Die Fahrt nach München

Es ist Freitagabend in Köln. Deniz sitzt am Tisch in der Küche und trinkt Tee. Seit zwei Wochen wohnt er mit Lukas zusammen in der neuen Wohnung. Die Lampen hängen, die Bilder hängen, alles ist fertig. Deniz ist zufrieden.

Jest piątkowy wieczór w Kolonii. Deniz siedzi przy stole w kuchni i pije herbatę. Od dwóch tygodni mieszka razem z Lukasem w nowym mieszkaniu. Lampy wiszą, obrazy wiszą, wszystko jest gotowe. Deniz jest zadowolony.

Lukas: „Wie war dein Tag, Deniz?"

Lukas: „Jak ci minął dzień, Deniz?”

Deniz: „Nicht schlecht. Ich mache seit drei Wochen ein Praktikum in einer kleinen Firma."

Deniz: „Nieźle. Od trzech tygodni mam praktykę w małej firmie.”

Lukas: „Und? Gefällt dir das Praktikum?"

Lukas: „I jak? Podoba ci się ta praktyka?”

Deniz: „Ja, mir gefällt die Arbeit sehr. Ich verdiene nicht viel Geld, aber ich lerne jeden Tag etwas Neues."

Deniz: „Tak, bardzo lubię tę pracę. Nie zarabiam dużo pieniędzy, ale codziennie uczę się czegoś nowego.”

Lukas: „Im Januar warst du arbeitslos. Jetzt bist du nicht mehr arbeitslos. Das ist doch super, oder?"

Lukas: „W styczniu byłeś bezrobotny. Teraz już nie jesteś bezrobotny. Przecież to super, nie?”

Deniz: „Ja, ich bin wirklich glücklich. Und wie war es bei dir im Büro?"

Deniz: „Tak, jestem naprawdę szczęśliwy. A jak było u ciebie w biurze?”

Lukas: „Stressig. Am Montag kommt ein wichtiger Kunde. Der Kunde kommt aus Hamburg, und ich muss noch viel vorbereiten. Ich bin heute nicht so zufrieden."

Lukas: „Stresująco. W poniedziałek przychodzi ważny klient. Klient jest z Hamburga, a ja muszę jeszcze dużo przygotować. Nie jestem dziś zbyt zadowolony.”

Es klingelt an der Tür. Elif steht vor der Wohnung. Sie hat ihre Jacke noch an und lacht.

Ktoś dzwoni do drzwi. Przed mieszkaniem stoi Elif. Jest jeszcze w kurtce i się śmieje.

Elif: „Hallo, ihr zwei! Habt ihr am Wochenende Zeit? Ich habe eine Idee."

Elif: „Cześć wam! Macie czas w weekend? Mam pomysł.”

Deniz: „Ich habe Zeit. Warum fragst du?"

Deniz: „Ja mam czas. Czemu pytasz?”

Elif: „Meine Cousine Selin wohnt in München. Sie hat mich heute angerufen. Sie hat eine Nachricht für mich, aber sie sagt sie nicht am Telefon."

Elif: „Moja kuzynka Selin mieszka w Monachium. Dzisiaj do mnie dzwoniła. Ma dla mnie jakąś wiadomość, ale nie chce jej powiedzieć przez telefon.”

Deniz: „Warum sagt sie es nicht am Telefon?"

Deniz: „Czemu nie chce powiedzieć przez telefon?”

Elif: „Ich weiß es auch nicht. Sie sagt nur: Komm nach München, dann erzähle ich es dir."

Elif: „Też nie wiem. Mówi tylko: Przyjedź do Monachium, to ci opowiem.”

Deniz: „Und wohin genau fahren wir? Ich kenne München überhaupt nicht."

Deniz: „A dokąd dokładnie jedziemy? W ogóle nie znam Monachium.”

Elif: „Selin wohnt in der Mitte von der Stadt, in einer kleinen Straße hinter dem Marienplatz. Der Marienplatz ist der bekannteste Platz in München. Unser Hotel ist auch dort, gleich an der Ecke."

Elif: „Selin mieszka w centrum miasta, na małej uliczce za Marienplatz. Marienplatz to najbardziej znany plac w Monachium. Nasz hotel też jest tam, zaraz za rogiem.”

Lukas: „München ist ein schöner Ort. Ich war letztes Jahr da."

Lukas: „Monachium to piękne miejsce. Byłem tam w zeszłym roku.”

Es klopft. Frau Weber kommt mit einem Kuchen herein.

Ktoś puka. Wchodzi pani Weber z ciastem.

Frau Weber: „Guten Abend! Ich habe Kuchen gebacken. Oh, Elif ist auch da, wie schön!"

Pani Weber: „Dobry wieczór! Upiekłam ciasto. O, Elif też jest, jak miło!”

Elif: „Guten Abend, Frau Weber."

Elif: „Dobry wieczór, pani Weber.”

Frau Weber: „Sagt mal, wohin fahrt ihr? Ich habe an der Tür etwas gehört."

Pani Weber: „Powiedzcie no, dokąd jedziecie? Coś słyszałam pod drzwiami.”

Elif: „Wir fahren am Samstag nach München."

Elif: „W sobotę jedziemy do Monachium.”

Frau Weber: „Nach München! Und woher kommt deine Cousine?"

Pani Weber: „Do Monachium! A skąd pochodzi twoja kuzynka?”

Elif: „Sie kommt aus Köln, aber sie wohnt seit vier Jahren in München."

Elif: „Pochodzi z Kolonii, ale od czterech lat mieszka w Monachium.”

Frau Weber: „Ist sie verheiratet?"

Pani Weber: „Jest mężatką?”

Elif: „Nein, sie ist ledig. Aber vielleicht nicht mehr lange."

Elif: „Nie, jest panną. Ale może już niedługo.”

Frau Weber: „Ach, wie schön! Und du, Deniz? Bist du verheiratet?"

Pani Weber: „Ach, jak pięknie! A ty, Deniz? Jesteś żonaty?”

Deniz: „Nein, Frau Weber, ich bin ledig."

Deniz: „Nie, pani Weber, jestem kawalerem.”

Frau Weber: „Meine Familie kommt aus einem kleinen Dorf. Das Dorf liegt weit im Norden. Auf dem Land war alles ruhig, und ich war als Kind sehr glücklich."

Pani Weber: „Moja rodzina pochodzi z małej wsi. Ta wieś leży daleko na północy. Na wsi wszystko było spokojne, a ja jako dziecko byłam bardzo szczęśliwa.”

Elif: „Meine Großeltern haben auch in einem Dorf gelebt, in der Türkei."

Elif: „Moi dziadkowie też mieszkali na wsi, w Turcji.”

Frau Weber: „Die Welt ist klein! Und wo ist deine Heimat, Deniz?"

Pani Weber: „Jaki ten świat mały! A gdzie jest twoja ojczyzna, Deniz?”

Deniz: „Istanbul ist meine Heimat. Aber Köln ist jetzt auch ein bisschen Heimat."

Deniz: „Moją ojczyzną jest Stambuł. Ale Kolonia to teraz też trochę mój dom.”

Frau Weber: „Deutschland ist ein gutes Land, findest du nicht?"

Pani Weber: „Niemcy to dobry kraj, nie uważasz?”

Deniz: „Doch, ich bin hier sehr zufrieden."

Deniz: „Ależ tak, jestem tu bardzo zadowolony.”

Frau Weber: „Ich kann leider nicht mitkommen. Am Montag habe ich einen Termin in der Praxis von Doktor Klein. Die Praxis ist nur am Vormittag geöffnet."

Pani Weber: „Niestety nie mogę z wami pojechać. W poniedziałek mam wizytę w gabinecie doktora Kleina. Gabinet jest otwarty tylko przed południem.”

Lukas: „Mama, du fährst sowieso nicht gern mit dem Zug."

Lukas: „Mamo, ty i tak nie lubisz jeździć pociągiem.”

Frau Weber: „Das stimmt. Aber ich wünsche euch eine gute Fahrt."

Pani Weber: „To prawda. Ale życzę wam dobrej podróży.”

Am Samstagmorgen um Viertel nach sieben stehen Deniz und Elif vor dem Haus. Es ist noch kühl. Die Straße ist leer.

W sobotę rano kwadrans po siódmej Deniz i Elif stoją przed domem. Jest jeszcze chłodno. Ulica jest pusta.

Elif: „Wie spät ist es? Wir haben es eilig!"

Elif: „Która godzina? Spieszymy się!”

Deniz: „Zwanzig nach sieben. Der Zug fährt um zehn nach acht."

Deniz: „Dwadzieścia po siódmej. Pociąg odjeżdża dziesięć po ósmej.”

Lukas kommt mit den Schlüsseln aus dem Haus.

Lukas wychodzi z domu z kluczykami.

Lukas: „Soll ich euch fahren? Mein Auto steht hier vorne."

Lukas: „Mam was podwieźć? Mój samochód stoi tu z przodu.”

Elif: „Danke, aber das Auto ist am Samstagmorgen zu langsam. Wir nehmen die Straßenbahn, das geht schneller."

Elif: „Dzięki, ale w sobotę rano samochodem jest za wolno. Pojedziemy tramwajem, będzie szybciej.”

Deniz: „Sag mal, wo ist der Hauptbahnhof? Im Norden oder im Süden?"

Deniz: „Powiedz, gdzie jest dworzec główny? Na północy czy na południu?”

Lukas: „Der Hauptbahnhof liegt im Norden von der Mitte, direkt neben dem Dom. Der Flughafen ist im Osten. Meine Firma ist im Westen von Köln."

Lukas: „Dworzec główny jest na północ od centrum, tuż obok katedry. Lotnisko jest na wschodzie. Moja firma jest na zachodzie Kolonii.”

Elif: „Und München liegt im Süden von Deutschland. Wir fahren fast fünf Stunden nach Süden."

Elif: „A Monachium leży na południu Niemiec. Jedziemy prawie pięć godzin na południe.”

Sie gehen die Straße hinunter. An der Ecke ist eine Bäckerei, aber die Bäckerei ist noch geschlossen.

Idą w dół ulicy. Na rogu jest piekarnia, ale jest jeszcze zamknięta.

Deniz: „Schade, die Bäckerei ist geschlossen. Ich habe Hunger."

Deniz: „Szkoda, piekarnia jest zamknięta. Jestem głodny.”

Elif: „Das Café am Bahnhof ist schon geöffnet. Da bekommen wir ein Brötchen."

Elif: „Kawiarnia na dworcu jest już otwarta. Tam kupimy bułkę.”

Deniz: „Moment, ich brauche noch Geld. Wo ist hier eine Bank?"

Deniz: „Chwileczkę, potrzebuję jeszcze pieniędzy. Gdzie tu jest bank?”

Elif: „Die Bank ist gleich da vorne. Die Bank selbst ist am Samstag geschlossen, aber der Automat ist immer geöffnet. Und ich muss noch einen Brief zur Post bringen. Die Post ist schon ab acht Uhr geöffnet, aber wir haben keine Zeit mehr."

Elif: „Bank jest zaraz tam z przodu. Sam bank w sobotę jest zamknięty, ale bankomat działa zawsze. A ja muszę jeszcze zanieść list na pocztę. Poczta jest już otwarta od ósmej, ale nie mamy już czasu.”

Deniz: „Dann wirf den Brief einfach in den Kasten. Wie ist die Postleitzahl?"

Deniz: „To po prostu wrzuć list do skrzynki. Jaki jest kod pocztowy?”

Elif: „Die Postleitzahl von Selin ist 80331. Ich habe sie schon geschrieben."

Elif: „Kod pocztowy Selin to 80331. Już go napisałam.”

Sie gehen weiter. An der Ecke ist ein Kino. Neben dem Kino ist ein Restaurant, und daneben ist ein kleines Lokal.

Idą dalej. Na rogu jest kino. Obok kina jest restauracja, a obok niej mała knajpka.

Deniz: „Warst du schon einmal in diesem Lokal?"

Deniz: „Byłaś już kiedyś w tej knajpce?”

Elif: „Ja, das Lokal ist gut und nicht teuer. Das Restaurant daneben ist besser, aber sehr teuer."

Elif: „Tak, ta knajpka jest dobra i niedroga. Restauracja obok jest lepsza, ale bardzo droga.”

Deniz: „Und das Kino? Läuft dort etwas?"

Deniz: „A kino? Grają tam coś?”

Elif: „Vielleicht am Sonntagabend. Wenn wir zurück sind, gehen wir ins Kino."

Elif: „Może w niedzielę wieczorem. Jak wrócimy, pójdziemy do kina.”

Frau Weber steht am Fenster und winkt. Dann kommt sie noch schnell auf die Straße.

Pani Weber stoi w oknie i macha. Potem jeszcze szybko wychodzi na ulicę.

Frau Weber: „Wartet! Ich habe euch Obst eingepackt."

Pani Weber: „Poczekajcie! Zapakowałam wam owoce.”

Deniz: „Das ist wirklich nett, Frau Weber. Vielen Dank."

Deniz: „To naprawdę miłe, pani Weber. Dziękuję bardzo.”

Frau Weber: „Ich bin in einem Dorf im Norden geboren, und wir sind früher immer mit dem Zug gefahren. Mein Mann ist vor zehn Jahren gestorben. Er ist gern gereist, sehr gern."

Pani Weber: „Urodziłam się na wsi na północy i dawniej zawsze jeździliśmy pociągiem. Mój mąż zmarł dziesięć lat temu. Lubił podróżować, bardzo lubił.”

Elif: „Das tut mir leid, Frau Weber."

Elif: „Przykro mi, pani Weber.”

Frau Weber: „Ach, das ist lange her. Fahrt jetzt, sonst kommt ihr zu spät!"

Pani Weber: „Ach, to było dawno. A teraz jedźcie, bo się spóźnicie!”

Die Haltestelle ist nur hundert Meter weiter. Die Straßenbahn kommt pünktlich. Deniz und Elif steigen ein.

Przystanek jest tylko sto metrów dalej. Tramwaj przyjeżdża punktualnie. Deniz i Elif wsiadają.

Deniz: „Es ist voll heute Morgen."

Deniz: „Ale dziś rano tłoczno.”

Elif: „Ja, und da vorne steht ein Mann mit einem Fahrrad. Das Fahrrad nimmt viel Platz weg."

Elif: „Tak, a tam z przodu stoi facet z rowerem. Ten rower zajmuje dużo miejsca.”

Deniz: „Fährt auch ein Bus zum Bahnhof?"

Deniz: „Czy na dworzec jeździ też autobus?”

Elif: „Ja, der Bus fährt auch dorthin, aber die Straßenbahn ist schneller. Ein Taxi ist natürlich am schnellsten, aber ein Taxi kostet zu viel."

Elif: „Tak, autobus też tam jeździ, ale tramwaj jest szybszy. Taksówka jest oczywiście najszybsza, ale taksówka kosztuje za dużo.”

Deniz: „Und warum fliegen wir nicht? Ein Flugzeug ist doch schnell."

Deniz: „A czemu nie polecimy? Samolot jest przecież szybki.”

Elif: „Das Flugzeug ist teuer, und der Flughafen liegt weit draußen. Mit dem Zug sind wir am Ende schneller. Die Bahn ist heute meistens pünktlich."

Elif: „Samolot jest drogi, a lotnisko jest daleko za miastem. Pociągiem w sumie będziemy szybciej. Kolej jest teraz przeważnie punktualna.”

Deniz: „Lukas fährt gern mit dem Auto."

Deniz: „Lukas lubi jeździć samochodem.”

Elif: „Auf der Autobahn? Nein danke. Am Samstag steht auf der Autobahn ein Lkw neben dem anderen."

Elif: „Autostradą? Nie, dziękuję. W sobotę na autostradzie ciężarówka stoi przy ciężarówce.”

Nach zehn Minuten kommen sie am Hauptbahnhof an. Sie gehen zum Schalter. Eine Frau sitzt hinter dem Glas.

Po dziesięciu minutach docierają na dworzec główny. Idą do kasy biletowej. Za szybą siedzi kobieta.

Deniz: „Guten Morgen. Einmal nach München, bitte."

Deniz: „Dzień dobry. Jeden bilet do Monachium, poproszę.”

Die Frau: „Einfach oder hin und zurück?"

Kobieta: „W jedną stronę czy w obie strony?”

Deniz: „Hin und zurück, bitte. Wann fährt der nächste Zug?"

Deniz: „W obie strony, poproszę. Kiedy odjeżdża następny pociąg?”

Die Frau: „Der nächste Zug fährt um acht Uhr zwölf. Die Ankunft in München ist um zwölf Uhr siebenundvierzig."

Kobieta: „Następny pociąg odjeżdża o ósmej dwanaście. Przyjazd do Monachium jest o dwunastej czterdzieści siedem.”

Deniz: „Und was kostet die Fahrkarte?"

Deniz: „A ile kosztuje bilet?”

Die Frau: „Erwachsene zahlen neunundfünfzig Euro. Jugendliche unter fünfzehn zahlen die Hälfte."

Kobieta: „Dorośli płacą pięćdziesiąt dziewięć euro. Młodzież poniżej piętnastu lat płaci połowę.”

Elif: „Gibt es ein Angebot? Etwas Günstiges?"

Elif: „Czy jest jakaś oferta? Coś tańszego?”

Die Frau: „Ja, es gibt ein Angebot für neununddreißig Euro. Aber dann müssen Sie genau diesen Zug nehmen."

Kobieta: „Tak, jest oferta za trzydzieści dziewięć euro. Ale wtedy muszą Państwo pojechać dokładnie tym pociągiem.”

Deniz: „Das ist billig. Wir nehmen zwei Fahrkarten mit dem Angebot."

Deniz: „To tanio. Weźmiemy dwa bilety w tej ofercie.”

Die Frau: „Möchten Sie bar oder mit Karte bezahlen?"

Kobieta: „Płaci pan gotówką czy kartą?”

Deniz: „Ich möchte mit Karte bezahlen."

Deniz: „Chciałbym zapłacić kartą.”

Die Frau: „Gern. Hier sind Ihre Fahrkarten."

Kobieta: „Proszę bardzo. Oto Państwa bilety.”

Deniz: „Von welchem Gleis fährt der Zug?"

Deniz: „Z którego toru odjeżdża pociąg?”

Die Frau: „Von Gleis sieben."

Kobieta: „Z toru siódmego.”

Deniz: „Und wie komme ich zum Gleis sieben?"

Deniz: „A jak dojdę do toru siódmego?”

Die Frau: „Gehen Sie geradeaus und dann links. Der Bahnsteig ist oben."

Kobieta: „Proszę iść prosto, a potem w lewo. Peron jest na górze.”

Deniz und Elif gehen los. Sie nehmen die Treppe und stehen dann auf einem Bahnsteig. Sie setzen sich auf eine Bank. Auf der Bank sitzt schon ein alter Mann.

Deniz i Elif ruszają. Wchodzą po schodach i stają na peronie. Siadają na ławce. Na ławce siedzi już starszy pan.

Elif: „Moment mal. Auf dem Schild steht Gleis vier."

Elif: „Chwileczkę. Na tablicy jest napisane: tor czwarty.”

Deniz: „Oh nein. Das ist der falsche Bahnsteig!"

Deniz: „O nie. To nie ten peron!”

Der Mann: „Wohin möchten Sie denn?"

Mężczyzna: „A dokąd Państwo jadą?”

Deniz: „Nach München."

Deniz: „Do Monachium.”

Der Mann: „Dann sind Sie hier falsch. Dieser Zug fährt nach Hamburg, in den Norden. Sie müssen zu Gleis sieben."

Mężczyzna: „To są Państwo w złym miejscu. Ten pociąg jedzie do Hamburga, na północ. Muszą Państwo iść na tor siódmy.”

Deniz: „Entschuldigung, ich habe Sie gestört. Sind Sie böse?"

Deniz: „Przepraszam, że panu przeszkodziłem. Nie gniewa się pan?”

Der Mann: „Nein, nein, ich bin nicht böse. Gehen Sie hier runter und dann rechts. Es ist nicht weit."

Mężczyzna: „Nie, nie, wcale się nie gniewam. Proszę zejść tędy na dół, a potem w prawo. To niedaleko.”

Elif: „Vielen Dank!"

Elif: „Dziękujemy bardzo!”

Sie laufen schnell. Deniz trägt seinen Koffer, Elif trägt eine große Tasche.

Biegną szybko. Deniz niesie swoją walizkę, Elif niesie dużą torbę.

Elif: „Das war lieb von ihm. Viele Leute helfen gern, wenn man fragt."

Elif: „To było miłe z jego strony. Wielu ludzi chętnie pomaga, jeśli się zapyta.”

Auf Gleis sieben steht schon der Zug. Eine Stimme kommt aus dem Lautsprecher.

Na torze siódmym stoi już pociąg. Z głośnika słychać głos.

Durchsage: „Achtung auf Bahnsteig sieben. Der Zug nach München, Abfahrt acht Uhr zwölf. Bitte einsteigen und die Türen schließen."

Komunikat: „Uwaga na peronie siódmym. Pociąg do Monachium, odjazd o ósmej dwanaście. Prosimy wsiadać i zamykać drzwi.”

Deniz: „Schnell, wir müssen einsteigen!"

Deniz: „Szybko, musimy wsiadać!”

Elif: „Wo ist dein Koffer?"

Elif: „Gdzie twoja walizka?”

Deniz: „Hier. Mein Gepäck ist nicht schwer."

Deniz: „Tutaj. Mój bagaż nie jest ciężki.”

Sie steigen ein und finden zwei Plätze am Fenster. Der Zug fährt pünktlich ab. Draußen wird die Stadt kleiner, dann kommen Felder und kleine Dörfer.

Wsiadają i znajdują dwa miejsca przy oknie. Pociąg odjeżdża punktualnie. Za oknem miasto robi się coraz mniejsze, potem pojawiają się pola i małe wioski.

Elif: „Siehst du? Die Bahn ist doch gut. Ich reise viel lieber mit dem Zug als mit dem Auto."

Elif: „Widzisz? Kolej jednak jest dobra. Wolę podróżować pociągiem niż samochodem.”

Deniz: „Ich auch. Ich fliege nicht gern. Im Flugzeug habe ich immer Angst."

Deniz: „Ja też. Nie lubię latać. W samolocie zawsze się boję.”

Ein Mann sitzt ihnen gegenüber. Er liest eine Zeitung.

Naprzeciwko nich siedzi mężczyzna. Czyta gazetę.

Der Mann: „Entschuldigung, fahren Sie auch bis München?"

Mężczyzna: „Przepraszam, Państwo też jadą do Monachium?”

Deniz: „Ja, wir fahren bis zum Hauptbahnhof. Und Sie?"

Deniz: „Tak, jedziemy do dworca głównego. A pan?”

Der Mann: „Ich fahre zum Flughafen. Ich fliege heute nach Istanbul."

Mężczyzna: „Jadę na lotnisko. Lecę dziś do Stambułu.”

Deniz: „Wirklich? Ich bin in Istanbul geboren! Wann ist Ihr Abflug?"

Deniz: „Naprawdę? Urodziłem się w Stambule! O której ma pan wylot?”

Der Mann: „Mein Flugzeug fliegt um sechzehn Uhr zehn ab. Vor dem Abflug muss ich noch zwei Stunden warten."

Mężczyzna: „Mój samolot odlatuje o szesnastej dziesięć. Przed wylotem muszę jeszcze czekać dwie godziny.”

Elif: „Die Welt ist wirklich klein."

Elif: „Świat jest naprawdę mały.”

Der Schaffner kommt durch den Wagen.

Konduktor idzie przez wagon.

Der Schaffner: „Guten Morgen, die Fahrkarten bitte."

Konduktor: „Dzień dobry, bilety do kontroli.”

Deniz: „Hier ist mein Ticket. Und hier ist das Ticket von meiner Freundin."

Deniz: „Oto mój bilet. A to bilet mojej koleżanki.”

Der Schaffner: „Danke, alles in Ordnung. Gute Fahrt."

Konduktor: „Dziękuję, wszystko w porządku. Szczęśliwej podróży.”

Deniz: „Am Anfang hatte ich immer Angst vor solchen Situationen. Als Ausländer denkt man: Ich mache alles falsch."

Deniz: „Na początku zawsze bałem się takich sytuacji. Jako cudzoziemiec człowiek myśli: wszystko robię źle.”

Elif: „Aber du sprichst doch gut. Und wenn du etwas nicht verstehst, fragst du einfach noch einmal."

Elif: „Ale przecież dobrze mówisz. A jak czegoś nie rozumiesz, po prostu pytasz jeszcze raz.”

Eine Frau kommt mit einem kleinen Wagen und verkauft Kaffee und Brötchen.

Przychodzi kobieta z małym wózkiem i sprzedaje kawę i bułki.

Deniz: „Zwei Kaffee, bitte. Was kostet das zusammen?"

Deniz: „Dwie kawy, poproszę. Ile to razem kosztuje?”

Die Frau: „Zusammen fünf Euro sechzig."

Kobieta: „Razem pięć euro sześćdziesiąt.”

Deniz: „Ich zahle bar. Hier, bitte."

Deniz: „Płacę gotówką. Proszę bardzo.”

Elif: „Danke. Morgen bezahle ich."

Elif: „Dzięki. Jutro ja płacę.”

Deniz: „Was glaubst du? Was ist die Nachricht von Selin?"

Deniz: „Jak myślisz? Co to za wiadomość od Selin?”

Elif: „Ich glaube, dass sie heiraten will. Sie hat seit einem Jahr einen Freund. Er heißt Jonas."

Elif: „Myślę, że chce wyjść za mąż. Od roku ma chłopaka. Ma na imię Jonas.”

Deniz: „Dann ist sie bald nicht mehr ledig. Ich möchte sie gern kennenlernen."

Deniz: „To niedługo nie będzie już panną. Chętnie ją poznam.”

Elif: „Das wirst du. Und morgen gehen wir in der Stadt einkaufen, ja?"

Elif: „Poznasz. A jutro pójdziemy na zakupy w mieście, dobra?”

Um zwölf Uhr siebenundvierzig kommt der Zug in München an.

O dwunastej czterdzieści siedem pociąg przyjeżdża do Monachium.

Durchsage: „München Hauptbahnhof. Bitte alle aussteigen."

Komunikat: „Monachium, dworzec główny. Prosimy wszystkich o opuszczenie pociągu.”

Deniz: „Wir sind angekommen! Komm, wir steigen aus."

Deniz: „Dojechaliśmy! Chodź, wysiadamy.”

Draußen vor dem Bahnhof ist viel Verkehr. Deniz hat eine Karte von München in der Hand, aber er versteht die Karte nicht.

Przed dworcem jest duży ruch. Deniz trzyma w ręku mapę Monachium, ale nic z niej nie rozumie.

Deniz: „Entschuldigen Sie bitte, wie komme ich zum Marienplatz?"

Deniz: „Przepraszam bardzo, jak dojdę do Marienplatz?”

Eine Frau: „Gehen Sie hier geradeaus und dann links. Nach der Kirche noch einmal links."

Kobieta: „Proszę iść tędy prosto, a potem w lewo. Za kościołem jeszcze raz w lewo.”

Deniz: „Wie weit ist es?"

Deniz: „Jak to daleko?”

Die Frau: „Ungefähr zwanzig Minuten zu Fuß. Oder Sie nehmen die S-Bahn, nur zwei Stationen."

Kobieta: „Mniej więcej dwadzieścia minut pieszo. Albo może pan pojechać kolejką S-Bahn, to tylko dwa przystanki.”

Sie gehen los, aber nach zehn Minuten stehen sie in einer kleinen Straße und wissen nicht weiter.

Ruszają, ale po dziesięciu minutach stoją na małej uliczce i nie wiedzą, co dalej.

Elif: „Ich glaube, wir sind falsch gegangen. Die S-Bahn war vielleicht besser."

Elif: „Chyba poszliśmy w złą stronę. Może S-Bahn byłaby lepsza.”

Deniz: „Entschuldigung, wie komme ich zur Sendlinger Straße?"

Deniz: „Przepraszam, jak dojdę do Sendlinger Straße?”

Ein junger Mann: „Gehen Sie geradeaus bis zur Ampel, dann rechts. An der nächsten Ecke sehen Sie das Hotel."

Młody mężczyzna: „Proszę iść prosto do świateł, potem w prawo. Na następnym rogu zobaczy pan hotel.”

Endlich finden sie das Hotel. An der Rezeption steht eine junge Frau.

W końcu znajdują hotel. W recepcji stoi młoda kobieta.

Die Rezeptionistin: „Guten Tag! Sind Sie unser Gast?"

Recepcjonistka: „Dzień dobry! Czy są Państwo naszymi gośćmi?”

Elif: „Ja, wir haben ein Zimmer für zwei Nächte reserviert. Demir und Deniz."

Elif: „Tak, mamy zarezerwowany pokój na dwie noce. Demir i Deniz.”

Die Rezeptionistin: „Sehr gut. Möchten Sie mit Kreditkarte bezahlen?"

Recepcjonistka: „Bardzo dobrze. Czy chcą Państwo zapłacić kartą kredytową?”

Deniz: „Kann ich auch bar zahlen?"

Deniz: „Czy mogę też zapłacić gotówką?”

Die Rezeptionistin: „Natürlich. Sie können auch morgen früh bezahlen."

Recepcjonistka: „Oczywiście. Mogą Państwo też zapłacić jutro rano.”

Am Nachmittag treffen sie Selin. Sie treffen sich um drei Uhr vor dem Rathaus am Marienplatz. Selin läuft schon von weitem und ruft.

Po południu spotykają się z Selin. Umówili się na trzecią przed ratuszem na Marienplatz. Selin już z daleka biegnie i woła.

Selin: „Elif! Endlich!"

Selin: „Elif! Nareszcie!”

Elif: „Selin! Das ist Deniz, mein Freund aus dem Sprachkurs."

Elif: „Selin! To jest Deniz, mój kolega z kursu językowego.”

Selin: „Hallo, Deniz. Schön, dich kennenzulernen."

Selin: „Cześć, Deniz. Miło cię poznać.”

Deniz: „Hallo. Und? Wie ist die große Nachricht?"

Deniz: „Cześć. No i? Co to za wielka wiadomość?”

Selin: „Jonas und ich heiraten! Im September."

Selin: „Jonas i ja bierzemy ślub! We wrześniu.”

Elif: „Was? Wirklich? Ich gratuliere dir! Das ist ja wunderbar!"

Elif: „Co? Naprawdę? Gratuluję ci! To cudownie!”

Deniz: „Ich gratuliere auch. Dann bist du im September verheiratet."

Deniz: „Ja też gratuluję. To we wrześniu będziesz już mężatką.”

Selin: „Ja. Ich bin so glücklich. Kommt ihr zur Hochzeit?"

Selin: „Tak. Jestem taka szczęśliwa. Przyjedziecie na ślub?”

Elif: „Natürlich kommen wir!"

Elif: „No pewnie, że przyjedziemy!”

Sie gehen zusammen in die Kaufingerstraße. Dort gibt es viele Geschäfte, kleine Läden und große Kaufhäuser.

Idą razem na Kaufingerstraße. Jest tam mnóstwo sklepów, małych sklepików i dużych domów towarowych.

Selin: „Das ist die bekannteste Einkaufsstraße von München."

Selin: „To najbardziej znana ulica handlowa w Monachium.”

Deniz: „Ich brauche eine Jacke. Meine alte Jacke ist zu dünn."

Deniz: „Potrzebuję kurtki. Moja stara kurtka jest za cienka.”

Selin: „Dann komm, in diesem Laden gibt es gute Jacken."

Selin: „To chodź, w tym sklepie mają dobre kurtki.”

Sie gehen in das Geschäft. Eine Verkäuferin kommt.

Wchodzą do sklepu. Podchodzi sprzedawczyni.

Die Verkäuferin: „Guten Tag, kann ich Ihnen helfen?"

Sprzedawczyni: „Dzień dobry, w czym mogę pomóc?”

Deniz: „Ja, bitte. Ich möchte eine Jacke. Was kostet diese Jacke hier?"

Deniz: „Tak, poproszę. Szukam kurtki. Ile kosztuje ta kurtka?”

Die Verkäuferin: „Die schwarze Jacke kostet neunundachtzig Euro."

Sprzedawczyni: „Czarna kurtka kosztuje osiemdziesiąt dziewięć euro.”

Deniz: „Oh, das ist zu teuer für mich."

Deniz: „Och, to dla mnie za drogo.”

Die Verkäuferin: „Wir haben ein Angebot. Diese blaue Jacke kostet nur neununddreißig Euro. Wir verkaufen sie heute sehr günstig."

Sprzedawczyni: „Mamy promocję. Ta niebieska kurtka kosztuje tylko trzydzieści dziewięć euro. Dziś sprzedajemy ją w bardzo korzystnej cenie.”

Elif: „Der Preis ist wirklich gut. Und die Farbe steht dir."

Elif: „Cena jest naprawdę dobra. I w tym kolorze ci do twarzy.”

Deniz: „Ja, das ist billig. Die nehme ich."

Deniz: „Tak, to tanio. Biorę ją.”

Sie gehen zur Kasse. An der Kasse stehen viele Leute.

Idą do kasy. Przy kasie stoi dużo ludzi.

Die Frau an der Kasse: „Die Jacke und die zwei Socken. Möchten Sie noch etwas?"

Kasjerka: „Kurtka i dwie pary skarpetek. Czy coś jeszcze?”

Deniz: „Nein, danke. Was kostet das zusammen?"

Deniz: „Nie, dziękuję. Ile to razem kosztuje?”

Die Frau an der Kasse: „Zusammen siebenundvierzig Euro."

Kasjerka: „Razem czterdzieści siedem euro.”

Deniz: „Ich möchte mit Karte bezahlen."

Deniz: „Chciałbym zapłacić kartą.”

Die Frau an der Kasse: „Gern. Brauchen Sie eine Rechnung?"

Kasjerka: „Proszę bardzo. Potrzebuje pan fakturę?”

Deniz: „Ja, bitte. Ich brauche die Rechnung für meine Firma."

Deniz: „Tak, poproszę. Potrzebuję faktury dla mojej firmy.”

Später trinken sie einen Kaffee im Café am Markt. Am Abend gehen sie in ein Lokal in der Nähe. Sie essen Suppe, Fleisch und Kartoffeln.

Później piją kawę w kawiarni przy rynku. Wieczorem idą do knajpki w pobliżu. Jedzą zupę, mięso i ziemniaki.

Selin: „Und? Wie gefällt euch München?"

Selin: „No i? Jak wam się podoba Monachium?”

Deniz: „Sehr gut. Aber ich habe mich heute zweimal verlaufen."

Deniz: „Bardzo. Ale dziś dwa razy się zgubiłem.”

Selin: „Das macht nichts. Am Anfang verlaufen sich alle."

Selin: „Nic nie szkodzi. Na początku wszyscy się gubią.”

Elif: „Genau. Die Leute hier sind lieb."

Elif: „No właśnie. Ludzie tutaj są mili.”

Der Kellner: „Möchten Sie noch etwas trinken?"

Kelner: „Czy podać jeszcze coś do picia?”

Elif: „Nein, danke. Wir möchten zahlen, bitte."

Elif: „Nie, dziękujemy. Chcielibyśmy zapłacić.”

Der Kellner: „Zusammen oder getrennt?"

Kelner: „Razem czy osobno?”

Deniz: „Zusammen, bitte."

Deniz: „Razem, poproszę.”

Der Kellner: „Das macht dreiundvierzig Euro fünfzig."

Kelner: „Będzie czterdzieści trzy euro pięćdziesiąt.”

Deniz: „Hier sind fünfzig. Der Rest ist für Sie."

Deniz: „Proszę, tu jest pięćdziesiąt. Reszty nie trzeba.”

Später stehen sie vor dem Hotel. Deniz hat auch das Zimmer bezahlt.

Później stoją przed hotelem. Deniz zapłacił też za pokój.

Elif: „Du hast heute viel Geld ausgegeben. Ich überweise dir morgen die Hälfte. Wie ist deine Kontonummer?"

Elif: „Wydałeś dziś dużo pieniędzy. Jutro przeleję ci połowę. Jaki masz numer konta?”

Deniz: „Ich schicke sie dir. Mein Konto ist bei der Sparkasse."

Deniz: „Wyślę ci go. Mam konto w Sparkasse.”

Elif: „Gut. Dann überweise ich das Geld am Montag."

Elif: „Dobra. To przeleję pieniądze w poniedziałek.”

Deniz: „Das ist lieb, danke. Aber du musst nicht sofort überweisen."

Deniz: „To miłe, dzięki. Ale nie musisz przelewać od razu.”

Am Sonntag fahren sie zurück nach Köln. Der Zug fährt um sechzehn Uhr ab. Deniz sitzt am Fenster und sieht die Felder, die Dörfer und die Autobahn.

W niedzielę wracają do Kolonii. Pociąg odjeżdża o szesnastej. Deniz siedzi przy oknie i patrzy na pola, wioski i autostradę.

Deniz: „Weißt du was? Vor einem Jahr hatte ich Angst vor jeder Fahrkarte und vor jedem Bahnsteig."

Deniz: „Wiesz co? Rok temu bałem się każdego biletu i każdego peronu.”

Elif: „Und heute?"

Elif: „A dzisiaj?”

Deniz: „Heute frage ich einfach. Wie komme ich zum Bahnhof, wann fährt der nächste Zug, was kostet das zusammen. Das ist nicht schwer."

Deniz: „Dzisiaj po prostu pytam. Jak dojdę na dworzec, kiedy odjeżdża następny pociąg, ile to razem kosztuje. To nie jest trudne.”

Elif: „Siehst du? Du bist kein Tourist mehr. Du reist wie ein Kölner."

Elif: „Widzisz? Już nie jesteś turystą. Podróżujesz jak prawdziwy kolończyk.”

Deniz lacht. Am Abend kommen sie in Köln an. An der Haltestelle steht Lukas mit dem Auto.

Deniz się śmieje. Wieczorem przyjeżdżają do Kolonii. Na przystanku czeka Lukas z samochodem.

Lukas: „Na, wie war die Fahrt?"

Lukas: „No, jak podróż?”

Deniz: „Sehr schön. Wir sind viel gelaufen, wir haben eingekauft, und Selin heiratet im September."

Deniz: „Bardzo fajna. Dużo chodziliśmy, zrobiliśmy zakupy, a Selin we wrześniu bierze ślub.”

Lukas: „Dann müssen wir gratulieren! Und? Bist du zufrieden?"

Lukas: „To trzeba pogratulować! No i? Jesteś zadowolony?”

Deniz: „Ich bin sehr zufrieden. München ist ein schöner Ort. Aber ich bin froh, dass ich wieder hier bin."

Deniz: „Jestem bardzo zadowolony. Monachium to piękne miejsce. Ale cieszę się, że znowu jestem tutaj.”