: „Nein, ich rauche nicht. Bei uns raucht niemand in der Wohnung. Wenn jemand rauchen will, geht er auf den Balkon."

Deniz: „Nie, nie palę. U nas nikt nie pali w mieszkaniu. Jak ktoś chce zapalić, wychodzi na balkon.”

Lukas: „Ich habe früher geraucht, aber seit zwei Jahren nicht mehr."

Lukas: „Kiedyś paliłem, ale od dwóch lat już nie.”

Frau Weber isst noch ein Stück Kuchen und trinkt einen Tee ohne Zucker.

Pani Weber je jeszcze kawałek ciasta i pije herbatę bez cukru.

Frau Weber: „Deniz, kochst du das nächste Mal wieder für uns?"

Pani Weber: „Deniz, następnym razem znowu dla nas ugotujesz?”

Deniz: „Gern. Aber das nächste Mal kochen wir vielleicht zusammen."

Deniz: „Chętnie. Ale następnym razem może ugotujemy razem.”

Frau Weber: „Sehr gern! Nächsten Samstag koche ich deutsch. Es gibt Kartoffeln, Fleisch und Gemüse."

Pani Weber: „Bardzo chętnie! W przyszłą sobotę ja gotuję po niemiecku. Będą ziemniaki, mięso i warzywa.”

Elif: „Deutsches Essen mit türkischem Nachtisch. Das finde ich gut."

Elif: „Niemieckie jedzenie z tureckim deserem. Podoba mi się to.”

Um halb elf steht Elif auf.

O wpół do jedenastej Elif wstaje.

Elif: „Ich muss leider gehen. Wie lange dauert die Fahrt mit der Bahn?"

Elif: „Niestety muszę już iść. Ile jedzie się pociągiem?”

Deniz: „Circa zwanzig Minuten. Wie kommst du zum Bahnhof?"

Deniz: „Około dwudziestu minut. Jak dojdziesz na dworzec?”

Elif: „Ich laufe. Es ist nicht weit."

Elif: „Pójdę pieszo. To niedaleko.”

Mia: „Ich fahre mit dem Rad. Ich bin heute Morgen auch Rad gefahren."

Mia: „Ja jadę rowerem. Dziś rano też jechałam rowerem.”

Deniz bringt die Gäste zur Tür. Am Ausgang unten sagt Frau Weber gute Nacht.

Deniz odprowadza gości do drzwi. Przy wyjściu na dole pani Weber mówi dobranoc.

Frau Weber: „Danke für den schönen Abend. Das war ein sehr gutes Essen."

Pani Weber: „Dziękuję za miły wieczór. To było bardzo dobre jedzenie.”

Deniz: „Danke für Ihre Hilfe und für den Kuchen. Gute Nacht!"

Deniz: „Dziękuję za pomoc i za ciasto. Dobranoc!”

Der Abend endet um halb zwölf. Der Rest vom Hähnchen kommt in den Kühlschrank. Lukas macht das Licht aus.

Wieczór kończy się o wpół do dwunastej. Resztka kurczaka ląduje w lodówce. Lukas gasi światło.

Lukas: „Das Kochen hat heute fünf Stunden gedauert. Aber es war super."

Lukas: „Gotowanie trwało dziś pięć godzin. Ale było super.”

Deniz: „Ja. Und morgen frühstücken wir mit Eiern, Butter und Schinken."

Deniz: „Tak. A jutro na śniadanie są jajka, masło i szynka.”

Lukas: „Und mit Milch. Gute Nacht, Deniz."

Lukas: „I mleko. Dobranoc, Deniz.”

Deniz geht in sein Zimmer und legt sich ins Bett. Das Fenster ist noch ein bisschen auf, und draußen ist es ruhig. Er denkt an den Tag: der Supermarkt, die Speisekarte von Mia, das Lachen am Tisch. Vielleicht war das der beste Tag in Köln. Dann macht er die Lampe aus und schläft.

Deniz idzie do swojego pokoju i kładzie się do łóżka. Okno jest jeszcze trochę uchylone, a na dworze jest cicho. Myśli o tym dniu: o supermarkecie, o menu Mii, o śmiechu przy stole. Może to był najlepszy dzień w Kolonii. Potem gasi lampkę i zasypia.