Ein ganz normaler Tag

Es ist Dienstag, halb sieben am Morgen. Draußen ist es noch dunkel. In der Wohnung von Lukas und Deniz klingelt der Wecker. Deniz hört ihn, macht die Augen kurz auf und schläft dann weiter. Fünf Minuten später klopft Lukas an die Tür.

Jest wtorek, wpół do siódmej rano. Na dworze jest jeszcze ciemno. W mieszkaniu Lukasa i Deniza dzwoni budzik. Deniz go słyszy, na chwilę otwiera oczy i śpi dalej. Pięć minut później Lukas puka do drzwi.

Lukas: „Deniz! Aufstehen! Muss ich dich wirklich jeden Morgen wecken?"

Lukas: „Deniz! Wstawaj! Naprawdę muszę cię budzić każdego ranka?”

Deniz: „Ich bin wach. Fast."

Deniz: „Nie śpię. Prawie.”

Lukas: „Fast ist nicht wach. Dein Wecker hat schon dreimal geklingelt. Ich wecke dich nicht noch einmal."

Lukas: „«Prawie» się nie liczy. Twój budzik dzwonił już trzy razy. Więcej cię nie budzę.”

Deniz: „Okay, okay, ich stehe auf. Normalerweise stehe ich um halb sieben auf, aber heute Nacht habe ich schlecht geschlafen."

Deniz: „Dobra, dobra, wstaję. Zwykle wstaję o wpół do siódmej, ale tej nocy źle spałem.”

Deniz geht ins Bad und schaut in den Spiegel. Sein Morgen hat immer den gleichen Plan.

Deniz idzie do łazienki i patrzy w lustro. Jego poranek ma zawsze ten sam plan.

Deniz: „Zuerst dusche ich, dann trinke ich einen Kaffee, danach packe ich meine Tasche, und zum Schluss laufe ich zur Bahn."

Deniz: „Najpierw biorę prysznic, potem piję kawę, następnie pakuję torbę, a na koniec biegnę na kolejkę.”

Lukas: „Guter Plan. Aber heute musst du dich beeilen. Es ist schon zehn vor sieben."

Lukas: „Dobry plan. Ale dzisiaj musisz się pospieszyć. Jest już za dziesięć siódma.”

Deniz: „Was? Wirklich? Kannst du mir helfen, das Brot zu schneiden? Ich packe schnell meine Sachen."

Deniz: „Co? Naprawdę? Pomożesz mi pokroić chleb? Szybko spakuję swoje rzeczy.”

Lukas schneidet Brot und packt zwei Stück in eine Box. Deniz packt den Laptop in die Tasche und steckt das Handy in die Jacke.

Lukas kroi chleb i pakuje dwie kromki do pudełka. Deniz wkłada laptop do torby, a telefon chowa do kurtki.

Lukas: „Hast du deinen Ausweis dabei?"

Lukas: „Masz przy sobie dowód?”

Deniz: „Moment ... nein! Ich habe vergessen, dass ich ihn gestern aus der Tasche genommen habe. Er liegt auf dem Tisch."

Deniz: „Chwila… nie! Zapomniałem, że wczoraj wyjąłem go z torby. Leży na stole.”

Lukas: „Dann steck ihn ein. Und pass auf, lass ihn nicht wieder zu Hause."

Lukas: „To go zabierz. I uważaj, nie zostawiaj go znowu w domu.”

Deniz: „Ich packe ihn sofort ein. Jetzt ist alles dabei."

Deniz: „Od razu go pakuję. Teraz mam wszystko.”

Deniz zieht die Jacke an und geht zur Wohnungstür. Aber die Tür geht nicht auf.

Deniz zakłada kurtkę i idzie do drzwi wejściowych. Ale drzwi się nie otwierają.

Deniz: „Lukas, das Schloss geht wieder schwer. Was mache ich falsch?"

Deniz: „Lukas, zamek znowu się zacina. Co robię źle?”

Lukas: „Du musst den Schlüssel ein bisschen ziehen und dann drehen. Nicht drücken."

Lukas: „Musisz trochę pociągnąć klucz, a potem go przekręcić. Nie wciskaj.”

Deniz: „Ah, jetzt klappt es. Danke für den Tipp."

Deniz: „A, teraz działa. Dzięki za radę.”

Lukas: „Kein Problem. Und vergiss nicht: Wir haben heute Abend noch etwas vor."

Lukas: „Nie ma sprawy. I nie zapomnij: dziś wieczorem mamy jeszcze plany.”

Auf der Treppe steht Frau Weber. Sie hat eine Tasse in der Hand und schaut Deniz an.

Na schodach stoi pani Weber. Trzyma w ręku filiżankę i patrzy na Deniza.

Frau Weber: „Guten Morgen, Deniz! Du bist heute spät. Musst du nicht ins Büro?"

Pani Weber: „Dzień dobry, Deniz! Późno dzisiaj wychodzisz. Nie musisz iść do biura?”

Deniz: „Doch, Frau Weber. Ich muss mich beeilen. Ich möchte die Bahn um sieben Uhr zwölf erreichen."

Deniz: „Muszę, pani Weber. Muszę się pospieszyć. Chcę zdążyć na kolejkę o siódmej dwanaście.”

Frau Weber: „Und wie ist die neue Arbeit? Ist die Chefin nett? Sind die Mitarbeiter auch nett?"

Pani Weber: „A jak nowa praca? Szefowa jest miła? Współpracownicy też są mili?”

Deniz: „Alle sind nett. Ich erzähle Ihnen heute Abend mehr. Sonst schaffe ich die Bahn nicht."

Deniz: „Wszyscy są mili. Wieczorem opowiem pani więcej. Inaczej nie zdążę na kolejkę.”

Frau Weber: „Natürlich, lauf nur! Und pass an der Baustelle gut auf. Die Männer bauen da so schnell."

Pani Weber: „Oczywiście, biegnij! I uważaj przy budowie. Ci panowie tak szybko tam budują.”

Vor dem Haus ist wirklich eine Baustelle. Dort bauen ein paar Arbeiter ein neues Haus. Ein Helm schützt den Kopf, und auf einer Baustelle ist das sehr wichtig. Deniz schaut nach links und läuft schnell weiter. Um sieben Uhr elf erreicht er die Haltestelle. Die Bahn kommt eine Minute später.

Przed domem naprawdę jest budowa. Kilku robotników stawia tam nowy dom. Kask chroni głowę, a na budowie to bardzo ważne. Deniz patrzy w lewo i szybko biegnie dalej. O siódmej jedenaście dociera na przystanek. Kolejka przyjeżdża minutę później.

Deniz: „Geschafft. Manche Tage fangen einfach zu schnell an."

Deniz: „Udało się. Niektóre dni po prostu zaczynają się za szybko.”

In der Bahn liest er einen Artikel über Köln. Der Artikel ist lang, aber interessant. Deniz denkt: Ich bin froh, dass ich jetzt Arbeit habe.

W kolejce czyta artykuł o Kolonii. Artykuł jest długi, ale ciekawy. Deniz myśli: „Cieszę się, że mam teraz pracę”.

Um acht Uhr ist Deniz im Büro. Die Firma heißt Rheinlicht und ist klein. Zehn Mitarbeiter arbeiten hier. Die Firma stellt Lampen her, und die Lampen sind in ganz Deutschland beliebt. Deniz berät Kunden am Telefon und schreibt E-Mails.

O ósmej Deniz jest w biurze. Firma nazywa się Rheinlicht i jest mała. Pracuje tu dziesięć osób. Firma produkuje lampy, a te lampy są popularne w całych Niemczech. Deniz doradza klientom przez telefon i pisze e-maile.

Frau Kaufmann, die Chefin, kommt ins Büro. Sie hat einen Kaffee in der Hand.

Pani Kaufmann, szefowa, wchodzi do biura. Trzyma w ręku kawę.

Frau Kaufmann: „Guten Morgen, Deniz! Können Sie heute bitte die Liste für die Messe fertig machen? Die Messe in Düsseldorf ist in vier Wochen."

Pani Kaufmann: „Dzień dobry, Deniz! Może pan dzisiaj dokończyć listę na targi? Targi w Düsseldorfie są za cztery tygodnie.”

Deniz: „Klar. Ich habe gestern schon angefangen. Aber ich glaube, die Liste ist nicht aktuell."

Deniz: „Jasne. Zacząłem już wczoraj. Ale wydaje mi się, że ta lista nie jest aktualna.”

Frau Kaufmann: „Dann müssen wir sie ändern. Können Sie die Zahlen von letztem Jahr und die Zahlen von diesem Jahr vergleichen?"

Pani Kaufmann: „To musimy ją zmienić. Może pan porównać liczby z zeszłego roku z liczbami z tego roku?”

Deniz: „Ja, das mache ich."

Deniz: „Tak, zrobię to.”

Nadja, eine Kollegin, kommt herein. Sie zieht einen großen Karton hinter sich her.

Wchodzi Nadja, koleżanka z pracy. Ciągnie za sobą duży karton.

Nadja: „Kann mir jemand helfen? Der Karton ist schwer."

Nadja: „Może mi ktoś pomóc? Ten karton jest ciężki.”

Deniz: „Ich helfe dir. Sollen wir ihn zusammen ziehen?"

Deniz: „Pomogę ci. Pociągniemy go razem?”

Nadja: „Ja, bitte. Wir müssen ihn auspacken. Da sind die neuen Lampen für die Messe drin."

Nadja: „Tak, proszę. Musimy go rozpakować. W środku są nowe lampy na targi.”

Sie ziehen den Karton zum Tisch und packen ihn aus. Eine Lampe fällt fast auf den Boden, aber Deniz passt auf und hält sie fest.

Ciągną karton do stołu i go rozpakowują. Jedna lampa prawie spada na podłogę, ale Deniz uważa i ją łapie.

Nadja: „Gut gemacht! Pass auf, die Dinger sind teuer."

Nadja: „Brawo! Uważaj, te rzeczy są drogie.”

Deniz: „Kein Problem. Aber schau mal: Diese Lampe hat eine andere Nummer. Der Artikel hier heißt L-40, und in der Liste steht L-14."

Deniz: „Spokojnie. Ale popatrz: ta lampa ma inny numer. Ten artykuł nazywa się L-40, a na liście jest L-14.”

In diesem Moment merkt Deniz, dass etwas nicht stimmt. Er vergleicht noch einmal. Die Zahl in der Liste ist falsch. Zwölf Kunden haben eine falsche Information bekommen.

W tym momencie Deniz zauważa, że coś się nie zgadza. Porównuje jeszcze raz. Liczba na liście jest błędna. Dwunastu klientów dostało złą informację.

Deniz: „Ich merke mir die richtige Nummer. Frau Kaufmann, ich muss Ihnen etwas sagen. Ich glaube, hier ist ein Fehler passiert."

Deniz: „Zapamiętam właściwy numer. Pani Kaufmann, muszę pani coś powiedzieć. Chyba zdarzył się tu błąd.”

Frau Kaufmann: „Was ist passiert?"

Pani Kaufmann: „Co się stało?”

Deniz: „Die Nummer von dem Artikel ist falsch. Wir haben die Kunden falsch informiert. Es tut mir leid. Ich weiß nicht, wer den Fehler gemacht hat."

Deniz: „Numer artykułu jest błędny. Przekazaliśmy klientom złe informacje. Przepraszam. Nie wiem, kto popełnił ten błąd.”

Frau Kaufmann: „Ruhig, Deniz. Das ist nicht Ihre Schuld. Der Fehler ist alt, er kommt aus dem letzten Jahr. Niemand hat den Fehler gemerkt, auch ich nicht."

Pani Kaufmann: „Spokojnie, Deniz. To nie pana wina. Ten błąd jest stary, pochodzi z zeszłego roku. Nikt go nie zauważył, ja też nie.”

Deniz: „Und was machen wir jetzt?"

Deniz: „I co teraz zrobimy?”

Frau Kaufmann: „Zuerst kontrollieren Sie alle Nummern. Dann ändern wir die Liste. Danach informieren wir die Kunden per E-Mail. Und zum Schluss geben wir dem Chef in Düsseldorf Bescheid. Schaffen Sie das bis zwölf Uhr?"

Pani Kaufmann: „Najpierw sprawdzi pan wszystkie numery. Potem zmienimy listę. Następnie poinformujemy klientów e-mailem. A na koniec damy znać szefowi w Düsseldorfie. Zdąży pan do dwunastej?”

Deniz: „Ich denke, ja. Kann Tobias mir helfen? Er hat mehr Erfahrung mit dem Programm."

Deniz: „Myślę, że tak. Czy Tobias może mi pomóc? Ma większe doświadczenie z tym programem.”

Frau Kaufmann: „Gute Idee. Tobias hat viel Erfahrung, und Ihre Kenntnisse werden auch jeden Tag besser."

Pani Kaufmann: „Dobry pomysł. Tobias ma duże doświadczenie, a pana umiejętności też z każdym dniem są lepsze.”

Tobias kommt und die zwei arbeiten zusammen. Sie kontrollieren jede Nummer. Sie ändern die Liste. Tobias berät Deniz bei den E-Mails, und Deniz organisiert die neuen Papiere für die Messe.

Przychodzi Tobias i obaj pracują razem. Sprawdzają każdy numer. Zmieniają listę. Tobias doradza Denizowi przy e-mailach, a Deniz organizuje nowe dokumenty na targi.

Tobias: „Und? Klappt es?"

Tobias: „I jak? Idzie?”

Deniz: „Ja, es klappt. Ich beende gerade die letzte Seite."

Deniz: „Tak, idzie. Właśnie kończę ostatnią stronę.”

Um Viertel vor zwölf klingelt das Telefon. Es ist Herr Schneider von der Sprachschule.

Za kwadrans dwunasta dzwoni telefon. To pan Schneider ze szkoły językowej.

Herr Schneider: „Guten Tag, Herr Deniz. Wir bauen einen neuen Kursraum. Können Sie mich beraten?"

Pan Schneider: „Dzień dobry, panie Denizie. Budujemy nową salę lekcyjną. Może mi pan doradzić?”

Deniz: „Gern. Ich informiere mich kurz und rufe Sie in einer Stunde zurück."

Deniz: „Chętnie. Szybko się zorientuję i oddzwonię do pana za godzinę.”

Um zwölf Uhr gehen Deniz, Nadja und Tobias in die Cafeteria. Heute gibt es Suppe, Nudeln und Salat.

O dwunastej Deniz, Nadja i Tobias idą do stołówki. Dzisiaj jest zupa, makaron i sałatka.

Nadja: „Was nimmst du?"

Nadja: „Co bierzesz?”

Deniz: „Ich hätte gern die Suppe und ein Stück Brot. Was kostet das Essen hier eigentlich?"

Deniz: „Poproszę zupę i kawałek chleba. Ile tu właściwie kosztuje jedzenie?”

Tobias: „Für Mitarbeiter kostet es drei Euro fünfzig. In der Stadt kostet eine Suppe sechs Euro."

Tobias: „Dla pracowników trzy pięćdziesiąt. W mieście zupa kosztuje sześć euro.”

Nadja: „Deshalb essen alle hier. Und, Deniz, was hast du heute Abend vor?"

Nadja: „Dlatego wszyscy jedzą tutaj. A ty, Deniz, co robisz dziś wieczorem?”

Deniz: „Zuerst gehe ich joggen, dann spiele ich Basketball, und danach gehe ich mit Freunden aus. Wir haben uns für ein Konzert verabredet."

Deniz: „Najpierw idę pobiegać, potem gram w koszykówkę, a potem wychodzę ze znajomymi. Umówiliśmy się na koncert.”

Tobias: „So ein Tag! Du bist wirklich aktiv."

Tobias: „Ale dzień! Naprawdę jesteś aktywny.”

Deniz: „Manchmal. Aber ich muss noch eine Sache erledigen. In der Mittagspause gehe ich schnell zum Sportverein. Ich möchte den Vertrag unterschreiben."

Deniz: „Czasami. Ale muszę jeszcze coś załatwić. W przerwie obiadowej skoczę szybko do klubu sportowego. Chcę podpisać umowę.”

Nadja: „Der Verein ist ganz in der Nähe, nur fünf Minuten von hier."

Nadja: „Klub jest całkiem blisko, tylko pięć minut stąd.”

Nach dem Essen läuft Deniz zum Sportverein. Im Büro sitzt eine junge Frau am Computer.

Po jedzeniu Deniz biegnie do klubu sportowego. W biurze przy komputerze siedzi młoda kobieta.

Deniz: „Guten Tag. Ich möchte in die Basketball-Mannschaft. Ich war letzte Woche schon einmal hier."

Deniz: „Dzień dobry. Chciałbym dołączyć do drużyny koszykówki. Byłem tu już w zeszłym tygodniu.”

Die Frau: „Ah, ich erinnere mich. Sie sind Deniz, richtig? Hier ist der Vertrag. Er läuft zwölf Monate."

Kobieta: „A, pamiętam. Pan Deniz, prawda? Tu jest umowa. Jest na dwanaście miesięcy.”

Deniz: „Was kostet das im Monat?"

Deniz: „Ile to kosztuje miesięcznie?”

Die Frau: „Fünfundzwanzig Euro. Bitte tragen Sie sich hier in die Liste ein."

Kobieta: „Dwadzieścia pięć euro. Proszę się tu wpisać na listę.”

Deniz: „Moment, ich trage mich ein ... So. Ist es erlaubt, einen Freund zum Training mitzubringen?"

Deniz: „Chwileczkę, wpisuję się… Gotowe. Czy wolno przyprowadzić kolegę na trening?”

Die Frau: „Einmal ja, das ist erlaubt. Danach braucht er eine Erlaubnis vom Trainer."

Kobieta: „Raz tak, to wolno. Potem potrzebuje zgody trenera.”

Deniz: „Und was passiert mit meinen Daten?"

Deniz: „A co się dzieje z moimi danymi?”

Die Frau: „Keine Sorge, wir schützen Ihre Daten. Niemand außer dem Verein sieht sie."

Kobieta: „Proszę się nie martwić, chronimy pana dane. Nikt poza klubem ich nie widzi.”

Deniz: „Gut. Bekomme ich einen Bescheid, wenn alles fertig ist?"

Deniz: „Dobrze. Dostanę jakąś informację, kiedy wszystko będzie gotowe?”

Die Frau: „Ja, der Bescheid kommt per E-Mail. Ich gebe Ihnen morgen Bescheid, dann können Sie sofort spielen."

Kobieta: „Tak, informacja przyjdzie e-mailem. Jutro dam panu znać, wtedy od razu będzie pan mógł grać.”

Deniz geht zur Haltestelle. Dort merkt er plötzlich: Seine Mütze ist weg.

Deniz idzie na przystanek. Tam nagle zauważa, że nie ma czapki.

Deniz: „Oh nein. Ich habe meine Mütze verloren. Wo war ich zuletzt?"

Deniz: „O nie. Zgubiłem czapkę. Gdzie byłem ostatnio?”

An der Haltestelle steht eine Polizistin. Vor ihr ist die Baustelle, und sie kontrolliert die Autos, weil die Straße halb zu ist.

Na przystanku stoi policjantka. Przed nią jest budowa i policjantka kontroluje samochody, bo ulica jest w połowie zamknięta.

Deniz: „Entschuldigung, haben Sie eine Ahnung, wo ich nach Fundsachen fragen kann?"

Deniz: „Przepraszam, czy wie pani może, gdzie mogę zapytać o rzeczy znalezione?”

Die Polizistin: „Klar. Die Fundsachen sind im Rathaus, Zimmer 12. Was haben Sie denn verloren?"

Policjantka: „Jasne. Biuro rzeczy znalezionych jest w ratuszu, pokój 12. A co pan zgubił?”

Deniz: „Nur eine Mütze. Kein teures Ding, aber ich mag sie sehr."

Deniz: „Tylko czapkę. Nic drogiego, ale bardzo ją lubię.”

Die Polizistin: „So etwas passiert jeden Tag. Das ist nicht Ihre Schuld."

Policjantka: „Takie rzeczy zdarzają się codziennie. To nie pana wina.”

In diesem Moment fällt einer Frau die Geldbörse aus der Tasche. Deniz sieht es, hebt die Geldbörse auf und gibt sie der Polizistin.

W tej chwili jakiejś kobiecie wypada z torby portfel. Deniz to widzi, podnosi portfel i daje go policjantce.

Die Polizistin: „Danke! Ich kontrolliere kurz, ob ein Ausweis drin ist. Ja, hier ist einer. Ich rufe die Frau an."

Policjantka: „Dziękuję! Sprawdzę szybko, czy jest w środku dowód. Tak, jest. Zadzwonię do tej pani.”

Deniz: „Schön. Dann ist die Sache gut ausgegangen."

Deniz: „Świetnie. To sprawa dobrze się skończyła.”

Die Polizistin: „Für Sie auch: Ist das da nicht Ihre Mütze? Sie steckt in Ihrer Jackentasche."

Policjantka: „Dla pana też: czy to nie jest pana czapka? Wystaje panu z kieszeni kurtki.”

Deniz: „Was? ... Ja! Ich habe vergessen, dass ich sie eingesteckt habe. Wie peinlich."

Deniz: „Co?… Tak! Zapomniałem, że ją schowałem do kieszeni. Ale wstyd.”

Die Polizistin: „Kein Problem. Manche Sachen finden sich von allein."

Policjantka: „Nic nie szkodzi. Niektóre rzeczy znajdują się same.”

Um halb sechs beendet Deniz die Arbeit. Zu Hause zieht er die Sportsachen an. Lukas wartet schon vor der Tür.

O wpół do szóstej Deniz kończy pracę. W domu przebiera się w strój sportowy. Lukas już czeka przed drzwiami.

Lukas: „Bist du dabei? Ich möchte heute nur zwanzig Minuten joggen."

Lukas: „Idziesz ze mną? Dzisiaj chcę pobiegać tylko dwadzieścia minut.”

Deniz: „Ich bin dabei. Aber langsam, bitte. Ich jogge erst seit einem Monat."

Deniz: „Idę. Ale powoli, proszę. Biegam dopiero od miesiąca.”

Sie joggen durch den Park. Der Weg ist nass, und Deniz passt auf, weil er nicht fallen will.

Biegną przez park. Ścieżka jest mokra, a Deniz uważa, bo nie chce się przewrócić.

Lukas: „Wie war dein Tag im Büro?"

Lukas: „Jak ci minął dzień w biurze?”

Deniz: „Aufregend. Ein Fehler in der Liste, aber wir haben alles geändert. Und du?"

Deniz: „Emocjonująco. Błąd na liście, ale wszystko poprawiliśmy. A tobie?”

Lukas: „Normal. Zuerst Meetings, dann E-Mails, danach noch mehr E-Mails, und zum Schluss Kaffee."

Lukas: „Normalnie. Najpierw spotkania, potem e-maile, potem jeszcze więcej e-maili, a na koniec kawa.”

Deniz: „Also ein ganz normaler Tag."

Deniz: „Czyli zupełnie zwyczajny dzień.”

Nach dem Joggen gehen sie in die Sporthalle. Dort trainiert die Basketball-Mannschaft. Ein Spieler wirft Deniz den Ball zu.

Po bieganiu idą do hali sportowej. Tam trenuje drużyna koszykówki. Jeden zawodnik rzuca Denizowi piłkę.

Der Spieler: „Hey, kannst du spielen?"

Zawodnik: „Hej, umiesz grać?”

Deniz: „Ein bisschen. In Istanbul habe ich oft Basketball gespielt. Aber das ist lange her."

Deniz: „Trochę. W Stambule często grałem w koszykówkę. Ale to było dawno.”

Der Spieler: „Perfekt. Wir brauchen noch einen Mann. Nimm den Ball und komm!"

Zawodnik: „Super. Brakuje nam jeszcze jednego gracza. Bierz piłkę i chodź!”

Sie spielen dreißig Minuten. Deniz wirft zwei Bälle in den Korb, aber seine Mannschaft verliert trotzdem.

Grają trzydzieści minut. Deniz trafia dwa razy do kosza, ale jego drużyna i tak przegrywa.

Deniz: „Wir haben verloren. Schade!"

Deniz: „Przegraliśmy. Szkoda!”

Lukas: „Im Gegenteil, du hast gut gespielt. Verlieren ist nicht schlimm."

Lukas: „Wręcz przeciwnie, dobrze grałeś. Przegrana to nic strasznego.”

Deniz: „Danke. Weißt du, ich bin froh, dass ich wieder Sport mache."

Deniz: „Dzięki. Wiesz, cieszę się, że znowu uprawiam sport.”

Um acht Uhr treffen sie Elif vor dem Konzerthaus. Draußen wartet eine große Menge.

O ósmej spotykają się z Elif przed salą koncertową. Na zewnątrz czeka tłum ludzi.

Elif: „Da seid ihr ja! Beeilt euch, die Band fängt gleich an."

Elif: „No jesteście! Pospieszcie się, zespół zaraz zaczyna.”

Deniz: „Wer spielt heute? Ich habe die Namen vergessen."

Deniz: „Kto dzisiaj gra? Zapomniałem nazwy.”

Elif: „Die Band heißt Nordlicht. Sie ist hier in Köln sehr beliebt, aber noch nicht berühmt. Der Typ an der Gitarre ist ein Freund von mir. Er heißt Jonas."

Elif: „Zespół nazywa się Nordlicht. Tu w Kolonii jest bardzo popularny, ale jeszcze nie jest sławny. Ten gość na gitarze to mój kolega. Ma na imię Jonas.”

Deniz: „Wirklich? Spielt er nur Gitarre?"

Deniz: „Naprawdę? Gra tylko na gitarze?”

Elif: „Nein, er spielt drei Instrumente: Gitarre, Klavier und Schlagzeug. Aber die Gitarre ist sein Lieblingsinstrument."

Elif: „Nie, gra na trzech instrumentach: na gitarze, na pianinie i na perkusji. Ale gitara to jego ulubiony instrument.”

Deniz: „Ich kann leider kein Instrument spielen. Ich wollte immer Klavier lernen."

Deniz: „Ja niestety nie umiem grać na żadnym instrumencie. Zawsze chciałem się nauczyć grać na pianinie.”

Elif: „Dann lern es!"

Elif: „To się naucz!”

Im Saal ist es laut und warm. Die Menge singt mit. Deniz schaut nach vorn und sieht Jonas mit der Gitarre. Ein Stück gefällt Deniz besonders gut: langsam, mit Klavier und einer ruhigen Stimme.

Na sali jest głośno i ciepło. Tłum śpiewa razem z zespołem. Deniz patrzy przed siebie i widzi Jonasa z gitarą. Jeden utwór szczególnie mu się podoba: powolny, z pianinem i spokojnym głosem.

Deniz: „Das Stück ist wunderschön. Wie heißt es?"

Deniz: „Ten utwór jest przepiękny. Jak się nazywa?”

Elif: „Das ist ihr aktuelles Lied. Es ist neu, erst zwei Wochen alt."

Elif: „To ich najnowsza piosenka. Jest nowa, ma dopiero dwa tygodnie.”

Nach dem Konzert steht Jonas vor der Tür. Viele Fans warten auf ihn und wollen ein Foto.

Po koncercie Jonas stoi przed wejściem. Czeka na niego wielu fanów, którzy chcą zrobić sobie z nim zdjęcie.

Jonas: „Hallo Elif! Und ihr seid ihre Freunde?"

Jonas: „Cześć, Elif! A wy jesteście jej znajomymi?”

Deniz: „Ja, ich bin Deniz. Das Konzert hat mir sehr gut gefallen. Besonders das letzte Stück."

Deniz: „Tak, jestem Deniz. Koncert bardzo mi się podobał. Zwłaszcza ostatni utwór.”

Jonas: „Danke! Das freut mich. Bist du auch ein Fan von der Musik oder bist du nur wegen Elif hier?"

Jonas: „Dzięki! Miło mi. Też jesteś fanem tej muzyki, czy jesteś tu tylko dla Elif?”

Deniz: „Beides. Aber jetzt bin ich wirklich ein Fan."

Deniz: „Jedno i drugie. Ale teraz naprawdę jestem fanem.”

Um Viertel nach elf sind Lukas und Deniz wieder zu Hause. In der Wohnung sitzen Frau Weber und Mia am Tisch. Sie haben Besuch mitgebracht: einen Kuchen.

Kwadrans po jedenastej Lukas i Deniz są z powrotem w domu. W mieszkaniu przy stole siedzą pani Weber i Mia. Przyprowadziły gościa: ciasto.

Frau Weber: „Da seid ihr endlich! Der Besuch wartet schon eine halbe Stunde. Ich wollte hören, wie Deniz' Tag war. Möchtet ihr ein Stück Kuchen?"

Pani Weber: „Nareszcie jesteście! Gość czeka już pół godziny. Chciałam posłuchać, jak minął Denizowi dzień. Zjecie kawałek ciasta?”

Deniz: „Sehr gern. Ich habe seit dem Konzert nichts gegessen."

Deniz: „Bardzo chętnie. Od koncertu nic nie jadłem.”

Mia: „Und? Wie war die Band?"

Mia: „I jak? Jaki był zespół?”

Deniz: „Aufregend! Es hat mir sehr gut gefallen."

Deniz: „Ekscytujący! Bardzo mi się podobało.”

Mia: „Cool. Ich interessiere mich auch für Musik, aber mehr für Filme. Ich sehe mir jeden Abend einen Krimi an."

Mia: „Fajnie. Ja też interesuję się muzyką, ale bardziej filmami. Co wieczór oglądam kryminał.”

Deniz: „Einen Krimi? Ich lese lieber. Ich habe gestern in der Bibliothek einen Krimi ausgeliehen."

Deniz: „Kryminał? Ja wolę czytać. Wczoraj wypożyczyłem kryminał z biblioteki.”

Frau Weber: „Die Bibliothek in der Nähe? Da war ich lange nicht mehr. Deniz, kannst du mir das Buch später leihen? Ich lese auch gern Krimis."

Pani Weber: „Z tej biblioteki niedaleko? Dawno tam nie byłam. Deniz, pożyczysz mi później tę książkę? Też lubię kryminały.”

Deniz: „Natürlich. Ich lasse es Ihnen morgen unten vor der Tür."

Deniz: „Oczywiście. Jutro zostawię ją pani na dole pod drzwiami.”

Lukas: „Und, was habt ihr am Wochenende vor? Wir müssen etwas planen."

Lukas: „No i co planujecie na weekend? Musimy coś zaplanować.”

Mia: „Ich habe eine Idee. Am Samstag ist eine neue Ausstellung im Museum. Wollen wir sie uns ansehen?"

Mia: „Mam pomysł. W sobotę w muzeum jest nowa wystawa. Pójdziemy ją obejrzeć?”

Deniz: „Was für eine Ausstellung?"

Deniz: „Jaka wystawa?”

Mia: „Fotos aus Köln von 1950 bis heute. Eine Frau hat sie jahrelang gesammelt."

Mia: „Zdjęcia Kolonii od 1950 roku do dziś. Jedna kobieta zbierała je latami.”

Deniz: „Das klingt gut. Ich interessiere mich sehr für alte Fotos. Was kostet der Eintritt?"

Deniz: „Brzmi nieźle. Bardzo interesują mnie stare zdjęcia. Ile kosztuje wstęp?”

Mia: „Acht Euro. Aber am ersten Donnerstag ist das Museum kostenlos."

Mia: „Osiem euro. Ale w pierwszy czwartek miesiąca muzeum jest za darmo.”

Lukas: „Dann gehen wir am Donnerstag. Ich bin auch dabei."

Lukas: „To pójdziemy w czwartek. Ja też się piszę.”

Frau Weber: „Und ich? Habe ich kein Interesse an Kultur, oder was? Ich komme mit. Übrigens, ich male seit einem Jahr. Nicht gut, aber es macht Spaß. Mia bastelt auch viel."

Pani Weber: „A ja? Nie interesuję się kulturą czy co? Idę z wami. A tak przy okazji, od roku maluję. Niezbyt dobrze, ale sprawia mi to frajdę. Mia też dużo majsterkuje.”

Mia: „Ich bastele Karten und male manchmal kleine Bilder dazu. Und Oma sammelt alte Tassen."

Mia: „Robię kartki i czasem maluję do nich małe obrazki. A babcia zbiera stare filiżanki.”

Frau Weber: „Ich sammle keine Tassen. Ich sammle Erinnerungen!"

Pani Weber: „Nie zbieram filiżanek. Zbieram wspomnienia!”

Alle lachen.

Wszyscy się śmieją.

Lukas: „Und am Sonntag? Habt ihr einen Tipp?"

Lukas: „A w niedzielę? Macie jakiś pomysł?”

Elif schreibt in diesem Moment eine Nachricht. Deniz liest sie laut vor.

Właśnie w tej chwili Elif pisze wiadomość. Deniz czyta ją na głos.

Deniz: „Elif fragt: Wollen wir am Sonntag nach Brühl fahren? Da gibt es ein Schloss. Das Schloss ist berühmt und sehr schön."

Deniz: „Elif pyta: «Może pojedziemy w niedzielę do Brühl? Jest tam zamek. Ten zamek jest sławny i bardzo piękny».”

Mia: „Oh ja! Und danach ins Theater? In Köln läuft ein neues Stück."

Mia: „O tak! A potem do teatru? W Kolonii grają nową sztukę.”

Frau Weber: „Mein Ratschlag: Macht nicht zu viel an einem Tag. Zuerst das Schloss, dann Kaffee, danach nach Hause. Das Theater kommt nächste Woche."

Pani Weber: „Moja rada: nie róbcie za dużo w jeden dzień. Najpierw zamek, potem kawa, a potem do domu. Teatr może być w przyszłym tygodniu.”

Deniz: „Das ist ein guter Ratschlag. Danke."

Deniz: „To dobra rada. Dziękuję.”

Später sitzen Lukas und Deniz allein in der Küche. Es ist still. Draußen fährt noch eine Bahn.

Później Lukas i Deniz siedzą sami w kuchni. Jest cicho. Na zewnątrz przejeżdża jeszcze kolejka.

Lukas: „Und? Wie war dein Tag wirklich?"

Lukas: „No i jak? Jak ci naprawdę minął dzień?”

Deniz: „Lang. Aber schön. Zuerst hatte ich Stress, dann kam der Fehler im Büro, danach die Sache mit der Mütze, und zum Schluss das Konzert."

Deniz: „Długo. Ale fajnie. Najpierw miałem stres, potem był ten błąd w biurze, następnie historia z czapką, a na koniec koncert.”

Lukas: „Und was war das Beste?"

Lukas: „A co było najlepsze?”

Deniz: „Ich denke, das Beste war das Gefühl im Büro. Frau Kaufmann hat nicht geschimpft. Sie hat gesagt: Das ist nicht Ihre Schuld. Und dann haben wir zusammen alles geändert und es hat geklappt."

Deniz: „Myślę, że najlepsze było to uczucie w biurze. Pani Kaufmann nie krzyczała. Powiedziała: «To nie pana wina». A potem razem wszystko poprawiliśmy i się udało.”

Lukas: „Siehst du? Du hast doch Erfahrung. Und deine Deutschkenntnisse werden auch immer besser."

Lukas: „Widzisz? Jednak masz doświadczenie. A twój niemiecki też jest coraz lepszy.”

Deniz: „Vielleicht. Ich erinnere mich noch an meinen ersten Tag hier. Ich habe niemanden gekannt. Heute kenne ich eine Menge Leute. Ich bin froh, dass ich damals nach Köln gekommen bin."

Deniz: „Może. Pamiętam jeszcze swój pierwszy dzień tutaj. Nikogo nie znałem. Dzisiaj znam mnóstwo ludzi. Cieszę się, że wtedy przyjechałem do Kolonii.”

Lukas: „Ich auch. Aber jetzt musst du schlafen. Morgen ist wieder ein ganz normaler Tag."

Lukas: „Ja też. Ale teraz musisz iść spać. Jutro znowu będzie zupełnie zwyczajny dzień.”

Deniz: „Ja. Weckst du mich um halb sieben?"

Deniz: „Tak. Obudzisz mnie o wpół do siódmej?”

Lukas: „Nein. Dein Wecker weckt dich. Ich mache nur den Kaffee."

Lukas: „Nie. Obudzi cię twój budzik. Ja tylko zrobię kawę.”

Deniz lacht, geht ins Zimmer und stellt den Wecker. Dann packt er die Tasche für morgen. Er steckt das Handy unter das Kissen und macht das Licht aus. Es war ein ganz normaler Tag, denkt er noch. Und einige normale Tage sind wirklich gut.

Deniz się śmieje, idzie do pokoju i nastawia budzik. Potem pakuje torbę na jutro. Wsuwa telefon pod poduszkę i gasi światło. „To był zupełnie zwyczajny dzień” — myśli jeszcze. A niektóre zwyczajne dni są naprawdę dobre.