Bölüm 6 / 13

Die Fahrt nach München

"Münih Yolculuğu": German with Levels hikâyesinin 13 bölümünden 6. bölümü. Hikâyeyi Almanca okuyun, gerektiğinde Türkçe çevirisine göz atın ve sondaki kelime testiyle yeni kelimeleri sağlamlaştırın.

Seviye A1 Kurs günleri 26 ile 30 arası 100 hedef kelime Yaklaşık 15 dk okuma

Es ist Freitagabend in Köln. Deniz sitzt am Tisch in der Küche und trinkt Tee. Seit zwei Wochen wohnt er mit Lukas zusammen in der neuen Wohnung. Die Lampen hängen, die Bilder hängen, alles ist fertig. Deniz ist zufrieden.

Köln'de cuma akşamı. Deniz mutfakta masada oturmuş çay içiyor. İki haftadır Lukas'la birlikte yeni dairede oturuyor. Lambalar asılı, resimler asılı, her şey hazır. Deniz memnun.

Lukas: „Wie war dein Tag, Deniz?"

Lukas: "Günün nasıl geçti, Deniz?"

Deniz: „Nicht schlecht. Ich mache seit drei Wochen ein Praktikum in einer kleinen Firma."

Deniz: "Fena değil. Üç haftadır küçük bir şirkette staj yapıyorum."

Lukas: „Und? Gefällt dir das Praktikum?"

Lukas: "Ee? Staj hoşuna gidiyor mu?"

Deniz: „Ja, mir gefällt die Arbeit sehr. Ich verdiene nicht viel Geld, aber ich lerne jeden Tag etwas Neues."

Deniz: "Evet, iş çok hoşuma gidiyor. Çok para kazanmıyorum ama her gün yeni bir şey öğreniyorum."

Lukas: „Im Januar warst du arbeitslos. Jetzt bist du nicht mehr arbeitslos. Das ist doch super, oder?"

Lukas: "Ocak ayında işsizdin. Şimdi artık işsiz değilsin. Bu harika, değil mi?"

Deniz: „Ja, ich bin wirklich glücklich. Und wie war es bei dir im Büro?"

Deniz: "Evet, gerçekten mutluyum. Ya sen, büroda işler nasıldı?"

Lukas: „Stressig. Am Montag kommt ein wichtiger Kunde. Der Kunde kommt aus Hamburg, und ich muss noch viel vorbereiten. Ich bin heute nicht so zufrieden."

Lukas: "Stresliydi. Pazartesi günü önemli bir müşteri geliyor. Müşteri Hamburg'dan geliyor ve daha hazırlamam gereken çok şey var. Bugün pek memnun değilim."

Es klingelt an der Tür. Elif steht vor der Wohnung. Sie hat ihre Jacke noch an und lacht.

Kapı çalıyor. Elif dairenin önünde duruyor. Ceketi hâlâ üzerinde ve gülüyor.

Elif: „Hallo, ihr zwei! Habt ihr am Wochenende Zeit? Ich habe eine Idee."

Elif: "Merhaba ikiniz! Hafta sonu vaktiniz var mı? Bir fikrim var."

Deniz: „Ich habe Zeit. Warum fragst du?"

Deniz: "Benim vaktim var. Neden soruyorsun?"

Elif: „Meine Cousine Selin wohnt in München. Sie hat mich heute angerufen. Sie hat eine Nachricht für mich, aber sie sagt sie nicht am Telefon."

Elif: "Kuzenim Selin Münih'te oturuyor. Bugün beni aradı. Bana bir haberi var ama telefonda söylemiyor."

Deniz: „Warum sagt sie es nicht am Telefon?"

Deniz: "Neden telefonda söylemiyor?"

Elif: „Ich weiß es auch nicht. Sie sagt nur: Komm nach München, dann erzähle ich es dir."

Elif: "Ben de bilmiyorum. Sadece şöyle diyor: Münih'e gel, o zaman sana anlatırım."

Deniz: „Und wohin genau fahren wir? Ich kenne München überhaupt nicht."

Deniz: "Peki tam olarak nereye gidiyoruz? Münih'i hiç bilmiyorum."

Elif: „Selin wohnt in der Mitte von der Stadt, in einer kleinen Straße hinter dem Marienplatz. Der Marienplatz ist der bekannteste Platz in München. Unser Hotel ist auch dort, gleich an der Ecke."

Elif: "Selin şehrin ortasında, Marienplatz'ın arkasındaki küçük bir sokakta oturuyor. Marienplatz Münih'in en tanınmış meydanı. Otelimiz de orada, hemen köşede."

Lukas: „München ist ein schöner Ort. Ich war letztes Jahr da."

Lukas: "Münih güzel bir yer. Geçen yıl oradaydım."

Es klopft. Frau Weber kommt mit einem Kuchen herein.

Kapı vuruluyor. Weber Hanım elinde bir pastayla içeri giriyor.

Frau Weber: „Guten Abend! Ich habe Kuchen gebacken. Oh, Elif ist auch da, wie schön!"

Weber Hanım: "İyi akşamlar! Pasta yaptım. Aa, Elif de burada, ne güzel!"

Elif: „Guten Abend, Frau Weber."

Elif: "İyi akşamlar, Weber Hanım."

Frau Weber: „Sagt mal, wohin fahrt ihr? Ich habe an der Tür etwas gehört."

Weber Hanım: "Söylesenize, nereye gidiyorsunuz? Kapıda bir şeyler duydum."

Elif: „Wir fahren am Samstag nach München."

Elif: "Cumartesi günü Münih'e gidiyoruz."

Frau Weber: „Nach München! Und woher kommt deine Cousine?"

Weber Hanım: "Münih'e mi! Peki kuzenin nereli?"

Elif: „Sie kommt aus Köln, aber sie wohnt seit vier Jahren in München."

Elif: "Kölnlü ama dört yıldır Münih'te oturuyor."

Frau Weber: „Ist sie verheiratet?"

Weber Hanım: "Evli mi?"

Elif: „Nein, sie ist ledig. Aber vielleicht nicht mehr lange."

Elif: "Hayır, bekâr. Ama belki artık uzun sürmez."

Frau Weber: „Ach, wie schön! Und du, Deniz? Bist du verheiratet?"

Weber Hanım: "Ah, ne güzel! Ya sen, Deniz? Sen evli misin?"

Deniz: „Nein, Frau Weber, ich bin ledig."

Deniz: "Hayır, Weber Hanım, ben bekârım."

Frau Weber: „Meine Familie kommt aus einem kleinen Dorf. Das Dorf liegt weit im Norden. Auf dem Land war alles ruhig, und ich war als Kind sehr glücklich."

Weber Hanım: "Benim ailem küçük bir köyden geliyor. Köy ta kuzeyde. Kırsalda her şey sakindi ve ben çocukken çok mutluydum."

Elif: „Meine Großeltern haben auch in einem Dorf gelebt, in der Türkei."

Elif: "Benim büyükannemle büyükbabam da bir köyde yaşadı, Türkiye'de."

Frau Weber: „Die Welt ist klein! Und wo ist deine Heimat, Deniz?"

Weber Hanım: "Dünya küçük! Peki senin memleketin neresi, Deniz?"

Deniz: „Istanbul ist meine Heimat. Aber Köln ist jetzt auch ein bisschen Heimat."

Deniz: "İstanbul benim memleketim. Ama Köln de artık biraz memleket."

Frau Weber: „Deutschland ist ein gutes Land, findest du nicht?"

Weber Hanım: "Almanya iyi bir ülke, sence de öyle değil mi?"

Deniz: „Doch, ich bin hier sehr zufrieden."

Deniz: "Öyle, burada çok memnunum."

Frau Weber: „Ich kann leider nicht mitkommen. Am Montag habe ich einen Termin in der Praxis von Doktor Klein. Die Praxis ist nur am Vormittag geöffnet."

Weber Hanım: "Ben maalesef sizinle gelemiyorum. Pazartesi günü Doktor Klein'ın muayenehanesinde randevum var. Muayenehane sadece öğleden önce açık."

Lukas: „Mama, du fährst sowieso nicht gern mit dem Zug."

Lukas: "Anne, sen zaten trenle yolculuk etmeyi sevmiyorsun."

Frau Weber: „Das stimmt. Aber ich wünsche euch eine gute Fahrt."

Weber Hanım: "Doğru. Ama size iyi yolculuklar dilerim."

Am Samstagmorgen um Viertel nach sieben stehen Deniz und Elif vor dem Haus. Es ist noch kühl. Die Straße ist leer.

Cumartesi sabahı saat yediyi çeyrek geçe Deniz ve Elif evin önünde duruyorlar. Hava henüz serin. Sokak boş.

Elif: „Wie spät ist es? Wir haben es eilig!"

Elif: "Saat kaç? Acelemiz var!"

Deniz: „Zwanzig nach sieben. Der Zug fährt um zehn nach acht."

Deniz: "Yediyi yirmi geçiyor. Tren sekizi on geçe kalkıyor."

Lukas kommt mit den Schlüsseln aus dem Haus.

Lukas elinde anahtarlarla evden çıkıyor.

Lukas: „Soll ich euch fahren? Mein Auto steht hier vorne."

Lukas: "Sizi arabayla götüreyim mi? Arabam hemen şurada, önde duruyor."

Elif: „Danke, aber das Auto ist am Samstagmorgen zu langsam. Wir nehmen die Straßenbahn, das geht schneller."

Elif: "Teşekkürler ama cumartesi sabahı araba çok yavaş kalır. Tramvaya bineriz, daha hızlı olur."

Deniz: „Sag mal, wo ist der Hauptbahnhof? Im Norden oder im Süden?"

Deniz: "Baksana, merkez istasyon nerede? Kuzeyde mi, güneyde mi?"

Lukas: „Der Hauptbahnhof liegt im Norden von der Mitte, direkt neben dem Dom. Der Flughafen ist im Osten. Meine Firma ist im Westen von Köln."

Lukas: "Merkez istasyon şehir merkezinin kuzeyinde, katedralin hemen yanında. Havalimanı doğuda. Benim şirketim Köln'ün batısında."

Elif: „Und München liegt im Süden von Deutschland. Wir fahren fast fünf Stunden nach Süden."

Elif: "Münih de Almanya'nın güneyinde. Neredeyse beş saat boyunca güneye doğru gideceğiz."

Sie gehen die Straße hinunter. An der Ecke ist eine Bäckerei, aber die Bäckerei ist noch geschlossen.

Sokaktan aşağı yürüyorlar. Köşede bir fırın var ama fırın henüz kapalı.

Deniz: „Schade, die Bäckerei ist geschlossen. Ich habe Hunger."

Deniz: "Yazık, fırın kapalı. Karnım aç."

Elif: „Das Café am Bahnhof ist schon geöffnet. Da bekommen wir ein Brötchen."

Elif: "İstasyondaki kafe çoktan açık. Orada birer küçük ekmek alırız."

Deniz: „Moment, ich brauche noch Geld. Wo ist hier eine Bank?"

Deniz: "Dur, bana daha para lazım. Buralarda nerede banka var?"

Elif: „Die Bank ist gleich da vorne. Die Bank selbst ist am Samstag geschlossen, aber der Automat ist immer geöffnet. Und ich muss noch einen Brief zur Post bringen. Die Post ist schon ab acht Uhr geöffnet, aber wir haben keine Zeit mehr."

Elif: "Banka hemen şurada, ileride. Bankanın kendisi cumartesi günü kapalı ama bankamatik her zaman açık. Bir de postaneye bir mektup götürmem gerekiyor. Postane saat sekizden itibaren açık ama artık hiç vaktimiz yok."

Deniz: „Dann wirf den Brief einfach in den Kasten. Wie ist die Postleitzahl?"

Deniz: "O zaman mektubu posta kutusuna atıver. Posta kodu kaç?"

Elif: „Die Postleitzahl von Selin ist 80331. Ich habe sie schon geschrieben."

Elif: "Selin'in posta kodu 80331. Onu zaten yazdım."

Sie gehen weiter. An der Ecke ist ein Kino. Neben dem Kino ist ein Restaurant, und daneben ist ein kleines Lokal.

Yürümeye devam ediyorlar. Köşede bir sinema var. Sinemanın yanında bir restoran, onun yanında da küçük bir lokanta var.

Deniz: „Warst du schon einmal in diesem Lokal?"

Deniz: "Bu lokantaya daha önce hiç gittin mi?"

Elif: „Ja, das Lokal ist gut und nicht teuer. Das Restaurant daneben ist besser, aber sehr teuer."

Elif: "Evet, lokanta iyi ve pahalı değil. Yanındaki restoran daha iyi ama çok pahalı."

Deniz: „Und das Kino? Läuft dort etwas?"

Deniz: "Peki ya sinema? Orada bir şey oynuyor mu?"

Elif: „Vielleicht am Sonntagabend. Wenn wir zurück sind, gehen wir ins Kino."

Elif: "Belki pazar akşamı. Döndüğümüzde sinemaya gideriz."

Frau Weber steht am Fenster und winkt. Dann kommt sie noch schnell auf die Straße.

Weber Hanım pencerede durmuş el sallıyor. Sonra hızlıca sokağa çıkıyor.

Frau Weber: „Wartet! Ich habe euch Obst eingepackt."

Weber Hanım: "Durun! Yanınıza meyve koydum."

Deniz: „Das ist wirklich nett, Frau Weber. Vielen Dank."

Deniz: "Gerçekten çok naziksiniz, Weber Hanım. Çok teşekkürler."

Frau Weber: „Ich bin in einem Dorf im Norden geboren, und wir sind früher immer mit dem Zug gefahren. Mein Mann ist vor zehn Jahren gestorben. Er ist gern gereist, sehr gern."

Weber Hanım: "Ben kuzeyde bir köyde doğdum ve eskiden hep trenle yolculuk ederdik. Kocam on yıl önce öldü. Seyahat etmeyi severdi, hem de çok."

Elif: „Das tut mir leid, Frau Weber."

Elif: "Çok üzüldüm, Weber Hanım."

Frau Weber: „Ach, das ist lange her. Fahrt jetzt, sonst kommt ihr zu spät!"

Weber Hanım: "Ah, üzerinden çok zaman geçti. Hadi şimdi gidin, yoksa geç kalacaksınız!"

Die Haltestelle ist nur hundert Meter weiter. Die Straßenbahn kommt pünktlich. Deniz und Elif steigen ein.

Durak sadece yüz metre ileride. Tramvay tam vaktinde geliyor. Deniz ve Elif biniyorlar.

Deniz: „Es ist voll heute Morgen."

Deniz: "Bu sabah çok kalabalık."

Elif: „Ja, und da vorne steht ein Mann mit einem Fahrrad. Das Fahrrad nimmt viel Platz weg."

Elif: "Evet, şu önde de bisikletli bir adam duruyor. Bisiklet çok yer kaplıyor."

Deniz: „Fährt auch ein Bus zum Bahnhof?"

Deniz: "İstasyona otobüs de gidiyor mu?"

Elif: „Ja, der Bus fährt auch dorthin, aber die Straßenbahn ist schneller. Ein Taxi ist natürlich am schnellsten, aber ein Taxi kostet zu viel."

Elif: "Evet, otobüs de oraya gidiyor ama tramvay daha hızlı. Taksi tabii ki en hızlısı ama taksi çok pahalıya geliyor."

Deniz: „Und warum fliegen wir nicht? Ein Flugzeug ist doch schnell."

Deniz: "Peki neden uçakla gitmiyoruz? Uçak hızlı sonuçta."

Elif: „Das Flugzeug ist teuer, und der Flughafen liegt weit draußen. Mit dem Zug sind wir am Ende schneller. Die Bahn ist heute meistens pünktlich."

Elif: "Uçak pahalı, havalimanı da şehrin çok dışında. Trenle sonuçta daha hızlı varırız. Trenler bugünlerde çoğunlukla dakik."

Deniz: „Lukas fährt gern mit dem Auto."

Deniz: "Lukas arabayla gitmeyi seviyor."

Elif: „Auf der Autobahn? Nein danke. Am Samstag steht auf der Autobahn ein Lkw neben dem anderen."

Elif: "Otoyolda mı? Hayır, teşekkürler. Cumartesi günü otoyolda kamyonlar art arda dizili oluyor."

Nach zehn Minuten kommen sie am Hauptbahnhof an. Sie gehen zum Schalter. Eine Frau sitzt hinter dem Glas.

On dakika sonra merkez istasyona varıyorlar. Gişeye gidiyorlar. Camın arkasında bir kadın oturuyor.

Deniz: „Guten Morgen. Einmal nach München, bitte."

Deniz: "Günaydın. Münih'e bir bilet lütfen."

Die Frau: „Einfach oder hin und zurück?"

Kadın: "Tek yön mü, gidiş dönüş mü?"

Deniz: „Hin und zurück, bitte. Wann fährt der nächste Zug?"

Deniz: "Gidiş dönüş lütfen. Bir sonraki tren ne zaman kalkıyor?"

Die Frau: „Der nächste Zug fährt um acht Uhr zwölf. Die Ankunft in München ist um zwölf Uhr siebenundvierzig."

Kadın: "Bir sonraki tren saat sekiz on ikide kalkıyor. Münih'e varış saat on iki kırk yedide."

Deniz: „Und was kostet die Fahrkarte?"

Deniz: "Peki bilet ne kadar?"

Die Frau: „Erwachsene zahlen neunundfünfzig Euro. Jugendliche unter fünfzehn zahlen die Hälfte."

Kadın: "Yetişkinler elli dokuz euro ödüyor. On beş yaşından küçük gençler yarısını ödüyor."

Elif: „Gibt es ein Angebot? Etwas Günstiges?"

Elif: "Kampanya var mı? Uygun fiyatlı bir şey?"

Die Frau: „Ja, es gibt ein Angebot für neununddreißig Euro. Aber dann müssen Sie genau diesen Zug nehmen."

Kadın: "Evet, otuz dokuz euroya bir kampanya var. Ama o zaman tam olarak bu trene binmeniz gerekiyor."

Deniz: „Das ist billig. Wir nehmen zwei Fahrkarten mit dem Angebot."

Deniz: "Bu ucuz. Kampanyalı iki bilet alıyoruz."

Die Frau: „Möchten Sie bar oder mit Karte bezahlen?"

Kadın: "Nakit mi yoksa kartla mı ödemek istersiniz?"

Deniz: „Ich möchte mit Karte bezahlen."

Deniz: "Kartla ödemek istiyorum."

Die Frau: „Gern. Hier sind Ihre Fahrkarten."

Kadın: "Tabii. Buyurun, biletleriniz."

Deniz: „Von welchem Gleis fährt der Zug?"

Deniz: "Tren hangi perondan kalkıyor?"

Die Frau: „Von Gleis sieben."

Kadın: "Yedinci perondan."

Deniz: „Und wie komme ich zum Gleis sieben?"

Deniz: "Peki yedinci perona nasıl giderim?"

Die Frau: „Gehen Sie geradeaus und dann links. Der Bahnsteig ist oben."

Kadın: "Düz gidin, sonra sola dönün. Peron yukarıda."

Deniz und Elif gehen los. Sie nehmen die Treppe und stehen dann auf einem Bahnsteig. Sie setzen sich auf eine Bank. Auf der Bank sitzt schon ein alter Mann.

Deniz ve Elif yola koyuluyorlar. Merdivenden çıkıyorlar ve bir peronda duruyorlar. Bir banka oturuyorlar. Bankta zaten yaşlı bir adam oturuyor.

Elif: „Moment mal. Auf dem Schild steht Gleis vier."

Elif: "Bir dakika. Tabelada peron dört yazıyor."

Deniz: „Oh nein. Das ist der falsche Bahnsteig!"

Deniz: "Olamaz. Burası yanlış peron!"

Der Mann: „Wohin möchten Sie denn?"

Adam: "Siz nereye gitmek istiyorsunuz?"

Deniz: „Nach München."

Deniz: "Münih'e."

Der Mann: „Dann sind Sie hier falsch. Dieser Zug fährt nach Hamburg, in den Norden. Sie müssen zu Gleis sieben."

Adam: "O zaman yanlış yerdesiniz. Bu tren Hamburg'a, kuzeye gidiyor. Yedinci perona gitmeniz gerekiyor."

Deniz: „Entschuldigung, ich habe Sie gestört. Sind Sie böse?"

Deniz: "Özür dilerim, sizi rahatsız ettim. Kızdınız mı?"

Der Mann: „Nein, nein, ich bin nicht böse. Gehen Sie hier runter und dann rechts. Es ist nicht weit."

Adam: "Hayır, hayır, kızmadım. Buradan aşağı inin, sonra sağa dönün. Uzak değil."

Elif: „Vielen Dank!"

Elif: "Çok teşekkürler!"

Sie laufen schnell. Deniz trägt seinen Koffer, Elif trägt eine große Tasche.

Hızlı hızlı yürüyorlar. Deniz valizini taşıyor, Elif büyük bir çanta taşıyor.

Elif: „Das war lieb von ihm. Viele Leute helfen gern, wenn man fragt."

Elif: "Adam gerçekten çok nazikti. İnsan sorunca birçok kişi seve seve yardım ediyor."

Auf Gleis sieben steht schon der Zug. Eine Stimme kommt aus dem Lautsprecher.

Tren yedinci peronda çoktan bekliyor. Hoparlörden bir ses geliyor.

Durchsage: „Achtung auf Bahnsteig sieben. Der Zug nach München, Abfahrt acht Uhr zwölf. Bitte einsteigen und die Türen schließen."

Anons: "Yedinci peronda dikkat. Münih treni, kalkış saati sekiz on iki. Lütfen trene binin ve kapıları kapatın."

Deniz: „Schnell, wir müssen einsteigen!"

Deniz: "Çabuk, binmemiz gerekiyor!"

Elif: „Wo ist dein Koffer?"

Elif: "Valizin nerede?"

Deniz: „Hier. Mein Gepäck ist nicht schwer."

Deniz: "Burada. Bagajım ağır değil."

Sie steigen ein und finden zwei Plätze am Fenster. Der Zug fährt pünktlich ab. Draußen wird die Stadt kleiner, dann kommen Felder und kleine Dörfer.

Trene biniyorlar ve cam kenarında iki yer buluyorlar. Tren tam vaktinde hareket ediyor. Dışarıda şehir küçülüyor, sonra tarlalar ve küçük köyler geliyor.

Elif: „Siehst du? Die Bahn ist doch gut. Ich reise viel lieber mit dem Zug als mit dem Auto."

Elif: "Gördün mü? Tren iyi işte. Ben trenle yolculuk etmeyi arabayla gitmekten çok daha fazla seviyorum."

Deniz: „Ich auch. Ich fliege nicht gern. Im Flugzeug habe ich immer Angst."

Deniz: "Ben de. Uçmayı sevmiyorum. Uçakta hep korkuyorum."

Ein Mann sitzt ihnen gegenüber. Er liest eine Zeitung.

Karşılarında bir adam oturuyor. Gazete okuyor.

Der Mann: „Entschuldigung, fahren Sie auch bis München?"

Adam: "Affedersiniz, siz de Münih'e mi gidiyorsunuz?"

Deniz: „Ja, wir fahren bis zum Hauptbahnhof. Und Sie?"

Deniz: "Evet, merkez istasyona kadar gidiyoruz. Ya siz?"

Der Mann: „Ich fahre zum Flughafen. Ich fliege heute nach Istanbul."

Adam: "Ben havalimanına gidiyorum. Bugün İstanbul'a uçuyorum."

Deniz: „Wirklich? Ich bin in Istanbul geboren! Wann ist Ihr Abflug?"

Deniz: "Gerçekten mi? Ben İstanbul'da doğdum! Uçağınız kaçta kalkıyor?"

Der Mann: „Mein Flugzeug fliegt um sechzehn Uhr zehn ab. Vor dem Abflug muss ich noch zwei Stunden warten."

Adam: "Uçağım saat on altı onda kalkıyor. Kalkıştan önce daha iki saat beklemem gerekiyor."

Elif: „Die Welt ist wirklich klein."

Elif: "Dünya gerçekten küçük."

Der Schaffner kommt durch den Wagen.

Kondüktör vagondan geçiyor.

Der Schaffner: „Guten Morgen, die Fahrkarten bitte."

Kondüktör: "Günaydın, biletler lütfen."

Deniz: „Hier ist mein Ticket. Und hier ist das Ticket von meiner Freundin."

Deniz: "Buyurun, benim biletim. Bu da arkadaşımın bileti."

Der Schaffner: „Danke, alles in Ordnung. Gute Fahrt."

Kondüktör: "Teşekkürler, her şey tamam. İyi yolculuklar."

Deniz: „Am Anfang hatte ich immer Angst vor solchen Situationen. Als Ausländer denkt man: Ich mache alles falsch."

Deniz: "Başlangıçta böyle durumlardan hep korkardım. Yabancı olunca insan şöyle düşünüyor: Her şeyi yanlış yapıyorum."

Elif: „Aber du sprichst doch gut. Und wenn du etwas nicht verstehst, fragst du einfach noch einmal."

Elif: "Ama sen iyi konuşuyorsun. Bir şeyi anlamazsan da bir kez daha soruyorsun."

Eine Frau kommt mit einem kleinen Wagen und verkauft Kaffee und Brötchen.

Bir kadın küçük bir arabayla geliyor; kahve ve küçük ekmekler satıyor.

Deniz: „Zwei Kaffee, bitte. Was kostet das zusammen?"

Deniz: "İki kahve lütfen. Hepsi birlikte ne kadar?"

Die Frau: „Zusammen fünf Euro sechzig."

Kadın: "Hepsi birlikte beş euro altmış."

Deniz: „Ich zahle bar. Hier, bitte."

Deniz: "Nakit ödüyorum. Buyurun."

Elif: „Danke. Morgen bezahle ich."

Elif: "Teşekkürler. Yarın ben öderim."

Deniz: „Was glaubst du? Was ist die Nachricht von Selin?"

Deniz: "Ne düşünüyorsun? Selin'in haberi ne?"

Elif: „Ich glaube, dass sie heiraten will. Sie hat seit einem Jahr einen Freund. Er heißt Jonas."

Elif: "Bence evlenmek istiyor. Bir yıldır bir erkek arkadaşı var. Adı Jonas."

Deniz: „Dann ist sie bald nicht mehr ledig. Ich möchte sie gern kennenlernen."

Deniz: "O zaman yakında artık bekâr olmayacak. Onu tanımayı çok isterim."

Elif: „Das wirst du. Und morgen gehen wir in der Stadt einkaufen, ja?"

Elif: "Tanıyacaksın. Yarın da şehirde alışveriş yaparız, tamam mı?"

Um zwölf Uhr siebenundvierzig kommt der Zug in München an.

Saat on iki kırk yedide tren Münih'e varıyor.

Durchsage: „München Hauptbahnhof. Bitte alle aussteigen."

Anons: "Münih Merkez İstasyonu. Lütfen herkes insin."

Deniz: „Wir sind angekommen! Komm, wir steigen aus."

Deniz: "Vardık! Gel, inelim."

Draußen vor dem Bahnhof ist viel Verkehr. Deniz hat eine Karte von München in der Hand, aber er versteht die Karte nicht.

Dışarıda, istasyonun önünde çok trafik var. Deniz'in elinde bir Münih haritası var ama haritayı anlamıyor.

Deniz: „Entschuldigen Sie bitte, wie komme ich zum Marienplatz?"

Deniz: "Affedersiniz, Marienplatz'a nasıl gidebilirim?"

Eine Frau: „Gehen Sie hier geradeaus und dann links. Nach der Kirche noch einmal links."

Bir kadın: "Buradan düz gidin, sonra sola dönün. Kiliseden sonra bir kez daha sola."

Deniz: „Wie weit ist es?"

Deniz: "Ne kadar uzakta?"

Die Frau: „Ungefähr zwanzig Minuten zu Fuß. Oder Sie nehmen die S-Bahn, nur zwei Stationen."

Kadın: "Yürüyerek yaklaşık yirmi dakika. Ya da banliyö trenine binersiniz, sadece iki durak."

Sie gehen los, aber nach zehn Minuten stehen sie in einer kleinen Straße und wissen nicht weiter.

Yola koyuluyorlar ama on dakika sonra küçük bir sokakta kalıyorlar ve nereye gideceklerini bilmiyorlar.

Elif: „Ich glaube, wir sind falsch gegangen. Die S-Bahn war vielleicht besser."

Elif: "Sanırım yanlış gittik. Banliyö treni belki daha iyiydi."

Deniz: „Entschuldigung, wie komme ich zur Sendlinger Straße?"

Deniz: "Affedersiniz, Sendlinger Straße'ye nasıl gidebilirim?"

Ein junger Mann: „Gehen Sie geradeaus bis zur Ampel, dann rechts. An der nächsten Ecke sehen Sie das Hotel."

Genç bir adam: "Trafik ışıklarına kadar düz gidin, sonra sağa dönün. Bir sonraki köşede oteli göreceksiniz."

Endlich finden sie das Hotel. An der Rezeption steht eine junge Frau.

Sonunda oteli buluyorlar. Resepsiyonda genç bir kadın duruyor.

Die Rezeptionistin: „Guten Tag! Sind Sie unser Gast?"

Resepsiyonist: "İyi günler! Misafirimiz misiniz?"

Elif: „Ja, wir haben ein Zimmer für zwei Nächte reserviert. Demir und Deniz."

Elif: "Evet, iki gecelik bir oda ayırttık. Demir ve Deniz."

Die Rezeptionistin: „Sehr gut. Möchten Sie mit Kreditkarte bezahlen?"

Resepsiyonist: "Çok iyi. Kredi kartıyla mı ödemek istersiniz?"

Deniz: „Kann ich auch bar zahlen?"

Deniz: "Nakit de ödeyebilir miyim?"

Die Rezeptionistin: „Natürlich. Sie können auch morgen früh bezahlen."

Resepsiyonist: "Tabii ki. Yarın sabah da ödeyebilirsiniz."

Am Nachmittag treffen sie Selin. Sie treffen sich um drei Uhr vor dem Rathaus am Marienplatz. Selin läuft schon von weitem und ruft.

Öğleden sonra Selin'le buluşuyorlar. Saat üçte Marienplatz'taki belediye binasının önünde buluşuyorlar. Selin ta uzaktan koşarak geliyor ve sesleniyor.

Selin: „Elif! Endlich!"

Selin: "Elif! Sonunda!"

Elif: „Selin! Das ist Deniz, mein Freund aus dem Sprachkurs."

Elif: "Selin! Bu Deniz, dil kursundan arkadaşım."

Selin: „Hallo, Deniz. Schön, dich kennenzulernen."

Selin: "Merhaba Deniz. Tanıştığımıza memnun oldum."

Deniz: „Hallo. Und? Wie ist die große Nachricht?"

Deniz: "Merhaba. Ee? Büyük haber ne?"

Selin: „Jonas und ich heiraten! Im September."

Selin: "Jonas'la evleniyoruz! Eylülde."

Elif: „Was? Wirklich? Ich gratuliere dir! Das ist ja wunderbar!"

Elif: "Ne? Gerçekten mi? Tebrik ederim! Bu harika!"

Deniz: „Ich gratuliere auch. Dann bist du im September verheiratet."

Deniz: "Ben de tebrik ederim. Demek eylülde evli olacaksın."

Selin: „Ja. Ich bin so glücklich. Kommt ihr zur Hochzeit?"

Selin: "Evet. Çok mutluyum. Düğüne geliyor musunuz?"

Elif: „Natürlich kommen wir!"

Elif: "Tabii ki geliyoruz!"

Sie gehen zusammen in die Kaufingerstraße. Dort gibt es viele Geschäfte, kleine Läden und große Kaufhäuser.

Birlikte Kaufingerstraße'ye gidiyorlar. Orada pek çok iş yeri, küçük dükkânlar ve büyük mağazalar var.

Selin: „Das ist die bekannteste Einkaufsstraße von München."

Selin: "Burası Münih'in en tanınmış alışveriş caddesi."

Deniz: „Ich brauche eine Jacke. Meine alte Jacke ist zu dünn."

Deniz: "Bana bir ceket lazım. Eski ceketim çok ince."

Selin: „Dann komm, in diesem Laden gibt es gute Jacken."

Selin: "O zaman gel, bu dükkânda iyi ceketler var."

Sie gehen in das Geschäft. Eine Verkäuferin kommt.

Mağazaya giriyorlar. Bir satıcı kadın geliyor.

Die Verkäuferin: „Guten Tag, kann ich Ihnen helfen?"

Satıcı kadın: "İyi günler, size yardımcı olabilir miyim?"

Deniz: „Ja, bitte. Ich möchte eine Jacke. Was kostet diese Jacke hier?"

Deniz: "Evet, lütfen. Bir ceket istiyorum. Bu ceket ne kadar?"

Die Verkäuferin: „Die schwarze Jacke kostet neunundachtzig Euro."

Satıcı kadın: "Siyah ceket seksen dokuz euro."

Deniz: „Oh, das ist zu teuer für mich."

Deniz: "Ah, bu benim için çok pahalı."

Die Verkäuferin: „Wir haben ein Angebot. Diese blaue Jacke kostet nur neununddreißig Euro. Wir verkaufen sie heute sehr günstig."

Satıcı kadın: "Bir kampanyamız var. Bu mavi ceket sadece otuz dokuz euro. Bugün onu çok uygun fiyata satıyoruz."

Elif: „Der Preis ist wirklich gut. Und die Farbe steht dir."

Elif: "Fiyat gerçekten iyi. Rengi de sana yakışıyor."

Deniz: „Ja, das ist billig. Die nehme ich."

Deniz: "Evet, bu ucuz. Bunu alıyorum."

Sie gehen zur Kasse. An der Kasse stehen viele Leute.

Kasaya gidiyorlar. Kasanın önünde çok kişi bekliyor.

Die Frau an der Kasse: „Die Jacke und die zwei Socken. Möchten Sie noch etwas?"

Kasadaki kadın: "Ceket ve iki çorap. Başka bir şey ister misiniz?"

Deniz: „Nein, danke. Was kostet das zusammen?"

Deniz: "Hayır, teşekkürler. Hepsi birlikte ne kadar?"

Die Frau an der Kasse: „Zusammen siebenundvierzig Euro."

Kasadaki kadın: "Hepsi birlikte kırk yedi euro."

Deniz: „Ich möchte mit Karte bezahlen."

Deniz: "Kartla ödemek istiyorum."

Die Frau an der Kasse: „Gern. Brauchen Sie eine Rechnung?"

Kasadaki kadın: "Tabii. Fatura ister misiniz?"

Deniz: „Ja, bitte. Ich brauche die Rechnung für meine Firma."

Deniz: "Evet, lütfen. Faturaya şirketim için ihtiyacım var."

Später trinken sie einen Kaffee im Café am Markt. Am Abend gehen sie in ein Lokal in der Nähe. Sie essen Suppe, Fleisch und Kartoffeln.

Daha sonra pazar yerindeki kafede birer kahve içiyorlar. Akşam yakınlardaki bir lokantaya gidiyorlar. Çorba, et ve patates yiyorlar.

Selin: „Und? Wie gefällt euch München?"

Selin: "Ee? Münih'i nasıl buldunuz?"

Deniz: „Sehr gut. Aber ich habe mich heute zweimal verlaufen."

Deniz: "Çok beğendim. Ama bugün iki kez yolumu kaybettim."

Selin: „Das macht nichts. Am Anfang verlaufen sich alle."

Selin: "Önemli değil. Başlangıçta herkes yolunu kaybediyor."

Elif: „Genau. Die Leute hier sind lieb."

Elif: "Aynen öyle. Buradaki insanlar cana yakın."

Der Kellner: „Möchten Sie noch etwas trinken?"

Garson: "Başka bir şey içmek ister misiniz?"

Elif: „Nein, danke. Wir möchten zahlen, bitte."

Elif: "Hayır, teşekkürler. Ödemek istiyoruz lütfen."

Der Kellner: „Zusammen oder getrennt?"

Garson: "Birlikte mi, ayrı ayrı mı?"

Deniz: „Zusammen, bitte."

Deniz: "Birlikte lütfen."

Der Kellner: „Das macht dreiundvierzig Euro fünfzig."

Garson: "Kırk üç euro elli tutuyor."

Deniz: „Hier sind fünfzig. Der Rest ist für Sie."

Deniz: "Buyurun, elli. Üstü kalsın."

Später stehen sie vor dem Hotel. Deniz hat auch das Zimmer bezahlt.

Daha sonra otelin önünde duruyorlar. Odanın parasını da Deniz ödedi.

Elif: „Du hast heute viel Geld ausgegeben. Ich überweise dir morgen die Hälfte. Wie ist deine Kontonummer?"

Elif: "Bugün çok para harcadın. Yarın sana yarısını havale ederim. Hesap numaran ne?"

Deniz: „Ich schicke sie dir. Mein Konto ist bei der Sparkasse."

Deniz: "Sana gönderirim. Hesabım Sparkasse'de."

Elif: „Gut. Dann überweise ich das Geld am Montag."

Elif: "İyi. O zaman parayı pazartesi günü havale ederim."

Deniz: „Das ist lieb, danke. Aber du musst nicht sofort überweisen."

Deniz: "Çok naziksin, teşekkürler. Ama hemen havale etmek zorunda değilsin."

Am Sonntag fahren sie zurück nach Köln. Der Zug fährt um sechzehn Uhr ab. Deniz sitzt am Fenster und sieht die Felder, die Dörfer und die Autobahn.

Pazar günü Köln'e geri dönüyorlar. Tren saat on altıda kalkıyor. Deniz cam kenarında oturuyor; tarlaları, köyleri ve otoyolu seyrediyor.

Deniz: „Weißt du was? Vor einem Jahr hatte ich Angst vor jeder Fahrkarte und vor jedem Bahnsteig."

Deniz: "Biliyor musun? Bir yıl önce her biletten ve her perondan korkuyordum."

Elif: „Und heute?"

Elif: "Peki bugün?"

Deniz: „Heute frage ich einfach. Wie komme ich zum Bahnhof, wann fährt der nächste Zug, was kostet das zusammen. Das ist nicht schwer."

Deniz: "Bugün sadece soruyorum. İstasyona nasıl giderim, bir sonraki tren ne zaman kalkıyor, hepsi birlikte ne kadar. Bu zor değil."

Elif: „Siehst du? Du bist kein Tourist mehr. Du reist wie ein Kölner."

Elif: "Gördün mü? Artık turist değilsin. Bir Kölnlü gibi yolculuk ediyorsun."

Deniz lacht. Am Abend kommen sie in Köln an. An der Haltestelle steht Lukas mit dem Auto.

Deniz gülüyor. Akşam Köln'e varıyorlar. Durakta Lukas arabayla bekliyor.

Lukas: „Na, wie war die Fahrt?"

Lukas: "Ee, yolculuk nasıldı?"

Deniz: „Sehr schön. Wir sind viel gelaufen, wir haben eingekauft, und Selin heiratet im September."

Deniz: "Çok güzeldi. Çok yürüdük, alışveriş yaptık ve Selin eylülde evleniyor."

Lukas: „Dann müssen wir gratulieren! Und? Bist du zufrieden?"

Lukas: "O zaman tebrik etmemiz gerek! Ee? Memnun musun?"

Deniz: „Ich bin sehr zufrieden. München ist ein schöner Ort. Aber ich bin froh, dass ich wieder hier bin."

Deniz: "Çok memnunum. Münih güzel bir yer. Ama yine burada olduğum için mutluyum."

Geschafft! 6. bölümün sonuna ulaştınız.

Bu seviyenin dilbilgisini de çalışın: cevaplı ücretsiz A1 dilbilgisi testi

Bu bölümün 100 kelimesi

Bu bölümdeki her hedef kelime; türü ve İngilizce anlamıyla birlikte. Hikâye, bu listenin ve önceki bölümlerin dışındaki kelimeleri asla kullanmaz; yani bu tablo eksiksiz anahtarınızdır.

AlmancaTürİngilizce
die Praxisnounpractice/doctor's office
der Kundenouncustomer
das Praktikumnouninternship
verdienenverbto earn
arbeitslosadjectiveunemployed
woheradverbwhere from
wohinadverbwhere to
verheiratetadjectivemarried
ledigadjectivesingle/unmarried
glücklichadjectivehappy
zufriedenadjectivesatisfied
das Dorfnounvillage
das Landnouncountry/land
die Weltnounworld
der Ortnounplace/town
der Platznounplace/seat/square
die Straßenounstreet/road
die Eckenouncorner
die Mittenounmiddle/center
die Heimatnounhomeland
der Nordennounnorth
seitprepositionsince/for
warumadverbwhy
wannadverbwhen
geschlossenadjectiveclosed
geöffnetadjectiveopen (adj.)
der Südennounsouth
der Westennounwest
der Ostennouneast
die Banknounbank / bench
die Postnounpost office/mail
die Postleitzahlnounzip code
das Kinonouncinema
das Restaurantnounrestaurant
das Lokalnounrestaurant/pub
das Cafénouncafé
eiligadjectiveurgent/in a hurry
geborenadjectiveborn
gestorbenadjectivedeceased/died
das Autonouncar
das Fahrradnounbicycle
der Busnounbus
der Zugnountrain
die Bahnnountrain/railway
die S-Bahnnounsuburban train
die Straßenbahnnountram/streetcar
das Taxinountaxi
das Flugzeugnounairplane
der Lkwnountruck
böseadjectiveangry/mad
liebadjectivedear
der Erwachsenenounadult
der Jugendlichenounyoung person/teenager
der Bahnhofnountrain station
der Flughafennounairport
die Haltestellenounstop (bus/tram)
der Bahnsteignounplatform
das Gleisnountrack/platform
die Autobahnnounhighway/motorway
die Fahrkartenounticket (travel)
das Ticketnounticket
die Kartenouncard/map/menu/ticket
die Kreditkartenouncredit card
der Gastnounguest
der Ausländernounforeigner
der Koffernounsuitcase
das Gepäcknounluggage
die Abfahrtnoundeparture
der Abflugnoundeparture (flight)
die Ankunftnounarrival
fahrenverbto drive/go
abfahrenverbto depart
fliegenverbto fly
abfliegenverbto take off/depart
einsteigenverbto get on/board
heiratenverbto marry
kennenlernenverbto get to know
einkaufenverbto shop
verkaufenverbto sell
zahlenverbto pay (the bill)
bezahlenverbto pay
kostenverbto cost
das Geldnounmoney
der Preisnounprice
die Rechnungnounbill/invoice
die Kassenouncash register/checkout
das Geschäftnounshop/business
aussteigenverbto get off
ankommenverbto arrive
reisenverbto travel
sich treffenverbto meet
gratulierenverbto congratulate
der Ladennounshop/store
das Kontonounaccount (bank)
überweisenverbto transfer (money)
billigadjectivecheap
günstigadjectiveaffordable/cheap
teueradjectiveexpensive
baradjectivecash
das Angebotnounoffer/deal

Okumaya devam edin

Önceki bölümDer erste Tag im Sprachkurs Sonraki bölümPapiere, Post und Telefon Almanca kısa hikâyeler13 bölümün tamamı

Almanca öğrenmeye bugün başla

Önce kelimeler, sonra dilbilgisi. A1 ve A2 için anlaşılır, düzenli dersler.

iOS ve Android için şimdi yayında.