Papiere, Post und Telefon

Es ist Montagmorgen in Köln. Deniz sitzt in der Küche und trinkt Tee. Lukas kommt herein. Er hat die Post in der Hand.

Jest poniedziałkowy poranek w Kolonii. Deniz siedzi w kuchni i pije herbatę. Wchodzi Lukas. W ręku trzyma pocztę.

Lukas: „Guten Morgen, Deniz! Kann ich dir einen Kaffee anbieten?"

Lukas: „Dzień dobry, Deniz! Może kawy?”

Deniz: „Nein, danke. Ich trinke heute Tee. Was hast du denn da?"

Deniz: „Nie, dzięki. Dziś piję herbatę. Co tam masz?”

Lukas: „Post. Ein Brief für dich. Schau mal oben links, da steht der Absender."

Lukas: „Pocztę. List do ciebie. Zobacz w lewym górnym rogu, tam jest nadawca.”

Deniz: „Der Absender ist … Stadt Köln, Bürgeramt. Ist das ein Problem?"

Deniz: „Nadawca to… Miasto Kolonia, Urząd Obsługi Mieszkańców. Czy to jakiś problem?”

Lukas: „Nein, das ist kein Problem. Mach ihn auf!"

Lukas: „Nie, to żaden problem. Otwórz go!”

Deniz macht den Brief auf. Das Papier ist weiß und sehr voll. Oben steht sein Name. Er ist der Empfänger. Er liest langsam und versteht nur die Hälfte.

Deniz otwiera list. Papier jest biały i gęsto zapisany. Na górze jest jego nazwisko. To on jest adresatem. Czyta powoli i rozumie tylko połowę.

Deniz: „Entschuldigung, das habe ich nicht verstanden. Was bedeutet 'Anmeldung'?"

Deniz: „Przepraszam, nie zrozumiałem. Co znaczy «Anmeldung»?”

Lukas: „Du musst dich anmelden. Jeder Mensch in Deutschland muss das machen. Du wohnst jetzt hier, also gehst du zum Amt und sagst: Ich wohne hier."

Lukas: „Musisz się zameldować. Każdy w Niemczech musi to zrobić. Teraz tu mieszkasz, więc idziesz do urzędu i mówisz: Mieszkam tutaj.”

Deniz: „Und was ist dieses Papier mit den vielen kleinen Kästchen?"

Deniz: „A co to za kartka z tymi wszystkimi małymi kratkami?”

Lukas: „Das ist ein Formular. Du musst das Formular ausfüllen und unterschreiben. Aber ich muss jetzt ins Büro. Ruf doch Elif an!"

Lukas: „To formularz. Musisz go wypełnić i podpisać. Ale ja muszę już iść do biura. Zadzwoń do Elif!”

Deniz telefoniert nicht gern. Am Telefon ist Deutsch viel schwerer, weil er das Gesicht nicht sieht. Aber er nimmt sein Handy und ruft Elif an. Es klingelt viermal. Dann kommt eine Ansage.

Deniz nie lubi rozmawiać przez telefon. Przez telefon niemiecki jest dużo trudniejszy, bo nie widzi twarzy rozmówcy. Ale bierze komórkę i dzwoni do Elif. Słychać cztery sygnały. Potem włącza się komunikat.

Ansage: „Hier ist der Anrufbeantworter von Elif Demir. Bitte sprechen Sie nach dem Ton."

Komunikat: „Tu automatyczna sekretarka Elif Demir. Proszę zostawić wiadomość po sygnale.”

Deniz: „Hallo Elif, hier ist Deniz. Ich habe eine Frage zu einem Brief. Kannst du mich bitte zurückrufen?"

Deniz: „Cześć, Elif, tu Deniz. Mam pytanie w sprawie listu. Możesz do mnie oddzwonić?”

Zwanzig Minuten später klingelt das Handy. Der Anruf kommt von Elif.

Dwadzieścia minut później dzwoni komórka. To Elif.

Elif: „Hallo Deniz! Ich habe deinen Anruf auf dem Anrufbeantworter gehört. Was ist los?"

Elif: „Cześć, Deniz! Odsłuchałam twoją wiadomość na sekretarce. Co się stało?”

Deniz: „Ich habe eine Frage zu diesem Brief. Der Absender ist das Bürgeramt. Es geht um die Anmeldung, und es gibt ein Formular."

Deniz: „Mam pytanie w sprawie tego listu. Nadawcą jest urząd miasta. Chodzi o zameldowanie i jest tam formularz.”

Elif: „Ah, das kenne ich gut. Ich komme um vier, dann lesen wir den Brief zusammen."

Elif: „Aha, dobrze to znam. Przyjdę o czwartej, to razem przeczytamy ten list.”

Deniz: „Danke! Ich habe auch ein kleines Geschenk für dich: Schokolade aus Istanbul."

Deniz: „Dzięki! Mam też dla ciebie mały prezent: czekoladę ze Stambułu.”

Elif: „Schokolade ist immer ein gutes Geschenk. Bis später!"

Elif: „Czekolada to zawsze dobry prezent. Na razie!”

Um elf Uhr klopft es. Frau Weber steht vor der Tür. Sie hat einen Kuchen und einen Brief in der Hand.

O jedenastej ktoś puka. Przed drzwiami stoi pani Weber. W ręku ma ciasto i list.

Frau Weber: „Guten Tag, Deniz! Haben Sie vielleicht eine Briefmarke für mich? Ich möchte diesen Brief an meine Schwester schicken."

Pani Weber: „Dzień dobry, Deniz! Ma pan może dla mnie znaczek? Chcę wysłać ten list do siostry.”

Deniz: „Einen Moment. Hier ist eine Briefmarke."

Deniz: „Chwileczkę. Proszę, oto znaczek.”

Frau Weber: „Vielen Dank! Und was gibt es Neues? Kommt Ihre Familie bald?"

Pani Weber: „Dziękuję bardzo! A co słychać? Pana rodzina niedługo przyjedzie?”

Deniz: „Ja! Meine Mutter möchte mich im Sommer besuchen. Sie bleibt zehn Tage."

Deniz: „Tak! Moja mama chce mnie odwiedzić latem. Zostanie dziesięć dni.”

Frau Weber: „Wie schön! Aber wo schläft sie? Bei Ihnen ist es doch klein."

Pani Weber: „Jak miło! Ale gdzie będzie spać? U was jest przecież ciasno.”

Deniz: „Das ist das Problem. Sie kann bei uns nicht übernachten. Ich suche ein Hotel."

Deniz: „W tym problem. Nie może u nas nocować. Szukam hotelu.”

Frau Weber: „Ich kenne ein kleines Hotel hier in der Nähe. Braucht sie ein Einzelzimmer oder ein Doppelzimmer?"

Pani Weber: „Znam mały hotel tu w pobliżu. Potrzebuje pokoju jednoosobowego czy dwuosobowego?”

Deniz: „Ein Einzelzimmer. Sie kommt allein, und ein Doppelzimmer ist zu teuer."

Deniz: „Jednoosobowego. Przyjeżdża sama, a pokój dwuosobowy jest za drogi.”

Frau Weber: „Dann rufen Sie einfach an der Rezeption an. Die Frau an der Rezeption spricht auch Englisch, aber sprechen Sie Deutsch! Und noch etwas: Am Sonntag möchte ich Sie und Lukas einladen. Ich mache Kuchen."

Pani Weber: „To po prostu proszę zadzwonić do recepcji. Pani w recepcji mówi też po angielsku, ale niech pan mówi po niemiecku! I jeszcze jedno: w niedzielę chciałabym zaprosić pana i Lukasa. Upiekę ciasto.”

Deniz: „Sehr gern. Danke für die Einladung."

Deniz: „Bardzo chętnie. Dziękuję za zaproszenie.”

Um vier Uhr kommt Elif. Sie hat eine Zeitung dabei und einen Prospekt von einem Hotel.

O czwartej przychodzi Elif. Ma ze sobą gazetę i folder jakiegoś hotelu.

Elif: „Zeig mir den Brief. Und leg bitte alle Papiere auf den Tisch. Ohne Papiere geht beim Amt gar nichts."

Elif: „Pokaż mi ten list. I połóż, proszę, wszystkie papiery na stole. Bez papierów w urzędzie nic się nie załatwi.”

Deniz: „Hier sind meine Papiere: mein Pass, der Mietvertrag und der Brief. Kannst du ihn bitte laut lesen? Langsam, bitte."

Deniz: „Oto moje papiery: paszport, umowa najmu i list. Możesz go przeczytać na głos? Powoli, proszę.”

Elif: „Klar. 'Sehr geehrter Herr Deniz, bitte füllen Sie das Formular aus und kommen Sie mit Ihrem Pass zum Bürgeramt.'"

Elif: „Jasne. «Szanowny Panie Denizie, prosimy o wypełnienie formularza i zgłoszenie się z paszportem do Urzędu Obsługi Mieszkańców».”

Deniz: „Ich habe eine Frage zu diesem Brief. Was heißt 'Sehr geehrter Herr'?"

Deniz: „Mam pytanie w sprawie tego listu. Co znaczy «Szanowny Panie»?”

Elif: „Das ist nur höflich. So schreibt man einen offiziellen Brief. Der Rest ist einfach: Du gehst zum Amt, du gibst das Formular ab und du bekommst ein Papier."

Elif: „To tylko zwrot grzecznościowy. Tak się pisze oficjalne listy. Reszta jest prosta: idziesz do urzędu, oddajesz formularz i dostajesz zaświadczenie.”

Elif nimmt das Formular. Es ist ein großer Bogen aus dickem Papier.

Elif bierze formularz. To duży arkusz z grubego papieru.

Elif: „Das Formular hat zwei Teile. Der erste Bogen ist für dich, der zweite Teil ist für die Familie. Du bist ledig, also bleibt er leer. Hier schreibst du den Namen, hier die Adresse. Und hier musst du etwas ankreuzen."

Elif: „Formularz ma dwie części. Pierwszy arkusz jest dla ciebie, druga część jest dla rodziny. Jesteś kawalerem, więc zostaje pusta. Tu wpisujesz imię i nazwisko, tu adres. A tu musisz coś zaznaczyć krzyżykiem.”

Deniz: „Soll ich jetzt unterschreiben?"

Deniz: „Mam teraz podpisać?”

Elif: „Nein, noch nicht. Deine Unterschrift kommt erst am Schalter. Die Frau am Schalter sagt dir, wo du unterschreiben musst."

Elif: „Nie, jeszcze nie. Podpis składasz dopiero przy okienku. Pani w okienku powie ci, gdzie masz podpisać.”

Deniz: „Muss ich das Formular mit der Post schicken?"

Deniz: „Muszę wysłać formularz pocztą?”

Elif: „Nein. Manche Leute schicken es mit der Post, dann ist der Empfänger das Bürgeramt. Du hast einen Termin, also gibst du es persönlich ab."

Elif: „Nie. Niektórzy wysyłają go pocztą, wtedy adresatem jest urząd. Ty masz termin wizyty, więc oddasz go osobiście.”

Elif sieht den Pass von Deniz an. Auf der ersten Seite ist ein Foto. Sie lacht.

Elif ogląda paszport Deniza. Na pierwszej stronie jest zdjęcie. Śmieje się.

Elif: „Ist das dein Foto? Du siehst auf dem Bild so ernst aus, wie ein Mann in einem alten Film!"

Elif: „To twoje zdjęcie? Wyglądasz na nim tak poważnie, jak facet ze starego filmu!”

Deniz: „Auf dem Foto war ich neunzehn. Ich hatte lange Haare."

Deniz: „Na tym zdjęciu miałem dziewiętnaście lat. Miałem długie włosy.”

Elif nimmt die Zeitung und zeigt ihm eine Seite.

Elif bierze gazetę i pokazuje mu jedną stronę.

Elif: „Hier in der Zeitung war eine Anzeige: ein Hotel am Rhein, ein Zimmer ab 55 Euro. Und der Prospekt ist von dem gleichen Hotel. Schau, dieses Bild hier ist das Einzelzimmer."

Elif: „Tu w gazecie było ogłoszenie: hotel nad Renem, pokój od 55 euro. A folder jest z tego samego hotelu. Zobacz, to zdjęcie tutaj to pokój jednoosobowy.”

Deniz: „Sehr schön. Meine Mutter macht nicht oft Urlaub. Diese Reise ist wichtig für sie."

Deniz: „Bardzo ładny. Moja mama rzadko jeździ na urlop. Ta podróż jest dla niej ważna.”

Elif: „Wie lange war deine Reise nach Deutschland?"

Elif: „Jak długo trwała twoja podróż do Niemiec?”

Deniz: „Vier Stunden mit dem Flugzeug. Meine Mutter fliegt nicht gern."

Deniz: „Cztery godziny samolotem. Mama nie lubi latać.”

Elif: „Wenn sie hier ist, machen wir einen Ausflug nach Bonn. Aber zuerst der Termin: Morgen rufst du das Amt an."

Elif: „Jak tu będzie, zrobimy wycieczkę do Bonn. Ale najpierw termin: jutro dzwonisz do urzędu.”

Deniz: „Morgen? Oh je. Mein Kopf ist heute schon voll."

Deniz: „Jutro? O rany. Już dzisiaj mam pełną głowę.”

Am Dienstagmorgen sitzt Deniz vor dem Computer. Im Internet gibt es eine Seite von der Stadt, aber es gibt keinen freien Termin. Elif sitzt neben ihm.

We wtorek rano Deniz siedzi przed komputerem. W internecie jest strona miasta, ale nie ma żadnego wolnego terminu. Elif siedzi obok niego.

Elif: „Dann musst du anrufen. Der Computer hilft dir heute nicht."

Elif: „To musisz zadzwonić. Komputer dziś ci nie pomoże.”

Deniz: „Muss ich wirklich telefonieren? Ich habe Angst vor dem Telefon."

Deniz: „Naprawdę muszę dzwonić? Boję się telefonu.”

Elif schreibt drei Sätze auf einen kleinen Bogen Papier: „Ich möchte einen Termin machen." – „Können Sie das bitte buchstabieren?" – „Entschuldigung, das habe ich nicht verstanden."

Elif pisze na małej kartce trzy zdania: „Chciałbym umówić się na wizytę.” – „Czy może pani to przeliterować?” – „Przepraszam, nie zrozumiałem.”

Deniz nimmt das Handy. Zuerst hört er nur ein Geräusch: Der Anschluss ist besetzt. Er wartet fünf Minuten und ruft noch einmal an. Jetzt kommt eine Ansage.

Deniz bierze komórkę. Najpierw słyszy tylko sygnał: numer jest zajęty. Czeka pięć minut i dzwoni jeszcze raz. Teraz włącza się komunikat.

Ansage: „Sie hören eine Ansage der Stadt Köln. Für die Anmeldung drücken Sie bitte die Eins. Für den Ausweis drücken Sie die Zwei."

Komunikat: „Słuchają Państwo komunikatu Miasta Kolonia. W sprawie zameldowania prosimy wybrać jedynkę. W sprawie dowodu osobistego prosimy wybrać dwójkę.”

Deniz drückt die Eins. Dann kommt Musik. Es ist immer das gleiche Lied. Nach vier Minuten hat er das Lied im Kopf. Dann spricht endlich eine Frau.

Deniz wciska jedynkę. Potem słychać muzykę. Ciągle ta sama piosenka. Po czterech minutach Deniz ma ją już w głowie. W końcu odzywa się kobieta.

Frau Klein: „Bürgeramt Köln, Klein, guten Tag."

Pani Klein: „Urząd Obsługi Mieszkańców w Kolonii, Klein, dzień dobry.”

Deniz: „Guten Tag. Ich möchte einen Termin machen, bitte."

Deniz: „Dzień dobry. Chciałbym umówić się na wizytę.”

Frau Klein: „Gern. Um was geht es?"

Pani Klein: „Oczywiście. W jakiej sprawie?”

Deniz: „Um die Anmeldung. Ich bin neu in Köln und habe einen Brief bekommen."

Deniz: „W sprawie zameldowania. Jestem nowy w Kolonii i dostałem list.”

Frau Klein: „Alles klar. Wie ist Ihr Name?"

Pani Klein: „Rozumiem. Jak się pan nazywa?”

Deniz: „Mein Name ist Deniz."

Deniz: „Nazywam się Deniz.”

Frau Klein: „Können Sie das bitte buchstabieren?"

Pani Klein: „Czy może pan przeliterować?”

Deniz: „Ja. D – E – N – I – Z. Und der Familienname: Y – A – G – C – I."

Deniz: „Tak. D – E – N – I – Z. A nazwisko: Y – A – G – C – I.”

Frau Klein: „Entschuldigung, noch einmal bitte. War das Y wie Ypsilon am Anfang?"

Pani Klein: „Przepraszam, jeszcze raz. Na początku było Y, igrek?”

Deniz: „Ja, genau. Y wie Ypsilon, dann A, G, C, I."

Deniz: „Tak, dokładnie. Y jak igrek, potem A, G, C, I.”

Frau Klein: „Danke. Ich habe einen Termin am Donnerstag um neun Uhr zwanzig, Zimmer 214."

Pani Klein: „Dziękuję. Mam termin w czwartek o dziewiątej dwadzieścia, pokój 214.”

Deniz: „Entschuldigung, das habe ich nicht verstanden. Können Sie das bitte langsam wiederholen?"

Deniz: „Przepraszam, nie zrozumiałem. Czy może pani to powtórzyć powoli?”

Frau Klein: „Natürlich. Donnerstag, neun Uhr zwanzig, Zimmer 214."

Pani Klein: „Oczywiście. Czwartek, dziewiąta dwadzieścia, pokój 214.”

Deniz: „Danke. Und was muss ich mitbringen?"

Deniz: „Dziękuję. A co muszę ze sobą przynieść?”

Frau Klein: „Bringen Sie bitte Ihren Pass mit. Ist Ihr Pass noch gültig?"

Pani Klein: „Proszę przynieść paszport. Czy pana paszport jest jeszcze ważny?”

Deniz: „Ja, er ist noch vier Jahre gültig."

Deniz: „Tak, jest ważny jeszcze cztery lata.”

Frau Klein: „Gut. Und bitte füllen Sie das Formular vorher aus. Einen Moment, ich muss noch etwas prüfen. Ich rufe Sie später zurück."

Pani Klein: „Dobrze. I proszę wcześniej wypełnić formularz. Chwileczkę, muszę jeszcze coś sprawdzić. Oddzwonię do pana później.”

Deniz legt das Handy auf den Tisch. Seine Hand ist ein bisschen nass, aber er lacht.

Deniz kładzie komórkę na stole. Ręka jest trochę spocona, ale on się śmieje.

Elif: „Und? Alles in Ordnung?"

Elif: „No i? Wszystko w porządku?”

Deniz: „Ja! Ich habe einen Termin am Donnerstag. Ich habe auf Deutsch telefoniert!"

Deniz: „Tak! Mam termin w czwartek. Rozmawiałem przez telefon po niemiecku!”

Eine halbe Stunde später ruft Frau Klein wirklich zurück. Der Termin ist jetzt in Zimmer 208. Deniz schreibt die Nummer sofort auf ein Papier.

Pół godziny później pani Klein rzeczywiście oddzwania. Wizyta będzie teraz w pokoju 208. Deniz od razu zapisuje numer na kartce.

Am Nachmittag scheint die Sonne. Das Wetter ist plötzlich schön, und sie gehen in die Stadt. Vor einem Reisebüro bleiben sie stehen. Im Fenster liegen viele Prospekte, und sie gehen hinein.

Po południu świeci słońce. Pogoda nagle robi się ładna, więc idą do miasta. Zatrzymują się przed biurem podróży. Na wystawie leży mnóstwo folderów, więc wchodzą do środka.

Deniz: „Ich liebe Reisebüros. Als Kind habe ich immer Prospekte gesammelt."

Deniz: „Uwielbiam biura podróży. Jako dziecko zawsze zbierałem foldery.”

Elif: „Willst du einen Plan von Köln oder einen Reiseführer kaufen?"

Elif: „Chcesz kupić plan Kolonii czy przewodnik?”

Deniz: „Ein Reiseführer ist gut, und ein Plan ist praktisch. Entschuldigung, was kostet der Reiseführer?"

Deniz: „Przewodnik jest dobry, a plan jest praktyczny. Przepraszam, ile kosztuje przewodnik?”

Die Frau im Reisebüro: „Neun Euro, und der Plan kostet fünf Euro. Fahren Sie ins Ausland?"

Pani w biurze podróży: „Dziewięć euro, a plan kosztuje pięć euro. Wybiera się pan za granicę?”

Deniz: „Nein. Meine Mutter kommt aus dem Ausland zu mir."

Deniz: „Nie. To moja mama przyjeżdża do mnie z zagranicy.”

Die Frau im Reisebüro: „Hier ist noch ein Prospekt vom Museum. Der Eintritt kostet für Gruppen weniger."

Pani w biurze podróży: „Tu jest jeszcze folder muzeum. Grupy płacą mniej za wstęp.”

Am Donnerstag ist das Wetter schlecht. Es gibt viel Regen und viel Wind. Deniz hat die Papiere in einer Tasche: das Formular, den Pass und den Brief.

W czwartek pogoda jest brzydka. Dużo pada i mocno wieje. Deniz ma papiery w torbie: formularz, paszport i list.

Am Bahnhof hört er eine Durchsage.

Na stacji słyszy komunikat.

Durchsage: „Achtung, eine Durchsage: Die Bahn nach Deutz fährt heute zehn Minuten später."

Komunikat: „Uwaga, komunikat: kolejka do Deutz odjedzie dziś z dziesięciominutowym opóźnieniem.”

Deniz: „Oh nein. Ich habe einen Termin um neun Uhr zwanzig."

Deniz: „O nie. Mam wizytę o dziewiątej dwadzieścia.”

Ein Mann neben ihm: „Keine Angst. Sie haben in Deutz Anschluss an die Linie 5. Der Anschluss wartet meistens."

Mężczyzna obok niego: „Bez obaw. W Deutz ma pan przesiadkę na linię 5. Przesiadka zwykle czeka.”

Deniz kommt um neun Uhr zehn am Amt an. Vor der Tür steht ein Schild: „Vorsicht, Stufe!" Im Haus wartet schon eine Gruppe von Menschen.

Deniz dociera do urzędu o dziewiątej dziesięć. Przed drzwiami wisi tabliczka: „Uwaga, stopień!” W budynku czeka już grupa ludzi.

Neben der Tür steht eine Maschine. Man drückt auf einen Knopf und bekommt eine Nummer. Aber die Maschine ist kaputt. An der Maschine klebt ein Papier: „Die Maschine ist in Reparatur."

Obok drzwi stoi automat. Naciska się przycisk i dostaje się numerek. Ale automat jest zepsuty. Na automacie przyklejona jest kartka: „Automat w naprawie”.

Deniz: „Entschuldigung, wie bekomme ich eine Nummer?"

Deniz: „Przepraszam, jak dostanę numerek?”

Eine Frau: „Die Maschine ist seit Montag kaputt. Ein Mann will sie reparieren, aber er kommt nie. Die Reparatur dauert wohl lange. Nehmen Sie einfach einen Zettel."

Kobieta: „Automat jest zepsuty od poniedziałku. Jakiś pan ma go naprawić, ale nigdy nie przychodzi. Naprawa pewnie potrwa długo. Proszę po prostu wziąć karteczkę.”

Deniz setzt sich in das Wartezimmer. Er hat die Nummer 47 in der Hand. Sein Bein wackelt. Sein Mund ist trocken. Er legt den Arm auf die Tasche. Aus dem Fenster hat man einen schönen Blick auf den Dom.

Deniz siada w poczekalni. W ręku trzyma numer 47. Noga mu się trzęsie. W ustach ma sucho. Kładzie rękę na torbie. Z okna jest piękny widok na katedrę.

Ein alter Mann sitzt neben ihm. Er heißt Herr Bauer.

Obok niego siedzi starszy pan. Nazywa się Bauer.

Herr Bauer: „Sie sind nervös, oder? Ihr Bein wackelt."

Pan Bauer: „Denerwuje się pan, prawda? Noga panu chodzi.”

Deniz: „Ja, ein bisschen. Ich bin neu hier."

Deniz: „Tak, trochę. Jestem tu nowy.”

Herr Bauer: „Ihr Deutsch ist gut! Woher kommen Sie?"

Pan Bauer: „Dobrze pan mówi po niemiecku! Skąd pan pochodzi?”

Deniz: „Aus Istanbul. Ich wohne seit zwei Monaten in Köln."

Deniz: „Ze Stambułu. Od dwóch miesięcy mieszkam w Kolonii.”

Herr Bauer: „Istanbul! Meine Tochter war dort und hat viele Fotos gemacht. Haben Sie den Dom schon besichtigt?"

Pan Bauer: „Stambuł! Moja córka tam była i zrobiła mnóstwo zdjęć. Zwiedzał pan już katedrę?”

Deniz: „Nein, noch nicht. Ich möchte ihn gern besichtigen."

Deniz: „Nie, jeszcze nie. Bardzo chciałbym ją zwiedzić.”

Herr Bauer: „Der Dom ist die wichtigste Sehenswürdigkeit hier. Der Blick von oben ist super. Aber Vorsicht: Es gibt 533 Stufen, danach tut jeder Fuß weh. Früher bin ich jede Woche hochgegangen, denn Sport ist mein Hobby. Ich schwimme auch zweimal pro Woche, das ist gut für den Arm und für das Bein. Und was ist Ihr Hobby?"

Pan Bauer: „Katedra to najważniejszy zabytek w mieście. Widok z góry jest super. Ale uwaga: jest 533 stopni, potem każdego bolą nogi. Kiedyś wchodziłem tam co tydzień, bo sport to moje hobby. Pływam też dwa razy w tygodniu, to dobre na ręce i na nogi. A jakie jest pana hobby?”

Deniz: „Ich fotografiere gern, und ich koche gern."

Deniz: „Lubię fotografować i lubię gotować.”

Sie lachen. Dann kommt eine Durchsage im Wartezimmer.

Śmieją się. Potem w poczekalni słychać komunikat.

Durchsage: „Nummer 45, bitte zu Schalter 2."

Komunikat: „Numer 45, proszę do okienka 2.”

Herr Bauer: „Das bin ich. Ich muss nur etwas abgeben. Nächste Woche kann ich meinen neuen Ausweis abholen. Viel Glück, junger Mann!"

Pan Bauer: „To ja. Muszę tylko coś oddać. W przyszłym tygodniu mogę odebrać nowy dowód osobisty. Powodzenia, młody człowieku!”

Deniz reibt sich ein Auge. Er hat heute Nacht schlecht geschlafen. Sein Kopf ist voll: Formular, Pass, Unterschrift, Nummer 47.

Deniz przeciera oko. Tej nocy źle spał. Ma pełną głowę: formularz, paszport, podpis, numer 47.

Durchsage: „Nummer 47, bitte zu Schalter 3."

Komunikat: „Numer 47, proszę do okienka 3.”

Deniz steht auf. Am Schalter 3 sitzt ein Mann mit einer Brille. Auf dem Schild steht: „Herr Fischer".

Deniz wstaje. Przy okienku 3 siedzi mężczyzna w okularach. Na tabliczce jest napisane: „Pan Fischer”.

Deniz: „Guten Tag. Ich habe einen Termin. Es geht um die Anmeldung."

Deniz: „Dzień dobry. Jestem umówiony. Chodzi o zameldowanie.”

Herr Fischer: „Guten Tag. Haben Sie das Formular schon ausgefüllt?"

Pan Fischer: „Dzień dobry. Czy wypełnił pan już formularz?”

Deniz: „Ja, hier ist es. Ich habe es gestern ausgefüllt."

Deniz: „Tak, proszę. Wypełniłem go wczoraj.”

Herr Fischer: „Sehr gut. Und haben Sie Ihren Pass dabei?"

Pan Fischer: „Bardzo dobrze. A ma pan przy sobie paszport?”

Deniz: „Ja, hier ist mein Pass. Ich habe keinen deutschen Ausweis."

Deniz: „Tak, oto mój paszport. Nie mam niemieckiego dowodu osobistego.”

Herr Fischer: „Kein Problem, ein ausländischer Pass ist auch in Ordnung. Er ist noch bis 2029 gültig."

Pan Fischer: „Nie ma problemu, zagraniczny paszport też jest w porządku. Jest ważny jeszcze do 2029 roku.”

Deniz: „Entschuldigung, das habe ich nicht verstanden. Was heißt 'gültig'?"

Deniz: „Przepraszam, nie zrozumiałem. Co znaczy «gültig»?”

Herr Fischer: „Gültig heißt: Das Dokument ist noch gut. Nach 2029 ist Ihr Pass nicht mehr gültig. So, hier fehlt noch etwas. Bitte füllen Sie das Formular hier unten aus. Und hier müssen Sie etwas ankreuzen: Haben Sie Kinder?"

Pan Fischer: „«Gültig», czyli ważny, znaczy: dokument jest jeszcze dobry. Po 2029 roku pana paszport nie będzie już ważny. Tak, tutaj jeszcze czegoś brakuje. Proszę wypełnić formularz tu na dole. I tutaj musi pan coś zaznaczyć: czy ma pan dzieci?”

Deniz: „Nein, ich habe keine Kinder."

Deniz: „Nie, nie mam dzieci.”

Herr Fischer: „Dann kreuzen Sie hier 'nein' an. Die Frage ist wichtig, weil man Kinder auch für den Kindergarten anmelden muss. Und jetzt kommt die Unterschrift: Bitte unterschreiben Sie hier unten. Dann geben Sie mir den Bogen zurück."

Pan Fischer: „To proszę zaznaczyć tutaj «nie». To pytanie jest ważne, bo dzieci trzeba też zapisać do przedszkola. A teraz podpis: proszę podpisać tu na dole. Potem proszę mi oddać arkusz.”

Deniz unterschreibt. Seine Hand zittert ein bisschen, aber die Unterschrift ist gut. Er gibt das Formular ab.

Deniz się podpisuje. Ręka trochę mu drży, ale podpis wychodzi dobrze. Oddaje formularz.

Herr Fischer: „Danke. Ich brauche zwei Minuten, der Computer ist heute langsam. Wie gefällt es Ihnen in Köln?"

Pan Fischer: „Dziękuję. Potrzebuję dwóch minut, komputer jest dziś wolny. Jak się panu podoba w Kolonii?”

Deniz: „Sehr gut. Am Anfang war alles fremd: die Sprache, die Stadt, die Schilder. Heute ist es besser. Köln ist international, und der Dom ist weltweit bekannt."

Deniz: „Bardzo. Na początku wszystko było obce: język, miasto, znaki. Teraz jest lepiej. Kolonia jest międzynarodowa, a katedra jest znana na całym świecie.”

Herr Fischer: „Das stimmt, Köln ist eine bekannte Stadt. So, hier ist Ihr Papier. Das ist die Anmeldung. Bitte gut aufheben!"

Pan Fischer: „To prawda, Kolonia to znane miasto. Proszę, oto pana zaświadczenie. To jest potwierdzenie zameldowania. Proszę dobrze go przechowywać!”

Draußen regnet es nicht mehr, und die Sonne kommt. Deniz ruft sofort Elif an, aber ihr Anschluss ist besetzt. Zehn Minuten später ruft sie zurück.

Na zewnątrz już nie pada i wychodzi słońce. Deniz od razu dzwoni do Elif, ale jej numer jest zajęty. Dziesięć minut później ona oddzwania.

Deniz: „Alles gut! Ich habe das Formular abgegeben und unterschrieben. Ich bin jetzt offiziell in Köln! Und ich habe Hunger."

Deniz: „Wszystko dobrze! Oddałem formularz i podpisałem. Jestem teraz oficjalnie w Kolonii! I jestem głodny.”

Elif: „In zwanzig Minuten bin ich am Café am Markt."

Elif: „Za dwadzieścia minut będę w kawiarni przy rynku.”

Im Café ist es warm. Deniz hat Durst und Hunger. Der Kellner kommt.

W kawiarni jest ciepło. Deniz jest spragniony i głodny. Podchodzi kelner.

Deniz: „Entschuldigung, was können Sie empfehlen?"

Deniz: „Przepraszam, co może pan polecić?”

Der Kellner: „Ich kann die Suppe empfehlen. Möchten Sie sonst noch etwas bestellen?"

Kelner: „Polecam zupę. Czy chciałby pan zamówić coś jeszcze?”

Deniz: „Nur die Suppe, bitte. Und ein großes Wasser, ich habe Durst."

Deniz: „Tylko zupę, poproszę. I dużą wodę, chce mi się pić.”

Der Kellner: „Gern. Guten Appetit!"

Kelner: „Oczywiście. Smacznego!”

Deniz: „Ich habe seit gestern Abend nichts gegessen. Mein Appetit ist heute sehr groß."

Deniz: „Od wczoraj wieczorem nic nie jadłem. Mam dziś ogromny apetyt.”

Elif: „Nach dem Zoll habe ich am Flughafen immer sofort etwas bestellt."

Elif: „Ja na lotnisku po odprawie celnej zawsze od razu coś zamawiałam.”

Deniz: „Der Zoll! Bei meiner ersten Reise hatte ich ein Problem am Zoll. Meine Mutter hat mir drei Kilo Essen mitgegeben."

Deniz: „Cło! Przy mojej pierwszej podróży miałem problem na cle. Mama dała mi ze sobą trzy kilo jedzenia.”

Elif: „Und was hat der Mann am Zoll gesagt?"

Elif: „I co powiedział celnik?”

Deniz: „Er hat den Koffer aufgemacht und gelacht. Dann hat er gesagt: 'Ihre Mutter liebt Sie sehr.'"

Deniz: „Otworzył walizkę i się roześmiał. A potem powiedział: «Pana mama bardzo pana kocha».”

Elif: „Mütter kümmern sich immer um das Essen."

Elif: „Mamy zawsze troszczą się o jedzenie.”

Deniz: „Ja. Und jetzt kümmere ich mich um sie. Ich muss noch das Hotel buchen."

Deniz: „Tak. A teraz ja troszczę się o nią. Muszę jeszcze zarezerwować hotel.”

Am Abend sitzt Deniz mit dem Computer am Tisch. Lukas macht den Fernseher an, es läuft ein alter Film.

Wieczorem Deniz siedzi z komputerem przy stole. Lukas włącza telewizor, leci jakiś stary film.

Lukas: „Warum rufst du nicht an der Rezeption an?"

Lukas: „Czemu nie zadzwonisz do recepcji?”

Deniz: „Ich habe zweimal angerufen, es war immer besetzt. Eine E-Mail ist einfacher, weil ich dann in Ruhe schreiben kann."

Deniz: „Dzwoniłem dwa razy, ciągle było zajęte. Mejl jest prostszy, bo mogę go spokojnie napisać.”

Deniz schreibt langsam. Die E-Mail ist kurz:

Deniz pisze powoli. Mejl jest krótki:

Deniz: „'Sehr geehrte Damen und Herren, ich möchte ein Einzelzimmer für meine Mutter buchen, vom 12. bis 22. Juli, bitte mit Halbpension. Was kostet das Zimmer mit Halbpension pro Nacht? Meine Mutter möchte auch die Sehenswürdigkeiten besichtigen. Mit freundlichen Grüßen, Deniz.'"

Deniz: „«Szanowni Państwo, chciałbym zarezerwować pokój jednoosobowy dla mojej mamy, od 12 do 22 lipca, jeśli można, z niepełnym wyżywieniem. Ile kosztuje pokój z niepełnym wyżywieniem za noc? Moja mama chciałaby też zwiedzić zabytki. Z poważaniem, Deniz».”

Lukas: „Sehr gut! Schick sie ab!"

Lukas: „Bardzo dobrze! Wysyłaj!”

Deniz: „Moment, ich lese sie noch einmal. Ordnung muss sein."

Deniz: „Chwila, przeczytam go jeszcze raz. Porządek musi być.”

Am nächsten Morgen ist die Antwort da: Das Hotel hat noch ein Einzelzimmer frei. Mit Halbpension kostet es 78 Euro pro Nacht. Im Anhang sind ein Prospekt und ein Plan von der Stadt.

Następnego ranka przychodzi odpowiedź: hotel ma jeszcze wolny pokój jednoosobowy. Z niepełnym wyżywieniem kosztuje 78 euro za noc. W załączniku są folder i plan miasta.

Am Sonntag gehen Deniz und Lukas zu Frau Weber. Es gibt Kuchen, Kaffee und viele Fragen.

W niedzielę Deniz i Lukas idą do pani Weber. Jest ciasto, kawa i mnóstwo pytań.

Frau Weber: „Sehen Sie, Deniz! Ein Brief, ein Telefonat, ein Formular – und alles ist in Ordnung."

Pani Weber: „No widzi pan, Deniz! Jeden list, jedna rozmowa telefoniczna, jeden formularz – i wszystko jest w porządku.”

Deniz: „Ja. Und am Telefon habe ich jetzt keine Angst mehr."

Deniz: „Tak. I już się nie boję rozmawiać przez telefon.”

Lukas: „Warte nur. Nächste Woche kommt bestimmt der nächste Brief."

Lukas: „Poczekaj tylko. W przyszłym tygodniu na pewno przyjdzie kolejny list.”

Deniz: „Kein Problem. Dann rufe ich einfach wieder an."

Deniz: „Nie ma problemu. To po prostu znowu zadzwonię.”