Krank in der Wohnung

Am Montagmorgen ist Deniz sehr früh aufgewacht. Draußen war es noch dunkel, und in der Wohnung war es kalt. Sein Hals tat weh, und sein Körper war schwer wie ein Stein.

W poniedziałek rano Deniz obudził się bardzo wcześnie. Na dworze było jeszcze ciemno, a w mieszkaniu było zimno. Bolało go gardło, a ciało miał ciężkie jak kamień.

Er hat seine Brille genommen und ist ins Bad gegangen. Im Spiegel hat er ein müdes, blasses Gesicht gesehen.

Wziął okulary i poszedł do łazienki. W lustrze zobaczył zmęczoną, bladą twarz.

Deniz: „Oh nein. Ich sehe schrecklich aus."

Deniz: „O nie. Wyglądam okropnie.”

Dann hat er sich angezogen: eine Jeans, ein weißes Hemd und einen Pullover.

Potem się ubrał: dżinsy, białą koszulę i sweter.

Deniz: „Warum ist heute alles so komisch? Das Hemd ist zu eng, und die Hose passt nicht mehr. Meine Sachen passen mir heute alle nicht."

Deniz: „Dlaczego dzisiaj wszystko jest takie dziwne? Koszula jest za ciasna, a spodnie już nie pasują. Dzisiaj żadne moje rzeczy na mnie nie pasują.”

In der Küche hat Lukas schon Kaffee gekocht. Er hat einen dunklen Anzug getragen, weil er am Montag immer eine Besprechung im Büro hat.

W kuchni Lukas już zrobił kawę. Miał na sobie ciemny garnitur, bo w poniedziałki zawsze ma zebranie w biurze.

Lukas: „Guten Morgen! Na, wie war die Klassenfahrt?"

Lukas: „Dzień dobry! No i jak było na wycieczce klasowej?”

Deniz: „Guten Morgen. Die Klassenfahrt war schön. Aber mir geht es nicht gut."

Deniz: „Dzień dobry. Wycieczka była fajna. Ale źle się czuję.”

Lukas: „Wirklich? Du siehst blass aus."

Lukas: „Naprawdę? Jesteś blady.”

Deniz: „Mein Hals tut weh. Und ich habe die ganze Nacht gehustet."

Deniz: „Boli mnie gardło. I kaszlałem całą noc.”

Lukas hat seine Hand auf Deniz' Stirn gelegt.

Lukas położył rękę na czole Deniza.

Lukas: „Du bist erkältet, ganz klar. Vielleicht hast du sogar die Grippe."

Lukas: „Jesteś przeziębiony, to jasne. Może nawet masz grypę.”

Deniz: „Bitte nicht. Ich muss heute in den Unterricht."

Deniz: „Tylko nie to. Dzisiaj muszę iść na zajęcia.”

Lukas: „Herr Schneider kann warten. Deine Gesundheit ist wichtiger."

Lukas: „Pan Schneider może poczekać. Twoje zdrowie jest ważniejsze.”

Deniz: „Auf der Klassenfahrt hat es zwei Tage geregnet."

Deniz: „Na wycieczce przez dwa dni padał deszcz.”

Lukas: „Und du hast keine Mütze getragen, oder?"

Lukas: „A ty nie nosiłeś czapki, co?”

Deniz: „Nein. Elif hat gesagt: ‚Nimm eine Mütze mit!' Aber ich habe nicht auf sie gehört."

Deniz: „Nie. Elif mówiła: «Weź czapkę!». Ale jej nie posłuchałem.”

Lukas: „Und dein Mantel?"

Lukas: „A twój płaszcz?”

Deniz: „Mein Mantel war zu dünn. Er ist modern, aber er ist nicht warm."

Deniz: „Mój płaszcz był za cienki. Jest modny, ale nie jest ciepły.”

Lukas: „Die Mode ist schön, aber die Mode macht nicht gesund. Ich trage im Winter lieber bequeme Sachen."

Lukas: „Moda jest ładna, ale od mody nikt nie jest zdrowszy. Ja w zimie wolę nosić wygodne rzeczy.”

Um halb neun hat es geklingelt. Mia war bei ihrer Mutter im Erdgeschoss und wollte kurz Hallo sagen.

O wpół do dziewiątej zadzwonił dzwonek. Mia była u mamy na parterze i chciała na chwilę wpaść się przywitać.

Mia: „Hi, ihr zwei!"

Mia: „Cześć wam!”

Deniz: „Hallo, Mia. Dein Rock ist schön."

Deniz: „Cześć, Mia. Ładną masz spódnicę.”

Mia: „Danke! Den Rock und die Bluse habe ich am Samstag gekauft. Und die Kette hier ist von meiner Oma. Findest du sie modern?"

Mia: „Dzięki! Spódnicę i bluzkę kupiłam w sobotę. A ten łańcuszek jest od mojej babci. Myślisz, że jest modny?”

Mia: „Im Geschäft habe ich auch ein Kleid gesehen. Das Kleid war grün, aber es hat 120 Euro gekostet."

Mia: „W sklepie widziałam też sukienkę. Była zielona, ale kosztowała 120 euro.”

Deniz hat plötzlich stark gehustet.

Nagle Deniz mocno zakaszlał.

Mia: „Oh, Entschuldigung. Ist das mein Parfüm?"

Mia: „Och, przepraszam. To przez moje perfumy?”

Deniz: „Ein bisschen. Dein Parfüm ist heute sehr stark."

Deniz: „Trochę. Twoje perfumy są dzisiaj bardzo mocne.”

Mia: „Ich habe ein neues Parfüm probiert. Ich arbeite jetzt in einem Geschäft für Kosmetik. Wir verkaufen Parfüm, Kosmetik und Creme. Soll ich dir eine Creme mitbringen?"

Mia: „Wypróbowałam nowe perfumy. Pracuję teraz w sklepie z kosmetykami. Sprzedajemy perfumy, kosmetyki i kremy. Przynieść ci jakiś krem?”

Deniz: „Danke, Mia. Aber heute brauche ich kein Parfüm, sondern Tabletten."

Deniz: „Dzięki, Mia. Ale dzisiaj nie potrzebuję perfum, tylko tabletek.”

Lukas hat den Tisch gedeckt: einen Teller, eine Gabel, ein Messer und einen Löffel.

Lukas nakrył do stołu: talerz, widelec, nóż i łyżka.

Lukas: „Möchtest du ein Brot mit Käse? Oder lieber Wurst?"

Lukas: „Chcesz kanapkę z serem? Czy wolisz z kiełbasą?”

Deniz: „Nein, danke. Kein Käse, keine Wurst. Mein Magen tut auch weh."

Deniz: „Nie, dzięki. Ani sera, ani kiełbasy. Brzuch też mnie boli.”

Lukas: „Was habt ihr denn auf der Klassenfahrt gegessen?"

Lukas: „A co wy właściwie jedliście na tej wycieczce?”

Deniz: „Am ersten Abend eine Pizza, am zweiten Abend einen Hamburger. Und mittags Nudeln mit Ketchup."

Deniz: „Pierwszego wieczoru pizzę, drugiego wieczoru hamburgera. A w południe makaron z keczupem.”

Lukas: „Nur Pizza, Nudeln und ein Hamburger? Das ist zu fett."

Lukas: „Tylko pizza, makaron i hamburger? To za tłuste.”

Deniz: „Ja, das Essen war sehr fett. Und wir haben viel Schokolade gegessen. Elif hatte immer Süßigkeiten in der Tasche."

Deniz: „Tak, jedzenie było bardzo tłuste. I jedliśmy dużo czekolady. Elif zawsze miała w torbie słodycze.”

Lukas: „Süßigkeiten und Schokolade, aber kein Gemüse. Kein Wunder, dass du jetzt krank bist! Ich mache dir einen Tee mit Zucker und Zitrone. Und du trinkst heute viel Mineralwasser."

Lukas: „Słodycze i czekolada, ale żadnych warzyw. Nic dziwnego, że teraz jesteś chory! Zrobię ci herbatę z cukrem i cytryną. I dzisiaj pijesz dużo wody mineralnej.”

Deniz: „Ich hätte gern eine Orange. Zu Hause essen wir immer eine Orange, wenn wir erkältet sind."

Deniz: „Chętnie zjadłbym pomarańczę. W domu zawsze jemy pomarańczę, kiedy jesteśmy przeziębieni.”

Lukas: „Eine Orange habe ich leider nicht, aber ich kaufe heute Abend welche. Gestern habe ich Bohnen mit Reis gebraten. Möchtest du die Bohnen probieren?"

Lukas: „Pomarańczy niestety nie mam, ale kupię dziś wieczorem. Wczoraj usmażyłem fasolę z ryżem. Chcesz spróbować fasoli?”

Deniz: „Bohnen am Morgen? Nein, danke. Ich möchte nur eine Suppe. Wenn ich in Istanbul krank war, hat meine Mutter immer Suppe gekocht. Bei uns ist das das Gericht für kranke Leute."

Deniz: „Fasola z samego rana? Nie, dzięki. Chcę tylko zupę. Kiedy w Stambule byłem chory, mama zawsze gotowała zupę. U nas to jest danie dla chorych.”

Lukas: „Meine Mutter kocht die beste Suppe in Köln. Ich rufe sie an."

Lukas: „Moja mama gotuje najlepszą zupę w Kolonii. Zadzwonię do niej.”

Deniz: „Ich brauche heute nur einen Löffel. Die Gabel und das Messer kannst du wieder wegräumen."

Deniz: „Dzisiaj potrzebuję tylko łyżki. Widelec i nóż możesz schować.”

Lukas: „Und das Geschirr von gestern steht noch in der Küche. Ich habe das Geschirr nicht gespült."

Lukas: „A wczorajsze naczynia dalej stoją w kuchni. Nie pozmywałem naczyń.”

Lukas: „Lass das liegen, du machst heute gar nichts. Ich mache das Fenster kurz auf, du brauchst frische Luft."

Lukas: „Zostaw to, dzisiaj nic nie robisz. Otworzę na chwilę okno, potrzebujesz świeżego powietrza.”

Deniz: „Als Kind habe ich ein Eis gegessen, wenn mein Hals weh getan hat."

Deniz: „Jak byłem mały, jadłem lody, kiedy bolało mnie gardło.”

Lukas: „Ein Eis bei Halsschmerzen? So, und jetzt rufst du beim Arzt an."

Lukas: „Lody na ból gardła? No dobra, a teraz dzwonisz do lekarza.”

Deniz: „Jetzt gleich? Ich bin nervös. Telefonieren auf Deutsch ist schwer."

Deniz: „Teraz zaraz? Denerwuję się. Rozmowa przez telefon po niemiecku jest trudna.”

Lukas: „Du kannst das. Sag einfach: Ich hätte gern einen Termin."

Lukas: „Dasz radę. Powiedz po prostu: «Chciałbym umówić się na wizytę».”

Frau Schmitz: „Praxis Doktor Neumann, Schmitz, guten Morgen."

Pani Schmitz: „Gabinet doktora Neumanna, Schmitz, dzień dobry.”

Deniz: „Guten Morgen. Mein Name ist Deniz. Ich hätte gern einen Termin. Mir geht es nicht gut."

Deniz: „Dzień dobry. Nazywam się Deniz. Chciałbym umówić się na wizytę. Źle się czuję.”

Frau Schmitz: „Was fehlt Ihnen denn?"

Pani Schmitz: „A co panu dolega?”

Deniz: „Ich habe seit drei Tagen Halsschmerzen. Und ich huste sehr viel."

Deniz: „Od trzech dni boli mnie gardło. I bardzo dużo kaszlę.”

Frau Schmitz: „Welche Krankenkasse haben Sie?"

Pani Schmitz: „W jakiej kasie chorych jest pan ubezpieczony?”

Deniz: „Die AOK. Ich habe die Karte von der Krankenkasse hier."

Deniz: „W AOK. Mam tu kartę z kasy chorych.”

Frau Schmitz: „Gut. Können Sie heute um elf Uhr kommen?"

Pani Schmitz: „Dobrze. Może pan przyjść dzisiaj o jedenastej?”

Deniz: „Um elf Uhr? Ja, das passt mir gut."

Deniz: „O jedenastej? Tak, bardzo mi to pasuje.”

Frau Schmitz: „Bringen Sie bitte die Karte mit. Die Praxis ist in der Bergstraße 12, im Erdgeschoss."

Pani Schmitz: „Proszę zabrać ze sobą kartę. Gabinet jest przy Bergstraße 12, na parterze.”

Deniz: „Vielen Dank. Bis später."

Deniz: „Bardzo dziękuję. Do zobaczenia.”

Um Viertel nach zehn hat Elif vor dem Haus gewartet. Sie hat ihr Auto in einer Garage geparkt.

Kwadrans po dziesiątej Elif czekała przed domem. Zaparkowała samochód w garażu.

Elif: „Da bist du ja! Du siehst furchtbar aus. Komm, die Praxis ist im Erdgeschoss."

Elif: „No jesteś! Wyglądasz strasznie. Chodź, gabinet jest na parterze.”

An der Anmeldung hat Deniz die Karte von der Krankenkasse gezeigt. Dann sind sie ins Wartezimmer gegangen. An der Wand hing ein Bild von einem Wald, auf dem Regal lagen alte Zeitschriften. Neben der Tür stand ein Stuhl, und an der Decke hing eine große Lampe.

W rejestracji Deniz pokazał kartę z kasy chorych. Potem poszli do poczekalni. Na ścianie wisiał obraz z lasem, na półce leżały stare czasopisma. Obok drzwi stało krzesło, a pod sufitem wisiała duża lampa.

Deniz: „Mir ist heiß. Kannst du bitte das Fenster aufmachen?"

Deniz: „Gorąco mi. Możesz otworzyć okno?”

Elif: „Das Fenster geht nicht auf. Und die Heizung steht auf fünf. Kein Wunder!"

Elif: „Tego okna nie da się otworzyć. A kaloryfer jest odkręcony na piątkę. Nic dziwnego!”

Deniz: „Elif, ich habe ein bisschen Angst."

Deniz: „Elif, trochę się boję.”

Elif: „Angst? Vor einem Arzt? Warum denn?"

Elif: „Boisz się? Lekarza? Dlaczego?”

Deniz: „Auf Deutsch über den Körper sprechen — das habe ich noch nie gemacht."

Deniz: „Mówić o ciele po niemiecku — jeszcze nigdy tego nie robiłem.”

Elif: „Dann üben wir jetzt. Wo tut es weh?"

Elif: „To teraz poćwiczymy. Gdzie boli?”

Deniz: „Der Hals tut weh. Und der Rücken. Und die Schulter."

Deniz: „Boli mnie gardło. I plecy. I ramię.”

Elif: „Sehr gut. Und wenn der Arzt fragt: Was fehlt Ihnen?"

Elif: „Bardzo dobrze. A jak lekarz zapyta: «Co panu dolega?»”

Deniz: „Dann sage ich: Ich habe seit drei Tagen Halsschmerzen."

Deniz: „To powiem: «Od trzech dni boli mnie gardło».”

Elif: „Perfekt. Du bist nicht nervös, du bist nur müde."

Elif: „Idealnie. Nie jesteś zdenerwowany, jesteś tylko zmęczony.”

Nach zwanzig Minuten hat eine Frau die Tür aufgemacht und seinen Namen gerufen.

Po dwudziestu minutach jakaś kobieta otworzyła drzwi i wywołała jego nazwisko.

Doktor Neumann: „Guten Tag, Herr Deniz. Setzen Sie sich bitte. Was fehlt Ihnen?"

Doktor Neumann: „Dzień dobry, panie Denizie. Proszę usiąść. Co panu dolega?”

Deniz: „Guten Tag, Herr Doktor. Mir geht es nicht gut. Ich habe seit drei Tagen Halsschmerzen."

Deniz: „Dzień dobry, panie doktorze. Źle się czuję. Od trzech dni boli mnie gardło.”

Doktor Neumann: „Haben Sie auch Fieber?"

Doktor Neumann: „Ma pan też gorączkę?”

Deniz: „Ja, seit gestern Abend. Und ich huste sehr viel, besonders in der Nacht."

Deniz: „Tak, od wczoraj wieczorem. I bardzo dużo kaszlę, zwłaszcza w nocy.”

Doktor Neumann: „Machen Sie bitte den Mund auf und sagen Sie ‚Aaaa'. Aha, der Hals ist ganz rot. Tut das weh?"

Doktor Neumann: „Proszę otworzyć usta i powiedzieć «Aaaa». Aha, gardło jest całe czerwone. Czy to boli?”

Deniz: „Ja, das tut weh."

Deniz: „Tak, boli.”

Doktor Neumann: „Und hier, am Ohr? Tut das auch weh?"

Doktor Neumann: „A tutaj, przy uchu? To też boli?”

Deniz: „Das linke Ohr ein bisschen. Das rechte Ohr ist in Ordnung."

Deniz: „Lewe ucho trochę. Prawe ucho jest w porządku.”

Doktor Neumann: „Haben Sie Schmerzen im Rücken?"

Doktor Neumann: „Bolą pana plecy?”

Deniz: „Ja, im Rücken und in der Schulter."

Deniz: „Tak, plecy i ramię.”

Doktor Neumann: „Und Ihr Magen? Haben Sie sich verletzt?"

Doktor Neumann: „A żołądek? Czy zrobił pan sobie jakąś krzywdę?”

Deniz: „Der Magen war gestern nicht gut. Aber ich habe mich nicht verletzt."

Deniz: „Wczoraj żołądek nie był w najlepszej formie. Ale nic sobie nie zrobiłem.”

Doktor Neumann: „Gut. Ihre Lunge ist frei. Sie haben keine Grippe, Sie sind nur stark erkältet."

Doktor Neumann: „Dobrze. Płuca są czyste. Nie ma pan grypy, jest pan tylko mocno przeziębiony.”

Deniz: „Muss ich ins Krankenhaus?"

Deniz: „Muszę iść do szpitala?”

Doktor Neumann: „Nein, ins Krankenhaus müssen Sie nicht. Das ist keine schlimme Krankheit. Aber Sie sollten viel trinken und im Bett bleiben."

Doktor Neumann: „Nie, do szpitala nie musi pan iść. To nie jest groźna choroba. Ale powinien pan dużo pić i leżeć w łóżku.”

Deniz: „Wie lange?"

Deniz: „Jak długo?”

Doktor Neumann: „Drei oder vier Tage. Sie müssen sich ausruhen, Ihr Körper braucht jetzt Ruhe. Ich gebe Ihnen ein Rezept. Nehmen Sie diese Tabletten dreimal am Tag, immer nach dem Essen."

Doktor Neumann: „Trzy albo cztery dni. Musi pan odpocząć, pana organizm potrzebuje teraz spokoju. Dam panu receptę. Proszę brać te tabletki trzy razy dziennie, zawsze po jedzeniu.”

Deniz: „Und wie viele Tage?"

Deniz: „A przez ile dni?”

Doktor Neumann: „Fünf Tage. Dazu gebe ich Ihnen ein Mittel gegen den Husten."

Doktor Neumann: „Przez pięć dni. Do tego dam panu lek na kaszel.”

Deniz: „Was kostet das Medikament?"

Deniz: „Ile kosztuje ten lek?”

Doktor Neumann: „Die Krankenkasse bezahlt fast alles. In der Apotheke zahlen Sie nur fünf Euro."

Doktor Neumann: „Kasa chorych płaci prawie wszystko. W aptece zapłaci pan tylko pięć euro.”

Deniz: „Herr Doktor, ein Zahn tut mir auch weh."

Deniz: „Panie doktorze, boli mnie też ząb.”

Doktor Neumann: „Ein Zahn? Da müssen Sie zum Zahnarzt gehen. Aber warten Sie, bis Sie wieder gesund sind. Ich schreibe Sie für eine Woche krank. Sie sind jung und fit. Aber tragen Sie im Winter bitte eine Mütze!"

Doktor Neumann: „Ząb? Z tym musi pan iść do dentysty. Ale proszę poczekać, aż pan wyzdrowieje. Daję panu zwolnienie na tydzień. Jest pan młody i w dobrej formie. Ale w zimie proszę nosić czapkę!”

Die Apotheke war gleich neben der Praxis.

Apteka była tuż obok gabinetu.

Die Apothekerin: „Guten Tag. Was kann ich für Sie tun?"

Farmaceutka: „Dzień dobry. Czym mogę służyć?”

Deniz: „Guten Tag. Ich habe hier ein Rezept."

Deniz: „Dzień dobry. Mam tu receptę.”

Die Apothekerin: „Einen Moment, ich hole die Medikamente. So, hier sind die Tabletten. Nehmen Sie diese Tabletten dreimal am Tag, immer nach dem Essen. Und hier ist das Mittel gegen den Husten."

Farmaceutka: „Chwileczkę, przyniosę leki. Proszę, tu są tabletki. Proszę brać te tabletki trzy razy dziennie, zawsze po jedzeniu. A tu jest lek na kaszel.”

Deniz: „Wie viel muss ich davon nehmen?"

Deniz: „Ile tego mam brać?”

Die Apothekerin: „Einen Löffel, dreimal am Tag."

Farmaceutka: „Jedną łyżkę, trzy razy dziennie.”

Deniz: „Was kostet das zusammen?"

Deniz: „Ile to razem kosztuje?”

Die Apothekerin: „Fünf Euro. Möchten Sie noch etwas?"

Farmaceutka: „Pięć euro. Coś jeszcze?”

Deniz: „Ja. Haben Sie eine Creme für die Hände? Und eine Seife?"

Deniz: „Tak. Ma pani jakiś krem do rąk? I mydło?”

Die Apothekerin: „Diese Creme hier ist sehr gut. Die Creme und die Seife kosten zusammen sechs Euro."

Farmaceutka: „Ten krem jest bardzo dobry. Krem i mydło kosztują razem sześć euro.”

Elif hat Deniz nach Hause gefahren.

Elif odwiozła Deniza do domu.

Elif: „So. Du gehst jetzt sofort ins Bett. Und vergiss nicht, die Tür abzuschließen."

Elif: „No. Teraz od razu idziesz do łóżka. I nie zapomnij zamknąć drzwi na klucz.”

Deniz: „Ich schließe die Tür ab. Danke für alles, Elif."

Deniz: „Zamknę drzwi na klucz. Dzięki za wszystko, Elif.”

Deniz hat die Tür aufgemacht, den Mantel in den Schrank gehängt und ist ins Bett gegangen. Um zwei Uhr hat es geklingelt. Vor der Tür stand Frau Weber mit einem großen Topf.

Deniz otworzył drzwi, powiesił płaszcz w szafie i poszedł do łóżka. O drugiej zadzwonił dzwonek. Przed drzwiami stała pani Weber z dużym garnkiem.

Frau Weber: „Deniz, mein Junge! Lukas hat mich angerufen. Er hat gesagt, du bist krank."

Pani Weber: „Deniz, synku! Lukas do mnie dzwonił. Powiedział, że jesteś chory.”

Deniz: „Guten Tag, Frau Weber. Ja, ich bin erkältet. Der Arzt hat gesagt, ich soll im Bett bleiben."

Deniz: „Dzień dobry, pani Weber. Tak, jestem przeziębiony. Lekarz powiedział, że mam leżeć w łóżku.”

Frau Weber: „Der Arzt hat recht. Ich habe eine Suppe gekocht, eine Hühnersuppe mit Gemüse und Nudeln, ganz frisch!"

Pani Weber: „Lekarz ma rację. Ugotowałam zupę, rosół z warzywami i makaronem, całkiem świeży!”

Frau Weber: „Wenn man krank ist, braucht man Suppe. Wo ist ein Löffel? Ah, hier. Aber Junge! Wie sieht es hier denn aus?"

Pani Weber: „Jak się jest chorym, trzeba jeść zupę. Gdzie jest łyżka? A, tutaj. Ale, chłopcze! Jak to tu wygląda?”

Deniz: „Ich weiß. Ich hatte keine Zeit. Ich muss mein Zimmer aufräumen."

Deniz: „Wiem. Nie miałem czasu. Muszę posprzątać pokój.”

Frau Weber: „Du räumst gar nichts auf. Du gehst ins Bett, und ich räume auf. Deine Wäsche liegt auf dem Stuhl. Ist die Wäsche schmutzig oder sauber?"

Pani Weber: „Niczego nie będziesz sprzątać. Idziesz do łóżka, a ja posprzątam. Twoje pranie leży na krześle. Jest brudne czy czyste?”

Deniz: „Die schmutzige Wäsche liegt links, die saubere liegt rechts. Glaube ich."

Deniz: „Brudne pranie leży po lewej, czyste po prawej. Chyba.”

Frau Weber: „Also ist alles schmutzig. Ich mache die Waschmaschine an. Die Waschmaschine steht im Keller, oder?"

Pani Weber: „Czyli wszystko jest brudne. Włączę pralkę. Pralka stoi w piwnicy, prawda?”

Deniz: „Ja, im Keller, neben der Garage."

Deniz: „Tak, w piwnicy, obok garażu.”

Frau Weber: „Gut. Ich nehme deine Hose und dein Hemd mit. Und dieses Handtuch — das Handtuch ist ja ganz nass! Und die Seife im Bad ist fast leer."

Pani Weber: „Dobrze. Wezmę twoje spodnie i koszulę. I ten ręcznik — ręcznik jest przecież cały mokry! A mydło w łazience prawie się skończyło.”

Frau Weber: „Und der Müll! Der Müll steht seit drei Tagen in der Küche!"

Pani Weber: „A śmieci! Śmieci stoją w kuchni od trzech dni!”

Frau Weber: „Ich bringe den Müll runter. Danach putze ich schnell das Bad. In zehn Minuten ist alles sauber."

Pani Weber: „Wyniosę śmieci. Potem szybko umyję łazienkę. Za dziesięć minut wszystko będzie czyste.”

Deniz: „Frau Weber, bitte! Sie müssen nicht meinen Haushalt machen."

Deniz: „Pani Weber, proszę! Nie musi pani prowadzić mi domu.”

Frau Weber: „Ein Haushalt macht sich nicht allein, mein Junge. Und ich habe Zeit. Ist das der Anzug von Lukas?"

Pani Weber: „Dom sam się nie posprząta, synku. A ja mam czas. To garnitur Lukasa?”

Deniz: „Ja. Der Anzug muss in die Reinigung."

Deniz: „Tak. Garnitur trzeba oddać do pralni.”

Frau Weber: „Dann bringe ich ihn morgen in die Reinigung. Weißt du noch, als du hier eingezogen bist? Du hattest nur zwei Koffer und eine Lampe. Mia möchte nächstes Jahr auch in eine eigene Wohnung einziehen."

Pani Weber: „To jutro zaniosę go do pralni. Pamiętasz, jak się tu wprowadziłeś? Miałeś tylko dwie walizki i lampę. Mia też chce w przyszłym roku wprowadzić się do własnego mieszkania.”

Am Dienstag und am Mittwoch ist Deniz im Bett geblieben. Er hat viel getrunken, seine Tabletten genommen und viel geschlafen. Frau Weber ist jeden Tag um zwölf Uhr mit Suppe gekommen. Am Mittwochmorgen hat das Telefon geklingelt.

We wtorek i w środę Deniz leżał w łóżku. Dużo pił, brał tabletki i dużo spał. Pani Weber przychodziła codziennie o dwunastej z zupą. W środę rano zadzwonił telefon.

Herr Schneider: „Guten Tag, Herr Deniz. Hier ist Schneider von der Sprachschule. Frau Demir hat mir gesagt, dass Sie krank sind."

Pan Schneider: „Dzień dobry, panie Denizie. Mówi Schneider ze szkoły językowej. Pani Demir powiedziała mi, że jest pan chory.”

Deniz: „Guten Tag, Herr Schneider. Ja, seit Montag. Es tut mir leid."

Deniz: „Dzień dobry, panie Schneider. Tak, od poniedziałku. Przepraszam.”

Herr Schneider: „Das müssen Sie nicht sagen. Krank ist krank. Wie fühlen Sie sich denn?"

Pan Schneider: „Nie musi pan przepraszać. Choroba to choroba. A jak się pan czuje?”

Deniz: „Heute fühle ich mich schon besser. Aber ich huste noch sehr viel."

Deniz: „Dzisiaj czuję się już lepiej. Ale nadal bardzo dużo kaszlę.”

Herr Schneider: „Sie sollten viel trinken und im Bett bleiben. Der Unterricht läuft nicht weg."

Pan Schneider: „Powinien pan dużo pić i leżeć w łóżku. Lekcje nie uciekną.”

Deniz: „Ich ärgere mich ein bisschen. Am Montag haben Sie eine Übung gemacht, und ich war nicht da."

Deniz: „Trochę mnie to złości. W poniedziałek robił pan ćwiczenie, a mnie nie było.”

Herr Schneider: „Ärgern Sie sich nicht. Die Gesundheit ist wichtiger als eine Übung. Sie müssen sich jetzt ausruhen."

Pan Schneider: „Proszę się nie złościć. Zdrowie jest ważniejsze niż jedno ćwiczenie. Musi pan teraz odpocząć.”

Am Nachmittag ist Frau Weber wieder gekommen. Sie hat am Morgen einen Apfelkuchen gebacken.

Po południu pani Weber znów przyszła. Rano upiekła szarlotkę.

Frau Weber: „Später probierst du ein Stück, ja? Und jetzt sprechen wir über dein Zimmer. Das Zimmer ist schön, aber die Möbel stehen falsch."

Pani Weber: „Później spróbujesz kawałek, dobrze? A teraz porozmawiajmy o twoim pokoju. Pokój jest ładny, ale meble źle stoją.”

Deniz: „Falsch?"

Deniz: „Źle?”

Frau Weber: „Dein Bett steht direkt neben dem Fenster. Im Winter ist das kalt. Und die Heizung steht hinter dem Schrank."

Pani Weber: „Twoje łóżko stoi tuż przy oknie. W zimie jest tam zimno. A kaloryfer jest za szafą.”

Frau Weber: „Wir stellen das Bett an die andere Wand."

Pani Weber: „Przestawimy łóżko pod drugą ścianę.”

Deniz: „Aber ich bin krank. Ich kann nichts tragen."

Deniz: „Ale jestem chory. Nie mogę nic nosić.”

Frau Weber: „Du trägst gar nichts. Lukas kommt um sechs."

Pani Weber: „Niczego nie będziesz nosić. Lukas przyjdzie o szóstej.”

Am Abend haben Lukas und seine Mutter die Möbel bewegt. Deniz hat auf dem Stuhl gesessen und zugeschaut.

Wieczorem Lukas i jego mama przestawiali meble. Deniz siedział na krześle i się przyglądał.

Lukas: „Also, das Bett kommt an die Wand und das Regal neben die Tür."

Lukas: „No to łóżko idzie pod ścianę, a regał obok drzwi.”

Frau Weber: „Nein! Das Regal muss ans Fenster. Dann hat er Licht zum Lesen."

Pani Weber: „Nie! Regał musi stać przy oknie. Wtedy będzie miał światło do czytania.”

Deniz: „Und die Lampe? Die Lampe steht auf dem Boden."

Deniz: „A lampa? Lampa stoi na podłodze.”

Frau Weber: „Die Lampe kommt auf den Tisch neben dem Bett."

Pani Weber: „Lampę postawimy na stoliku obok łóżka.”

Lukas: „Und der Spiegel hängt viel zu hoch."

Lukas: „A lustro wisi o wiele za wysoko.”

Deniz: „Das stimmt. Im Spiegel sehe ich nur meine Haare."

Deniz: „To prawda. W lustrze widzę tylko swoje włosy.”

Frau Weber: „Dann hängen wir den Spiegel tiefer. Lukas, hol bitte den Hammer aus dem Keller."

Pani Weber: „To powiesimy lustro niżej. Lukas, przynieś proszę młotek z piwnicy.”

Nach einer Stunde war das Zimmer fertig. Der Stuhl stand jetzt am Fenster, und an der Wand hing ein Foto aus Istanbul. Alles war sauber.

Po godzinie pokój był gotowy. Krzesło stało teraz przy oknie, a na ścianie wisiało zdjęcie ze Stambułu. Wszystko było czyste.

Deniz: „Das Zimmer sieht ganz anders aus. Und das Bett ist jetzt sehr bequem."

Deniz: „Pokój wygląda zupełnie inaczej. A łóżko jest teraz bardzo wygodne.”

Frau Weber: „Sag mal, wie gefällt dir eigentlich die Wohnung? Ganz ehrlich."

Pani Weber: „Powiedz no, jak ci się właściwie podoba mieszkanie? Tak szczerze.”

Deniz: „Mir gefällt die Wohnung sehr. Die Küche ist groß, und mein Zimmer ist hell."

Deniz: „Bardzo mi się podoba. Kuchnia jest duża, a mój pokój jest jasny.”

Frau Weber: „Und was kostet dein Zimmer?"

Pani Weber: „A ile kosztuje twój pokój?”

Deniz: „380 Euro, mit Heizung und Strom."

Deniz: „380 euro, z ogrzewaniem i prądem.”

Frau Weber: „Das ist billig für Köln."

Pani Weber: „Jak na Kolonię to tanio.”

Am Donnerstagabend hat Deniz allein in seinem Bett gelegen. Er hat an Istanbul gedacht, an seine Mutter und an ihre Suppe. Plötzlich war er sehr traurig und musste ein bisschen weinen. Dann hat Lukas an die Tür geklopft.

W czwartek wieczorem Deniz leżał sam w łóżku. Myślał o Stambule, o swojej mamie i o jej zupie. Nagle zrobiło mu się bardzo smutno i trochę się rozpłakał. Wtedy Lukas zapukał do drzwi.

Lukas: „Alles okay? Du siehst traurig aus."

Lukas: „Wszystko okej? Wyglądasz na smutnego.”

Deniz: „Ein bisschen. Wenn ich krank bin, denke ich immer an zu Hause. Meine Mutter hat immer neben meinem Bett gesessen."

Deniz: „Trochę. Kiedy jestem chory, zawsze myślę o domu. Mama zawsze siedziała przy moim łóżku.”

Lukas: „Jetzt sitzt meine Mutter neben deinem Bett."

Lukas: „Teraz przy twoim łóżku siedzi moja mama.”

Deniz: „Das stimmt. Manchmal habe ich Angst, dass ich hier immer fremd bleibe."

Deniz: „To prawda. Czasem się boję, że zawsze będę tu obcy.”

Lukas: „Du bist nicht fremd. Du wohnst hier. Und meine Mutter kocht Suppe für dich — das macht sie nicht für jeden, glaub mir."

Lukas: „Nie jesteś obcy. Mieszkasz tutaj. A moja mama gotuje dla ciebie zupę — uwierz mi, nie robi tego dla każdego.”

Deniz: „Ich bin froh, dass ich diese Wohnung gefunden habe."

Deniz: „Cieszę się, że znalazłem to mieszkanie.”

Am Sonntagmorgen ist Deniz aufgewacht und hat sich zum ersten Mal wieder gut gefühlt. Sein Hals tat nicht mehr weh, sein Rücken war in Ordnung, der Magen auch. Er hat das Fenster aufgemacht und das Geschirr gespült.

W niedzielę rano Deniz się obudził i pierwszy raz znowu poczuł się dobrze. Gardło już go nie bolało, plecy były w porządku, żołądek też. Otworzył okno i pozmywał naczynia.

Deniz: „Ich glaube, ich bin wieder gesund!"

Deniz: „Chyba jestem już zdrowy!”

Am Mittag haben alle zusammen gegessen. Lukas hat Nudeln mit Käse gemacht, Frau Weber hat Suppe gebracht, und Mia hat Brot mit Wurst und Bohnen mitgebracht. Es war ein einfaches Mittagessen, aber der Tisch war voll.

W południe wszyscy zjedli razem obiad. Lukas zrobił makaron z serem, pani Weber przyniosła zupę, a Mia przyniosła chleb z kiełbasą i fasolę. To był prosty obiad, ale stół był pełny.

Deniz: „Danke für alles. Ich war eine Woche krank, aber ich war nicht allein."

Deniz: „Dziękuję za wszystko. Byłem tydzień chory, ale nie byłem sam.”

Frau Weber: „Oh, Junge. Jetzt weine ich gleich."

Pani Weber: „Och, synku. Zaraz się rozpłaczę.”

Lukas: „Mama, bitte nicht weinen! Wir essen doch gerade."

Lukas: „Mamo, tylko nie płacz! Przecież jemy.”

Elif: „Und, Deniz? Nächste Woche wieder in den Unterricht?"

Elif: „No i jak, Deniz? W przyszłym tygodniu wracasz na zajęcia?”

Deniz: „Ja. Und diesmal trage ich eine Mütze."

Deniz: „Tak. I tym razem założę czapkę.”

Alle haben gelacht. Deniz hat sein Glas Mineralwasser genommen.

Wszyscy się roześmiali. Deniz wziął swoją szklankę wody mineralnej.

Deniz: „Auf die Gesundheit!"

Deniz: „Za zdrowie!”

Alle: „Auf die Gesundheit!"

Wszyscy: „Za zdrowie!”